4Η ΠΑΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

 

Η μικρή Κατερίνα λόγω της μετάθεσης του πατέρα της στην Καλαμάτα άλλαξε σχολείο. Αυτή η νέα συνθήκη, προβλημάτιζε πάρα πολύ την 9χρονη μαθήτρια για το πώς θα αντιμετωπιστεί στο νέο σχολικό της περιβάλλον. Η μεγάλη μέρα έφτασε και η Κατερίνα ήταν έξω από την μεγάλη πόρτα του δημοτικού σχολείου της Καλαμάτας και οι δύο γονείς της ήταν στο πλάι της να της δώσουν κουράγιο, ετοίμαζε την ειδική ράβδο για να τη βοηθήσει να περπατά... Με το που μπήκε στο πρόβλημα του σχολείου, άκουγε τους ψίθυρους καθώς περπατούσε. Η καρδιά της χτυπούσε πολύ πιο δυνατά και τα βήματα της δεν ήταν σταθερά  και οι γονείς της που ήταν στο πλάι της το παρατήρησαν. Της έδωσαν κουράγιο για να συνεχίσει.

Προσπάθησε να χαμογελάσει χωρίς να δείξει το άγχος της και κινιόταν  προς στο γραφείο του διευθυντή, ο οποίος διαβεβαίωσε ότι όλα θα πάνε καλά για την ομαλή μετάβαση της Κατερίνας στο τμήμα της, αλλά και σε όλο το σχολείο – ότι  όλοι θα την συμπαθήσουν και θα την αγκαλιάσουν βοηθώντας την να βρει τις νέες της ισορροπίες στο νέο περιβάλλον του σχολείου. –Η μικρή δεν πείστηκε από τις θετικές επιβεβαιώσεις του διευθυντή και κράτησε μικρό καλάθι.

Ώσπου κάποιες μέρες διαπίστωσε την φοβία της... Την ώρα του διαλείμματος αφού βγήκε στο προαύλιο ένα παιδί την έσπρωξε και έπεσε κάτω, το παιδί που το έκανε –γελούσε καθώς είδε να πέφτει κάτω –η Κατερίνα προσπαθούσε να βρει το μπαστούνι, μέχρι που ένα κοριτσάκι την βοήθησε. Αμέσως μια δασκάλα μπήκε στο κύκλο που είχε δημιουργηθεί για να μάθει τι έγινε αλλά κανείς δεν είπε την αλήθεια… Η Κατερίνα γυρνώντας στο σπίτι, ζήτησε να μην ξανά πάει σχολείο… και τους είπε ότι έπεσε στο προαύλιο.

«Μαμά δεν θέλω να ξανά πάω σχολείο.»

«Γιατί Κατερίνα μου; Επειδή έπεσες;»

«Δεν θέλω να ξανά πάω, σου είπα…»

«Όμως δεν μου λες γιατί…»

Η Κατερίνα αρνιόταν για μέρες να γυρίσει μέχρι που ένα απόγευμα αποφάσισε ο πατέρας της να της μιλήσει.

«Κοριτσάκι μου, τι έχει γίνει και δεν θες να πάς σχολείο;»

«Άπλα δεν θέλω…»

«Αυτός δεν είναι λόγος… είναι χαζή δικαιολογία, εσύ είσαι έξυπνο κορίτσι. Αν μου πεις, σου υπ Η Κατερίνα στην αρχή δίστασε αλλά μετά του είπε:

«Με έριξε ο Μάνος κάτω…»

«Ποιος είναι ο Μάνος;»

«Ένας συμμαθητής μου.»

«Μπορεί να μην σε είδε…»

«Όχι, με είδε… Με έσπρωξε και μετά γελούσε.»

«Αγάπη μου γιατί δεν μας είπες τίποτα.»

«Γιατί δεν θέλω να γίνει φασαρία μπαμπά…»

«Μην ανησυχείς καρδιά μου εσύ.»

Την επόμενη μέρα οι γονείς της Κατερίνας μαζί με την κόρης τους πήγαν στο σχολείο… Κατευθύνθηκαν προς το γραφείο του διευθυντή και του τα είπαν όλα και του ζήτησαν να ενημερωθούν οι γονείς του παιδιού και να του κάνει κάποια επίπληξη εκείνος.

Ο διευθυντής ειδοποίησε την μητέρα του Μάνου, η οποία πήγε την ίδια μέρα εκεί… Κατάπληκτη άκουγε τον υπεύθυνο του σχολείου να της εξιστορεί το συμβάν και η γυναίκα δεν μπορούσε να το πιστέψει στα αυτιά της και υποσχέθηκε να επιληφθεί επί του θέματος.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ.

Μίλησε τον άνδρα της και αποφάσισαν να έχουν ίδια αντιμετώπιση για το θέμα και αν χρειαστεί να μπει τιμωρία για να καταλάβει το λάθος του –θα του έπαιρναν το πλαί στέισον ως παραδειγματισμός και εννοείται θα ζητούσε συγνώμη. Γυρνώντας στο σπίτι, και έφαγαν είπαν στο παιδί τους να κάτσει στο σαλόνι.

«Μάνο μου, θέλουμε να σου μιλήσουμε…»

«Τι έκανα;»  

«Μας κάλεσε ο διευθυντής και μας είπε ότι έσπρωξες ένα κορίτσι και έπεσε.»

«Καταλάθος το έκανα…»

«Δεν ήξερες ότι δεν βλέπει;»

Ο Μάνος δεν μιλούσε…

«Επίσης γελούσες; Γιατί; Θα σου άρεσαν να στο έκαναν εσένα αυτό; Ενώ δεν μπορούσες να δεις;»

«Μπαμπά…»

«Κοίτα να δεις παιδί μου, αυτό που έκανες ήταν πολύ κακό. Γιατί;»

«Για πλάκα…»

«Το λες λοιπόν! Ωραία, αποφασίσαμε με την μητέρα σου μετά από αυτό που έκανες να σου πάρουμε πίσω  το πλαί στέισον, μέχρι να καταλάβεις το λάθος σου και να ζητήσεις συγνώμη και να είναι αλήθεια.»

«Μα…»

«Δεν έχει μα. Σκέψου το και τα ξανά λέμε.»

Ο Μάνος ήταν πολύ πληγωμένος με όλα αυτά που ακολούθησαν αλλά ήταν ο μόνος τρόπος για να καταλάβει τι είχε κάνει…

Η Γεωργία σας προτείνει... ΑΡΘΡΑ:1η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

ΠΡΩΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Σωκράτης Μάλαμας στο Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Πάρκο

Περιγραφή

Διάρκεια: 60'

Τι θα ήταν το συναυλιακό καλοκαίρι μας χωρίς τον Σωκράτη Μάλαμα; Ήρθε όπως κάθε χρόνο η στιγμή να κλείσουμε ραντεβού στις ανοιχτές μουσικές σκηνές και τα θέατρα, εντός και εκτός των πόλεων, στις εξοχές και όπου θα έρθει φέτος για να μας συναντήσει ο Σωκράτης.

Μαζί του στο τραγούδι η Ιουλία Καραπατάκη και δίπλα του σταθερά η μπάντα του. Με τον Γιάννη Παπατριανταφύλλου στο κοντραμπάσο, τον Κυριάκο Ταπάκη στο λαούτο και στο μπουζούκι, τον Κλέωνα Αντωνίου στην ηλεκτρική κιθάρα, τον Καλογιάννη Βεράνη στο βιολί, την τρομπέτα και το τραγούδι, το Νίκο Μαγνήσαλη στα τύμπανα, τον Γιάννη Μάλαμα στα κρουστά και το τραγούδι. Με ένα πρόγραμμα που θα έχει τα αγαπημένα μας και όσα δεν χορταίνουμε να τραγουδάμε παρέα.

Αναδημοσίευση από δελτίο Τύπου.

Μουσικοί:
Γιάννης Παπατριανταφύλλου -κοντραμπάσο
Κυριάκος Ταπάκη – λαούτο, μπουζούκι
Κλέων Αντωνίου – ηλεκτρική κιθάρα
Καλογιάννης Βεράνης – βιολί, τρομπέτα, φωνή
Νίκος Μαγνήσαλης – τύμπανα
Γιάννης Μάλαμας – κρουστά, φωνή

Ηχοληψία: Παναγιώτης Ηλιόπουλος – Τίτος Καργιωτάκης
Φωτισμοί: Χρήστος Λαζαρίδης
Υπεύθυνος Σκηνής: Δημήτρης Κατέβας

 

"Διάλεξε τον θάνατό σου αγάπη μου" στο Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Πάρκο

Περιγραφή

"Διάλεξε τον θάνατό σου αγάπη μου": Το νουάρ αριστούργημα του Ρομπέρ Τομά, το έργο που με την πλοκή του ανατρέπει τα πάντα και κόβει την ανάσα μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο, σε διασκευή και σκηνοθεσία των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα.

Το έργο "Διάλεξε τον θάνατό σου αγάπη μου" αποτελεί διασκευή του έργου "Το Διπλό Παιχνίδι" του Ρ. Τομά, ενός από τα πιο δημοφιλή έργα του πολυβραβευμένου συγγραφέα. Οι καταιγιστικές εξελίξεις και οι ανατροπές πυροδοτούν το σασπένς και την ένταση μέχρι την τελευταία στιγμή.

Η υπόθεση: η Φρανσουάζ Κορμπάν, ζάπλουτη κληρονόμος, ζει στην βίλα της μαζί με τον νεότερο σύζυγό της Πωλ Κορμπάν και την αφοσιωμένη οικονόμο της Αντέλ. Τα χρέη του Πωλ στα χαρτιά και η πίεση που ασκεί στην Φρανσουάζ για την αποπληρωμή τους κορυφώνουν ακραία την ένταση και την τριβή στην σχέση του ζευγαριού. Η ατμόσφαιρα βαραίνει όταν νυχτερινοί θόρυβοι ταράζουν την ηρεμία της βίλας – θόρυβοι και ίχνη μιας παρουσίας που ούτε ο ίδιος ο αστυνομικός διευθυντής δεν μπορεί να εξηγήσει… Η ξαφνική επίσκεψη της Βαρόνης Σαρντονί και αυτά που έχει να πει, μπερδεύουν ακόμη περισσότερο την ήδη τεταμένη κατάσταση.. Ένας ιστός αράχνης δείχνει να υφαίνεται γύρω από την Φρανσουάζ και κανείς δεν ξέρει ποιος είναι φίλος και ποιος εχθρός…

Συντελεστές:
Διασκευή/Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου – Μιχάλης Ρέππας
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Κοστούμια: Έβελιν Σιούπη
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου 

Πρωταγωνιστούν: Κάτια Δανδουλάκη, Αννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Γιώργος Γεροντιδάκης, Πάνος Σταθακόπουλος.

 

''Ο Κατά Φαντασίαν Ασθενής'' του Μολιέρου στο Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου

Περιγραφή

Την εκρηκτική κωμωδία του Μολιέρου "Ο Κατά Φαντασίαν Ασθενής" σκηνοθετούν και διασκευάζουν φέτος το καλοκαίρι ο Αιμίλιος Χειλάκης και ο Μανώλης Δούνιας. 

Με τον "Κατά Φαντασίαν Ασθενή" ο Μολιέρος βάζει στο στόχαστρό τη τους τσαρλατάνους και τους κομπογιαννίτες που λυμαίνονται το ιατρικό επάγγελμα.      

Στο κωμικό μικροσκόπιο του Μολιέρου μπαίνει ένας αριστοκράτης, ο Αργκάν, ο οποίος ζει μια άνετη ζωή μέσα στον πλούτο και στα προνόμια. Θεωρεί τον εαυτό του το κέντρο του κόσμου και καταδυναστεύει τους γύρω του απαιτώντας να υπηρετούν τις παραξενιές και τα καπρίτσια του. Παρ’ όλα αυτά, και ο ίδιος ο Αργκάν υποφέρει καθώς νιώθει ότι κάτι τού φταίει. Τρομερά υποχόνδριος και αρρωστοφοβικός είναι πεπεισμένος ότι το πρόβλημά του είναι η πολύ κλονισμένη υγεία του. Γι’ αυτό και έχει καλέσει όλους τους γιατρούς για να του βρουν θεραπεία. Μάταια όμως. Οι γιατροί – αλλά και κάθε είδους τσαρλατάνοι - δοκιμάζουν πάνω του όλες τις δοκιμασμένες και πειραματικές θεραπείες με σκοπό να τον απαλλάξουν από την "άγνωστη" ασθένειά του, ενώ ταυτόχρονα τον απαλλάσσουν και από τεράστια χρηματικά ποσά ως αμοιβή.                 

Καθώς βλέπει ότι οι "επιστήμονες" προσπαθούν να τον εκμεταλλευτούν, αποφασίζει να παντρέψει την κόρη του, Αγγελική, με ένα γιατρό προκειμένου να έχει δωρεάν ιατρική φροντίδα, αδιαφορώντας αν εκείνη είναι ερωτευμένη με τον Κλεάνθη. Όταν η Αγγελική αντιδρά, ο Αργκάν με την προτροπή της δεύτερης συζύγου του της Μπελίνα, της ανακοινώνει ότι μοναδική της εναλλακτική είναι να κλειστεί σε μοναστήρι. Αυτοί που αναλαμβάνουν να τον συνεφέρουν είναι η υπηρέτριά του η Τουανέτα και ο αδερφός του ο Βεράλδος. Τον πείθουν να παραστήσει το νεκρό ώστε να ανακαλύψει ποιος τον εκμεταλλεύεται και ποιος τον νοιάζεται, ποιος τον επιβουλεύεται και ποιος πραγματικά τον αγαπάει.

Είναι όμως ο Αργκάν πράγματι ασθενής; Και αν ναι, ασθενεί από μια αρρώστια που μπορεί η ιατρική να θεραπεύσει; Ή μήπως είναι ένας ανασφαλής, φοβισμένος άνθρωπος που ενώ τα έχει όλα, προσπαθεί να βρει τι του φταίει και δεν είναι ευτυχισμένος και με πρόσχημα την κλονισμένη του υγεία πασχίζει να προκαλέσει τον ενδιαφέρον των γύρω του και να σιγουρευτεί ότι νοιάζονται για αυτόν; Και μήπως τελικά ο μολιερικός Αργκάν δεν διαφέρει και πολύ από τον σύγχρονο άνθρωπο που δεν ικανοποιείται με τίποτα και παρόλο που ζει μια άνετη οικογενειακή ζωή, συνειδητοποιεί τελικά ότι η βαθύτερη και σημαντικότερη ανάγκη του είναι να αγαπηθεί. 

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία - Διασκευή: Αιμίλιος Χειλάκης – Μανώλης Δούνιας              
Ελεύθερη απόδοση: Μανώλης Δούνιας               
Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς         
Κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη              
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου               
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Κίνηση: Έλενα Γεροδήμου          
Βοηθός σκηνοθετών: Θάνος Χατζόπουλος          
Γραφιστικός σχεδιασμός: Δημήτρης Γκέλμπουρας @frobidden.designs               

Παίζουν:
Αιμίλιος Χειλάκης, Αθηνά Μαξίμου, Μυρτώ Αλικάκη, Θοδωρής Ρωμανίδης, Νίκος Γκέλια, Παναγιώτης Γαβρέλας, Βίκυ Διαμαντοπούλου, Γιώργος Ζυγούρης, Δημήτρης Φιλιππίδης

 

Έκθεση Φωτογραφίας: Thomas Coex, Προκαλώντας τη βαρύτητα

 Περιγραφή

Από την Αθήνα στο Παρίσι, 20 χρόνια Ολυμπιακών Aγώνων μέσα από το βλέμμα του Thomas Coex (AFP)

Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ), σε συνεργασία με το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), παρουσιάζουν, στο πλαίσιο του Olympic Festival Paris 2024, την Έκθεση φωτογραφιών του Τhomas Coex, φωτοδημοσιογράφου του AFP, Προκαλώντας τη βαρύτητα, σε επιμέλεια Βαγγέλη Ιωακειμίδη.

Επιμελητικό σημείωμα:

Τι μας γοητεύει τόσο πολύ στους Ολυμπιακούς Αγώνες ακόμη; Κατά έναν τρόπο οι Ολυμπιακοί Αγώνες, όπως και η φωτογραφία, αγγίζουν το φαντασιακό μας.

Παρακολουθούμε το ανθρώπινο σώμα να παλεύει με τα όριά του, κάνοντας υπερβάσεις που μοιάζουν συχνά εξωπραγματικές. Υπερβάσεις σωματικές και ψυχικές, για μία τελειότητα που έχει κατασκευαστεί από εμάς, με συγκεκριμένους κανόνες, στο πλαίσιο ορισμένων συνθηκών.

Δεν πρόκειται όμως μόνο για την αντιστοιχία προσπάθειας και επίδοσης, και την επίτευξη του μεταλλίου. Αυτό που μας έλκει στους Αγώνες είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να αγγίξει αυτά τα όρια, ακόμη κι εάν είναι πλασματικά, και να το κάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αυτό που μας καθηλώνει είναι η ασύμμετρη σχεδόν προσπάθεια των αθλητών, εφόσον κάποιος αναλογιστεί τον υπέρμετρο κόπο που ενέχουν ορισμένα λεπτά μόνο. Ωστόσο, σε εκείνες τις στιγμές στέκονται ανάμεσα στην φαντασία και στην πραγματικότητα.

Η έκθεση που παρουσιάζεται αποτελεί μία επιλογή από το αρχείο του φωτοδημοσιογράφου Thomas Coex, από στιγμές Ολυμπιακών Αγωνισμάτων, από το 2004 μέχρι το 2024, από την Αθήνα στο Παρίσι. Εικόνες που μόνο το φωτογραφικό μέσο μπορεί να αναδείξει, μια και η κλίμακα στο ζωντανό θέαμα διαφέρει και στην τηλεόραση η κίνηση δεν επιτρέπει την ταχύτητα και τη συμπύκνωση της στιγμής. Οι φωτογραφίες ήταν αρχικά έγχρωμες, έχοντας ως στόχο την επικοινωνία της ειδησεογραφικής πληροφορίας.

Παρόλα αυτά, στο πλαίσιο αυτής της έκθεσης και με σκοπό να αναδειχθεί η οπτική γραμματική της κίνησης, η εικόνα επιλέγεται να επιχρωματιστεί ψηφιακά σε ορισμένα σημεία. Με αυτόν τον τρόπο, οι σπάνιες στιγμές ενός υπερφυσικού άλματος, της ομαδικής συγχρονισμένης προσπάθειας, της λεπτομέρειας στην οποία στρέφει ο Thomas Coex την προσοχή μας για να αντιληφθούμε τη διαδικασία, αποκτούν μία διάσταση δυναμική. Ανάμεσα στο χρώμα και στο ασπρόμαυρο της ιστορίας που έχει ήδη γραφτεί, οι κινήσεις γίνονται σχεδόν άχρονες και διαμορφώνουν μία χορογραφία, ακόμη κι εάν τα αθλήματα είναι διαφορετικά: τη χορογραφία πρωταθλητών που αψηφούν τη βαρύτητα του δικού μας κόσμου.

Βαγγέλης Ιωακειμίδης
Επιμελητής της Έκθεσης 

 

''Όρνιθες'' του Αριστοφάνη στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Περιγραφή

Στους Όρνιθες ο Αριστοφάνης εξιστορεί την απόφαση δύο Αθηναίων, του Πεισθέτερου και του Ευελπίδη, να εγκαταλείψουν τον κόσμο των ανθρώπων αναζητώντας μια πόλη χωρίς μικρότητα και διαφθορά, όπου να μπορεί κανείς να ζήσει με ειρήνη και δικαιοσύνη. Ιδρύουν μαζί με τα Πουλιά μια πολιτεία στους αιθέρες και υψώνουν ένα τείχος ανάμεσα στους ανθρώπους και τους θεούς.     

Η σκηνοθεσία τοποθετεί το έργο σε ένα προ-τραγικό περιβάλλον προσεγγίζοντάς το σαν αρχέγονη τελετή. Και όπως συμβαίνει σε κάθε τελετή, ένας θίασος ζωντανεύει βιωματικά τον μύθο. Οι δύο πρωταγωνιστές ζητούν, αλληγορικά, να "αδειάσουν" από κάθε άλλη ανθρώπινη ιδιότητα και να "κατοικηθούν", άλλοτε ηδονικά κι άλλοτε μανιασμένα, από τη ζωώδη ορμή των πουλιών σε μια παράσταση – συναυλία. Με σύμμαχο την εκρηκτικότητα της μουσικής και της κίνησης, ο Άρης Μπινιάρης δημιουργεί μια σύγχρονη σάτιρα παρασύροντάς μας σ’ ένα ηλεκτρισμένο "άσμα", που ρίχνει εκτυφλωτικό φως στα κρίσιμα ζητήματα της πόλης με το αριστοφανικό έργο πάντα ως πυξίδα.             

Συντελεστές:
Μετάφραση: Τάσος Ρούσσος   
Σκηνοθεσία: Άρης Μπινιάρης   
Δραματουργική επεξεργασία- Διασκευή: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου- Άρης Μπινιάρης          
Σκηνικά- Κοστούμια: Πάρις Μέξης         
Μουσική σύνθεση: Αλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης        
Κινησιολογία: Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου           
Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας 
Μάσκες Χορού: Δήμητρα Καίσαρη        
Ά βοηθός σκηνοθέτη: Νεφέλη Παπαναστασοπούλου   
Β βοηθός σκηνοθέτη: Βαγγέλης Πρασσάς           
Βοηθός σκηνογράφου - ενδυματολόγου: Αλέγια Παπαγεωργίου            
Επικοινωνία & Γραφείο Τύπου: Μαρία Τσολάκη              
Διαφήμιση-social media: Renegade Media         
Παραγωγή: Τεχνηχώρος Θεατρικές Παραγωγές               
Φωτογραφίες promo: Μαρίζα Καψαμπέλη       
3Dgraphics: Εριφύλη Δουκέλη  
Video promo: Θωμάς Παλυβός

Παίζουν:
Πεισθέτερος: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος   
Ευελπίδης: Γιώργος Χρυσοστόμου          
Έποπας: Κώστας Κορωναίος      
Χρησμολόγος  -Προμηθέας: Στέλιος Ιακωβίδης
Ποιήτρια - Ίρις: Κωνσταντίνα Τάκαλου 
Μέτων - Ηρακλής: Ερρίκος Μηλιάρης   
Επίτροπος - Ποσειδώνας: Μάριος Παναγιώτου
Συκοφάντης: Θανάσης Ισιδώρου            

Χορός Μιχάλης Βαλάσογλου, Θανάσης Ισιδώρου, Τάσος Κορκός, Σοφία Κουλέρα, Αυγουστίνος Κούμουλος, Μαρία Κυρώζη, Κυριάκος Σαλής, Αλεξία Σαπρανίδου, Ειρήνη Τσέλλου               

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών - Επιδαύρου 2024

 

 

''Άριελ η μικρή γοργόνα'' στον Kινηματογράφο Αελλώ

 

Περιγραφή

Η παιδική σκηνή Δελφινάκι παρουσιάζει το γνωστό, αγαπημένο παραμύθι της Άριελ σε θεατρική διασκευή Θανάση Λιούνη και σκηνοθεσία Γεώργιου Γρηγοριάδη.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Γεώργιος Γρηγοριάδης
Σκηνικά: Μαρίνα Κουγκάι
Κοστούμια: Έφη Φωκά
Μουσική Επιλογή: Γιώργος Ζελίνης
Χορογραφίες: Ζωή Γρηγοριαδου
Θεατρική Διασκευή: Θανάσης Λιούνης

Παίζουν: Αλέξανδρος Καλτσίδης, Στέφανη Ιωάννου, Γιώργος Καραγλάνης, Χρυσάνθη Λάζαρη, Νεκτάρια Παναγιωτοπούλου, Γιώργος Γρηγοριάδης

 

 

''Το μπουφάν της Χάρλεϋ ή πάλι καλά'' του Βασίλη Κατσικονούρη στο Alex...

Σύγχρονο έργο, Δράμα

 

Περιγραφή

Διάρκεια: 40'

Ένας μονόλογος – κλαυσίγελος μιας γυναίκας στο μεταίχμιο μεταξύ σκληρότητας και τρυφερότητας, σοφίας και τρέλας, κωμικότητας και τραγικότητας. Μιλάει στον εύζωνα γιό της που φυλάει σκοπιά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Απέναντι της αυτός, θέλει δε θέλει θα την ακούσει, παλιά όταν του μιλούσε η μάνα του έφευγε, τώρα είναι ανυπεράσπιστος μπροστά της.

Ανυπεράσπιστη κι αυτή, μόνο μία ομπρέλα έχει να κρύβεται από κάτω της σαν σε καταφύγιο από την πραγματικότητα. Κι όταν η πραγματικότητα δεν της ταιριάζει η ομπρέλα της τη σώζει πάλι όπως τον ακροβάτη που σχοινοβατεί.

Για να συνεχίζει να ισορροπεί ξανά πάνω στο μεταίχμιο της. Στην οδυνηρή κόψη του "Πάλι καλά", ένα σχοινί πάνω στο οποίο μετεωριζόμαστε όλοι μας και κάθε μέρα.

Συντελεστές:
Συγγραφέας: Βασίλης Κατσικονούρης
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Σταύρου
Μουσική: Στέφανος Αδάμης
Σκηνογραφία: Ντέιβιντ Νεγρίν
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Γραφιστική επιμέλεια: Indigo Creative
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Μακιγιάζ: Ιωάννης Μιχαλέλης

Ερμηνεύει η Μαριάννα Τουμασάτου.

 

3Η ΠΑΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ:ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΦΙΛΟΣ

 

Το τελευταίο διάστημα η μικρή Ελένη ήταν πολύ στεναχωρημένη, γιατί πέθανε το παπαγαλάκι της... Η απόδοση στο σχολείο, είχε πέσει δραματικά και γονείς της άρχισε να ανησυχούν. Οπότε αποφάσισαν να τις κάνουν μία κουβέντα. Μόλις γύρισε από το σχολείο και έφαγαν μεσημεριανό, κάθισαν στο καθιστικό.

«Ελένη μου πώς πήγε το σχολείο;» τη ρώτησε η μαμά της.

«Καλά ήταν...»

«Τώρα τελευταία κοριτσάκι μου δεν έχεις πολλή διάθεση. Για ποιο λόγο; Επειδή πέθανε ο Νικ;»

«Τον αγαπούσα πολύ το παπαγαλάκι μου και μου λείπει πολύ.»

Σκεφτήκαμε με τη μαμά σου εάν θες και εσύ να σου φέρουμε ένα καινούργιο ζωάκι για να μην είσαι μόνη σου.

«Δεν θέλω τίποτα.»

«Αγάπη μου, δυστυχώς έτσι είναι η ζωή όταν μεγαλώνεις πολύ πας στο ουρανό… Είναι κάτι που δεν αλλάζει.»

«Και να γίνεται;»

«Είναι κάτι που όλοι αναρωτιόμαστε…»

Την πήραν αγκαλιά και μετά εκείνη αφού έφαγε πήγε στο δωμάτιο της… τις επόμενες μέρες την παρακολουθούσαν στενά. Μέχρι που έβαλαν μπροστά του σχέδιο του νέου φύλου της κόρης τους. Πήγανε στην φιλοζωική της περιοχής του και υιοθετήθηκαν ενώ όμορφο μικρό λαμπραντόρ αρσενικό... Το συγκεκριμένο σκυλάκι είχε διαφορετικά χρώμα ματιών και ήταν πολύ ιδιαίτερο. Σκέφτηκαν λοιπόν να το αφήσουν στην πόρτα του σπιτιού τους μέχρι να επιστρέψει η κόρη τους από το σχολείο με το πούλμαν.

Έτσι έγινε! Με το που έφτασε το πούλμαν έξω από το σπίτι της η μικρή κοπέλα παρατήρησε το όμορφο σκυλάκι να κάθεται ακριβώς μπροστά από την πόρτα της. Άφησε στην άκρη τη σχολική της τσάντα, και πλησίασε το σκυλάκι διστακτικά μέχρι που ακούμπησε το κεφαλάκι του.

«Χάθηκες μικρούλη μου;» Εκείνο άρχισε να τρέμει έτσι η μικρή φάση να το πάρεις την αγκαλιά της και να μπει στο σπίτι. Οι γονείς της έκαναν πώς ξαφνιάστηκαν πού την είδαν με το σκυλάκι και στα χέρια, απλά την ρώτησαν.

«Γλυκιά μου που το βρήκες το σκυλάκι;»

 «Μπαμπά μου έξω από το σπίτι μοναχούλη του και αποφάσισα να το φέρω μέσα για να μην φοβάται.»

«Καλά έκανες κοριτσάκι μου.»

«Μπορούμε να κρατήσουμε μαμά;»

«Αν θες, πολύ ναι…»

«Ωραία!»

«Ελένη μου, όμως πρέπει να συζητήσουμε κάποια πράγματα…»

«Ακούω μπαμπά.»

«Από δω και πέρα, είσαι υπεύθυνη εσύ για το σκυλάκι, πρέπει να το βγάζει δυο φορές βόλτα μαζί μου, το φαγητό του και το νερό του.»

Η μικρή έγνεψε καταφατικά.

«Επίσης και κάτι άλλο… Δεν γίνεται όποιο αδέσποτο βρίσκουμε να το φέρνουμε στο σπίτι, εντάξει;»

Χαμογέλασε και τον πήρε αγκαλιά… οι γονείς ξανά είδαν το κοριτσάκι τους να χαμογελάει.

ΒΙΒΛΙΑ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ /ΜΕΓΑΛΗ ΧΙΜΑΙΡΑ ΤΟΥ Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ

 Πρόκειται για το λογοτεχνικό αριστούργημα του Καραγάτση το οποίο είναι ένα λεπτομερές ψυχογράφημα και αποτελεί την αναθεωρημένη μορφή του 1953, ενώ η α΄ έκδοση είχε γίνει το 1936 με τίτλο «Χίμαιρα». Το μυθιστόρημα είναι ένα λεπτομερές ψυχογράφημα. Ο συγγραφέας καταπιάνεται με ένα γυναικείο χαρακτήρα και τον αναλύει συστηματικά. Η ιστορία της Μαρίνας, μιας νεαρής Γαλλίδας που ερωτεύεται, παντρεύεται και ακολουθεί τον άνδρα της στη Σύρο, στο πατρικό του σπίτι της Επισκοπής. Εκεί ζει, κάτω από τον βαρύ, αποδοκιμαστικό ίσκιο της πεθεράς της. Καθώς η Μαρίνα συνδέει την τύχη της με τα βαπόρια του άνδρα της, κάθε ψυχική της αναταραχή έχει περίεργες συνέπειες πάνω στη ζωή τους. Όταν έρχεται η οικονομική καταστροφή που είναι συνδεδεμένη με την ψυχική φθορά της ηρωίδας, τότε όλα μπαίνουν στο φαύλο κύκλο του έρωτα και του θανάτου.

Ο τρόπος γραφής του φαίνεται ότι θέλει να γράψει εσωτερικό μονόλογο… Βασικό στοιχείο της αφήγησης  είναι το γεγονός ότι δεν χρησιμοποιεί, ούτε ευθύς, ούτε πλάγιος λόγος. Δημιούργησε χαρακτήρες που είναι ευάλωτοι μπροστά στα πάθη και στις αδυναμίες και παραδίνονται σε αυτά, με αποτέλεσμα να γίνονται προσιτοί στους αναγνώστες που το διαβάζουν.  Είναι εκπρόσωπος της  ηθογραφίας και το κάνει υπέροχα! Περιγράφει τα άπιαστα όνειρα, για κρυφές ελπίδες και τα λάθη που έχουν γίνει και θέλουν να τα διορθώσουν. Είναι ένα ανάγνωσμα που αγαπήθηκε από μένα και είναι ελπίζω να αγαπηθεί!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ:

[...]

Η Μήδεια. Δεν υπάρχει διεισδυτικότερη κι οριστικότερη ανάλυση του γυναικείου ερωτικού προβλήματος. Ο Ευριπίδης είπε την τελευταία λέξη. Είχε αποστηθίσει όλη την τραγωδία από τον πρώτο ώς το στερνό στίχο. Όταν η ώρα του φροντιστηρίου κόντευε στο τέλος, ο καθηγητής έκλεινε τα βιβλία κι έλεγε:

— Και τώρα, η δεσποινίς Μπαρέ θα μας απαγγείλει Μήδεια.

Σηκωνόταν όρθια κι απάγγελλε στάσιμα και χορικά, χρωματίζοντάς τα μ’ έκφραση παθητική.

Ο καθηγητής κουνούσε το κεφάλι με θαυμασμό:

— Εἰ μή τῇ Καλλιόπῃ ἐμαθήτευσας, Μελπομένην προσῆκε σοι ὑπηρετεῖν.

— Τῇ προρρήσει σου σφάλλεις, ὦ ἀγαθέ. Θάλειαν καί Τερψιχόρην προσήκει μοι λατρεύειν· καί μουσικαῖς αἰθούσαις κόρδακα ὀρχουμένη, ἄνδρας ἐρεθίζειν καί πορνείαν ἐκδίδεσθαι.

Ο καθηγητής σιωπούσε και την κοίταζε με τα πανέξυπνα μάτια του. Οι συμφοιτητές της όμως γελούσαν, γιατί ήξεραν την ακλόνητη αρετή της — δεν είχε ακουστεί ποτέ, το παραμικρό.

«Η Μήδεια μου γίνηκε πάθος. Η γυναίκα, που από ερωτική ζήλια σκοτώνει τα παιδιά της, είναι ψυχοπαθής; Νά, το ερώτημα που με τυράννησε... Όχι, δεν είναι ψυχοπαθής. Αν ήταν, δεν θα ενέπνεε τη μεγαλοφυΐα του Ευριπίδη, που δεν αναζητάει ποτέ τα θέματα των τραγωδιών του στον κύκλο της νοσηρότητας. Η Μήδεια είναι ο φυσιολογικός άνθρωπος, που το ερωτικό πάθος τού συσκοτίζει το λογικό, όπως στον κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Κατ’ αντιδιαστολήν συμπέρασμα: ο άνθρωπος που δεν μπορεί να νιώσει ένα τέτοιο πάθος, δεν είναι φυσιολογικός.»

Σήμερα, ύστερ’ απ’ όσα γίνηκαν, η έξαλλη εκείνη εγκεφαλική της σύλληψη την κάνει να εξοργίζεται με τον εαυτό της. Όπως ακριβώς αφηνίασαν οι δεκαοχτώ καθηγητές της Φιλοσοφικής Σχολής, όταν τους ανέπτυξε αυτήν την ανόητη θεωρία επιστημονικά διατυπωμένη. Λύσσαξαν, ούρλιαξαν. Αλλά δεν μπόρεσαν να της αρνηθούν τον τίτλο του διδάκτορα.

 [...]

 

 

 

Πρόκειται για το λογοτεχνικό αριστούργημα του Καραγάτση το οποίο είναι ένα λεπτομερές ψυχογράφημα και αποτελεί την αναθεωρημένη μορφή του 1953, ενώ η α΄ έκδοση είχε γίνει το 1936 με τίτλο «Χίμαιρα». Το μυθιστόρημα είναι ένα λεπτομερές ψυχογράφημα. Ο συγγραφέας καταπιάνεται με ένα γυναικείο χαρακτήρα και τον αναλύει συστηματικά. Η ιστορία της Μαρίνας, μιας νεαρής Γαλλίδας που ερωτεύεται, παντρεύεται και ακολουθεί τον άνδρα της στη Σύρο, στο πατρικό του σπίτι της Επισκοπής. Εκεί ζει, κάτω από τον βαρύ, αποδοκιμαστικό ίσκιο της πεθεράς της. Καθώς η Μαρίνα συνδέει την τύχη της με τα βαπόρια του άνδρα της, κάθε ψυχική της αναταραχή έχει περίεργες συνέπειες πάνω στη ζωή τους. Όταν έρχεται η οικονομική καταστροφή που είναι συνδεδεμένη με την ψυχική φθορά της ηρωίδας, τότε όλα μπαίνουν στο φαύλο κύκλο του έρωτα και του θανάτου.

Ο τρόπος γραφής του φαίνεται ότι θέλει να γράψει εσωτερικό μονόλογο… Βασικό στοιχείο της αφήγησης  είναι το γεγονός ότι δεν χρησιμοποιεί, ούτε ευθύς, ούτε πλάγιος λόγος. Δημιούργησε χαρακτήρες που είναι ευάλωτοι μπροστά στα πάθη και στις αδυναμίες και παραδίνονται σε αυτά, με αποτέλεσμα να γίνονται προσιτοί στους αναγνώστες που το διαβάζουν.  Είναι εκπρόσωπος της  ηθογραφίας και το κάνει υπέροχα! Περιγράφει τα άπιαστα όνειρα, για κρυφές ελπίδες και τα λάθη που έχουν γίνει και θέλουν να τα διορθώσουν. Είναι ένα ανάγνωσμα που αγαπήθηκε από μένα και είναι ελπίζω να αγαπηθεί!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ:

[...]

Η Μήδεια. Δεν υπάρχει διεισδυτικότερη κι οριστικότερη ανάλυση του γυναικείου ερωτικού προβλήματος. Ο Ευριπίδης είπε την τελευταία λέξη. Είχε αποστηθίσει όλη την τραγωδία από τον πρώτο ώς το στερνό στίχο. Όταν η ώρα του φροντιστηρίου κόντευε στο τέλος, ο καθηγητής έκλεινε τα βιβλία κι έλεγε:

— Και τώρα, η δεσποινίς Μπαρέ θα μας απαγγείλει Μήδεια.

Σηκωνόταν όρθια κι απάγγελλε στάσιμα και χορικά, χρωματίζοντάς τα μ’ έκφραση παθητική.

Ο καθηγητής κουνούσε το κεφάλι με θαυμασμό:

— Εἰ μή τῇ Καλλιόπῃ ἐμαθήτευσας, Μελπομένην προσῆκε σοι ὑπηρετεῖν.

— Τῇ προρρήσει σου σφάλλεις, ὦ ἀγαθέ. Θάλειαν καί Τερψιχόρην προσήκει μοι λατρεύειν· καί μουσικαῖς αἰθούσαις κόρδακα ὀρχουμένη, ἄνδρας ἐρεθίζειν καί πορνείαν ἐκδίδεσθαι.

Ο καθηγητής σιωπούσε και την κοίταζε με τα πανέξυπνα μάτια του. Οι συμφοιτητές της όμως γελούσαν, γιατί ήξεραν την ακλόνητη αρετή της — δεν είχε ακουστεί ποτέ, το παραμικρό.

«Η Μήδεια μου γίνηκε πάθος. Η γυναίκα, που από ερωτική ζήλια σκοτώνει τα παιδιά της, είναι ψυχοπαθής; Νά, το ερώτημα που με τυράννησε... Όχι, δεν είναι ψυχοπαθής. Αν ήταν, δεν θα ενέπνεε τη μεγαλοφυΐα του Ευριπίδη, που δεν αναζητάει ποτέ τα θέματα των τραγωδιών του στον κύκλο της νοσηρότητας. Η Μήδεια είναι ο φυσιολογικός άνθρωπος, που το ερωτικό πάθος τού συσκοτίζει το λογικό, όπως στον κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Κατ’ αντιδιαστολήν συμπέρασμα: ο άνθρωπος που δεν μπορεί να νιώσει ένα τέτοιο πάθος, δεν είναι φυσιολογικός.»

Σήμερα, ύστερ’ απ’ όσα γίνηκαν, η έξαλλη εκείνη εγκεφαλική της σύλληψη την κάνει να εξοργίζεται με τον εαυτό της. Όπως ακριβώς αφηνίασαν οι δεκαοχτώ καθηγητές της Φιλοσοφικής Σχολής, όταν τους ανέπτυξε αυτήν την ανόητη θεωρία επιστημονικά διατυπωμένη. Λύσσαξαν, ούρλιαξαν. Αλλά δεν μπόρεσαν να της αρνηθούν τον τίτλο του διδάκτορα.

 [...]

 

 

 

ΒΙΒΛΙΑ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ /Η ΚΥΡΙΑ ΝΤΑΛΟΓΟΥΕΪ ΤΗΣ ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΓΟΥΛΦ

 

Η Κυρία Ντάλογουεϊ, το τέταρτο μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Γουλφ, είναι ένα από τα σπουδαιότερα έργα της νεότερης λογοτεχνίας και αυτό που την καθιέρωσε  ως συγγραφική διάνοια. Κλασικό και καινοτόμο μυθιστόρημα της συγγραφέως. Στο Λονδίνο του 1923, η ηρωίδα ετοιμάζει μια δεξίωση, όπως κάνει πολύ συχνά όταν εμφανίζεται ο πρώτος της έρωτας, ο οποίος επιστρέφει από την Ινδία. Ο ερχομός του Πίτερ Γουόλς θα φέρει ξανά στο προσκήνιο της συνείδησής της τις αναμνήσεις ενός μάταιου έρωτα. Η Νταλογουέι  προσπαθεί να καταγράψει τις σκιές του βίου της, είναι φοβισμένη και κάνει πίσω  στην αδυναμία να ζήσει και να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της.

Όλη της η αφήγηση μας δείχνει, τον τρόπο που ζει και αυτό την βυθίζει με μία κορύφωση που μοιάζει με  τραγωδία – που ζει όσο πλησιάζει η δεξίωση, – είναι ένα πρόσωπο διστακτικό και φοβισμένο, μακριά από την χαρά που νιώθει ως κάτι απόκοσμο, δείχνοντας να έχει κατάθλιψη… Ίσως γιατί έχει περάσει  τον Α’ Παγκοσμίου πολέμου, νομίζω ότι είναι και θεωρώ ότι τα συναισθήματά της και πως ενεργεί έχει να κάνει με αυτά που έχει ζήσει. Πριν  την δεξίωση αλλά και μετά εξελίσσονται όλα τα γεγονότα της ιστορίας. Η ιστορία αυτή θεωρείται ως ένα μικρό διαμάντι της λογοτεχνίας γιατί είναι τέτοιος ο παλμός που νιώθει ο αναγνώστης και τέτοια η γλώσσα που χειρίζεται η Γουλφ που δεν αφήνει περιθώρια να μην αισθανθεί την αγωνία και την ανησυχία.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ:

Η κυρία Νταλογουέι είπε ότι τα λουλούδια θα τα αγόραζε η ίδια. Γιατί η Λούσι είχε άλλες δουλειές να κάνει. Οι πόρτες έπρεπε να βγουν από τους μεντεσέδες τους∙ οι άντρες του Ράμπλμαγιερ θα έφταναν σε λίγο. Και τι ωραίο πρωινό, σκέφτηκε η Κλαρίσα Νταλογουέι, ολόδροσο, φτιαγμένο, θαρρείς, για παιδιά που χαίρονταν σε μια ακρογιαλιά. Τι ανάταση ψυχής! Τι βουτιά! Γιατί αυτή την αίσθηση είχε πάντα όταν, με ένα ελαφρύ τρίξιμο των μεντεσέδων, που το άκουγε ακόμα και τώρα, άνοιγε διάπλατα την μπαλκονόπορτα και βρισκόταν στην εξοχή του Μπέρτον. Πόσο φρέσκος, πόσο ήρεμος, πιο ακίνητος, φυσικά, από ετούτον εδώ, ήταν ο πρωινός αέρας∙ σαν το χάδι ενός κύματος∙ το φιλί ενός κύματος∙ ψυχρός και διαπεραστικός, αλλά (για το δεκαοχτάχρονο κορίτσι που ήταν τότε) και επίσημος, κι έτσι όπως στεκόταν εκεί στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα, ένιωθε ότι κάτι τρομακτικό θα συμβεί∙ κοιτάζοντας τα λουλούδια, τα δέντρα, την καταχνιά να ελίσσεται ολόγυρά τους, και τις κουρούνες πότε να ανεβαίνουν ψηλά και πότε να κατεβαίνουν. Στεκόταν εκεί και κοίταζε ώσπου ο Πίτερ Γουόλς είπε: «Ρεμβάζεις ανάμεσα στα λαχανικά;» –αυτό είπε;– «Προτιμώ τους ανθρώπους από τα κουνουπίδια» – αυτό είπε; Πρέπει να το είπε στο πρόγευμα ένα πρωινό που εκείνη είχε βγει στη βεράντα – ο Πίτερ Γουόλς.

Δώστε μια ευκαιρία στην ευρηματική συγγραφέα… Αξίζει!

Η Γεωργία σας προτείνει... ΑΡΘΡΑ:4η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΙΟΥΛΙΟΥ

 

Από 24 Ιουλίου 2024 – 31 Ιουλίου 2024

Deadpool & Wolverine

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Διάρκεια: 127',   Ετος Παραγωγής: 2024,   Χώρα παραγωγής: Η.Π.Α

Σκηνοθεσία: Shawn Levy
Σενάριο: Ryan Reynolds, Rhett Reese, Paul Wernick, Zeb Wells, Shawn Levy
Πρωταγωνιστούν: Ryan Reynolds, Hugh Jackman, Emma Corrin, Morena Baccarin, Rob Delaney, Leslie Uggams, Karan Soni και ο Matthew Macfadyen

Ο Wolverine βρίσκεται σε ανάρρωση όταν συναντά τον Deadpool και συνεργάζονται για να νικήσουν έναν κοινό εχθρό. 

 

Από το ''Κορίτσι του Τεκέ'' στο ''Χάραμα της Καισαριανής''- Μουσικο-κινηματογραφική παράσταση

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Διάρκεια: 130'

Μοναδικοί τραγουδιστές της Ρεμπέτικης σχολής και ένα σπουδαίο επιτελείο μουσικών η Κατερίνα Τσιρίδου, ο Σωτήρης Παπατραγιάννης, ο Γιώργος Τοσικιάν, ο Νίκος Πρωτόπαπας, ο Δήμος Βουγιούκας, ο Γιάννης Χαραλαμπάκης, ο Τάσος Κακλαμάνης μαζί με τις ιδιαίτερες αφηγηματικές ερμηνείες του Γιάννη Τσιαντή και συνοδεία κινηματογραφικού οπτικού υλικού "Video Documentary Clips", παρουσιάζουν ένα μουσικό θεατρικό οδοιπορικό από τα προπολεμικά σκόρπια δίστιχα στο αστικό λαϊκό τραγούδι, έτσι όπως γεννήθηκε και χαράχτηκε μέσα στο περιθώριο του κοινωνικού ιστού, τις φυλακές, τους τεκέδες, τα πορνεία και όπως διαμορφώθηκε και γαλουχήθηκε μέσα από τον πόνο των απόκληρων, των ξενιτεμένων, των προσφύγων και των εκτελεσμένων αγωνιστών.

Μια παράσταση βασισμένη στα ομώνυμα Βιβλία & CD, που σε ταξιδεύουν σε παραμερισμένες σελίδες ιστορίας από το μυθικό μουσικό υπόκοσμο των τεκέδων και των χαμαιτυπείων έως στις θυσιαστικές μάχες των προσφυγικών γειτονιών.

Ένα μουσικό θυμίαμα από νταλκά, μέθη, αίμα και μελάνη μιας εποχής σκληρής επιβίωσης και θυσιαστικής αντίστασης εμπνευσμένο από εκείνους τους άσημους Ρωμιούς που διατήρησαν σαν ιερό κειμήλιο τον κυτταρικό μας πολιτισμό… το Γλέντι, το Σεβντά, την Ελευθερία, την Αλληλεγγύη.

Αυτός ο μουσικός διάλογος πολιτισμού και ιστορίας, μέσα από μελωδικές γραμμές που μεταφέρουν τον λόγο και την εποχή σε ένα επιτραπέζιο τραγούδισμα που ευωδιάζει πεντάγραμμα από τσαμπουκά, ανοιχτοσύνη, μόχθο, αμπέλι και ελιά, μοιάζει σαν εκείνο το τραπέζωμα της ίδιας μας της Μάνας. Της Μάνας μας Ελλάς!

Μουσική Ανθολογία: Ρεμπέτικα, Σμυρναίικα, Οπερετίστικα, Νεότερες συνθέσεις και Λαϊκά μεγάλων συνθέτων και στιχουργών (από τον Μάρκο στην Βέμπο και στον Χατζηδάκη και από τον Τσιτσάνη στον Μίκη και στον Λοϊζο)

Μουσικοί συντελεστές:
Κατερίνα Τσιρίδου: Τραγούδι, μπαγλαμάς, κρουστά
Σωτήρης Παπατραγιάννης: Τραγούδι, αφήγηση – πρόζα, μπαγλαμάς
Γιάννης Τσιαντής: Αφήγηση - πρόζα, τραγούδι, τζουράς, κρουστά
Γιώργος Τοσικιάν: Σολιστική κλασική κιθάρα
Τάσος Κακλαμάνης: Τραγούδι, μπουζούκι
Γιάννης Χαραλαμπάκης: Τραγούδι, μπουζούκι, κιθάρα
Νίκος Πρωτόπαπας: Κιθάρα, τραγούδι
Δήμος Βουγιούκας: Ακορντεόν
Μουσική επιμέλεια & Ενορχήστρωση: Νίκος Πρωτόπαπας

Κείμενα & Music Documentary Clip: Γιάννης Τσιαντής
Σύνολο μουσικών συντελεστών: 8 άτομα
Βασισμένη στα ομώνυμα βιβλία & CD του Γιάννη Τσιαντή

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ρεματιάς 2024.

ΕΥΡΙΠΙΔΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΜΑΤΙΑΣ

ΕΥΡΙΠΙΔΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΜΑΤΙΑΣ

Πεζόδρομος Προφήτου Ηλία Τηλέφωνο: 2106897459//21:00

Είσοδος ελεύθερη.

Δελτία εισόδου στο more.com

 

Μητρικό Ένστικτο - Mothers' Instinct

Σινεμά, Δραματική

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Διάρκεια: 94',   Ετος Παραγωγής: 2024,   Χώρα παραγωγής: Η.Π.Α, Βέλγιο, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο

Σκηνοθεσία: Benoît Delhomme
Σενάριο: Olivier Masset-Depasse, Sarah Conradt, Barbara Abel
Πρωταγωνιστούν: Jessica Chastain, Anne Hathaway, Anders Danielsen Lie

Με πρωταγωνίστριες τις βραβευμένες με Όσκαρ, Jessica Chastain και Anne Hathaway, το Μητρικό Ένστικτο είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ για δύο καλύτερες φίλες και γειτόνισσες, την Alice και τη Céline, των οποίων οι τέλειες ζωές στα προάστια της δεκαετίας του '60, καταστρέφονται από ένα τραγικό ατύχημα με ένα από τα παιδιά τους. Σηματοδοτώντας το σκηνοθετικό ντεμπούτο του καταξιωμένου κινηματογραφιστή Benoit Delhomme, ακολουθούμε τις δύο γυναίκες καθώς οι οικογενειακοί τους δεσμοί υπονομεύονται σταδιακά από ενοχές και παράνοια και αναπτύσσεται μια συναρπαστική μάχη των θέλω τους, αποκαλύπτοντας τη σκοτεινή πλευρά της μητρικής αγάπης. 

 

Πολιτιστικό Καλοκαίρι 2024 Δήμου Καλλιθέας

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Ο Δήμος Καλλιθέας έχει ετοιμάσει ένα πλούσιο πρόγραμμα πολιτιστικών εκδηλώσεων από 10 Ιουνίου μέχρι 29 Σεπτεμβρίου 2024 με ελεύθερη είσοδο.

Σημείωση: Πολλαπλοί χώροι διεξαγωγής εκδηλώσεων. Το ωρολόγιο πρόγραμμα που ακολουθεί είναι ενδεικτικό. Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα και πληροφορίες για τις εκδηλώσεις εδώ.

 

 

2Η ΠΑΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΟΎ

 

Είναι η ώρα να κοιμηθεί ο μικρός Πετράκης ξάπλωσε στο κρεβάτι του, και η μητέρα του να του διαβάζει το αγαπημένο του παραμύθι...  Τα μάτια του έκλειναν και εκείνην το παρατήρησε και σηκώθηκε να φύγει.

«Μαμά, διάβασε μου ένα ακόμη παραμύθι…»

«Είναι η ώρα να κοιμηθείς, πέρασε η ώρα…»

Τα χεράκια του μικρού έτρεμαν…

«Μαμά… μην φύγεις.» της είπε και της κράτησε το χέρι.

«Τι έχεις μικρό μου;»

«Φοβάμαι… το φάντασμα που έρχεται εδώ την νύχτα.»

Η μητέρα τον κοιτούσε με προσοχή, του χάιδευε τα μαλλιά και τον ρώτησε:

«Θες να σου περιγράψεις πως είναι Πέτρο μου;»

«Είναι μεγαλόσωμο, με μεγάλα μάτια, γελάει δυνατά και ξαπλώνει δίπλα μου…»

Εκείνη άρχιζε και κοιτούσε γύρω της αλλά δεν είδε τίποτα… Γύρισε προς το μέρος του και του χαμογέλασε, λέγοντας του:

«Δεν βλέπω κάτι…»

«Σε παρακαλώ μανούλα…»

«Θα κοιμηθώ μαζί σου, εντάξει;»

Ο μικρός χαμογέλασε και αγκάλιασε σφιχτά και αποκοιμήθηκε…

 

ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Η πόρτα έκλεισε τότε έμεινε του στο σκοτεινό του δωμάτιο όπου κουκουλώθηκε μέχρι το κεφάλι περιμένοντας να ακούσει το φάντασμα που τον αναστατώνει κάθε βράδυ τον ύπνο... Στην ιδέα ότι θα ξαναζήσει τον εφιάλτη, έκλαιγε!

 

Αφού κατάφερε να κοιμηθεί, άκουσε κάποιους θορύβους και πετάχτηκε από το κρεβάτι του τρομαγμένος… το φάντασμα έχει απλωθεί πάνω από το πάπλωμα του μικρού. Αρχίζει να κλαίει, τότε μπαίνει στο δωμάτιο.

«Γιατί κλαις; Τον ρώτησε το φαντασματάκι.

«Εσύ γιατί γελάς;»

«Είναι αστείες οι νέες πιτζάμες…»

«Φύγε θα φωνάξω το μπαμπά μου;»

«Γιατί δεν θες να παίξουμε μαζί;»

Ο μπαμπάς άκουσε τις φωνές και του πάρει το φωτάκι, αλλά ο μικρός συνέχιζε να φοβάται… Το επόμενο βράδυ παρόλο που είχε το φωτάκι, το φαντασματάκι ήρθε πάλι…

«Γιατί δεν πλησιάζεις;» λέει ο Πετράκης στο φαντασματάκι.

«Δεν μπορώ να εμφανιστώ στο φως…» απαντάει εκείνο.

«Ωραία γιατί δεν μου άρεσε που θα καθόσουν πάνω μου.»

Μα ήταν ο τρόπος να σε ξυπνήσω, αφού είσαι υπναράς! Αφού κοιμάσαι!

«Ξέρεις τα παιδιά κοιμούνται το βράδυ. Εσύ γιατί δεν κοιμάσαι;»

«Γιατί την μέρα έχει πολύ φως! Οπότε αναγκαστικά κοιμάμαι τότε, την μέρα κρύβομαι.»

«Που κρύβεσαι;»

«Όπου βρω…»

«Κάτω από κάποιο κρεβάτι, σε κανένα ντουλάπι όταν έχει φως.»

«Τι σου κάνει το φως;»

«Με κάνει να εξαφανίζομαι. Μου το είχε πει η μαμά όταν πρώτο έγινε, αλλά δεν την πίστεψα.»

«Και τι έγινε;»

«Έκανα τρεις μέρες να εμφανιστώ… Οι γονείς μου τρόμαξαν πολύ!»

«Έχεις γονείς;»

«Φυσικά και έχω. Όπως όλοι… Τι ανόητη ερώτηση;»

Μπήκε μέσα στο δωμάτιο του ο πατέρας του και τον ρώτησε:

«Με ποιον μιλάς αγάπη μου;»

Το φαντασματάκι του έκανε νόημα να μην μιλήσει.

«Μιλάς μόνος μου!»

«Μήπως φοβάσαι;»

«Έχω το φωτάκι μου!»

«Μπορείς να κοιμηθείς…»

Μόλις έφυγε ο πατέρας του, ο μικρός ρώτησε το φαντασματάκι:

«Γιατί μου έκανες σουτ;»

«Ξέρεις οι μεγάλοι δεν πιστεύουν σε εμάς, γιατί νομίζουν ότι είμαστε τρομαχτικοί. Εμείς απλώς ψάχνουμε για παρέα.»

«Θες να γίνουμε φίλοι;»

Ναι, πολύ αλλά δεν πεις σε κανέναν για μένα εντάξει;»

«Εννοείται…»

Ο Πετράκης και το φαντασματάκι έγιναν φίλοι και περνούσαν χρόνο μαζί και όλοι πίστεψαν ότι κατάφερε να νικήσει το φόβο του μόνο που εκείνος είχε βρει ένας νέο φίλο…