Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

11.7.24

7Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΦΟΝΟΣ ΣΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ


 

Ένα πτώμα βρέθηκε στην  ιερά μονή Αγ.Νικολάου Αναπαυσά. Κοντά  το μονοπάτι που ξεκινάει από τους πρόποδες των βράχων.… Το βρήκε ένας περαστικός και κάλεσε την αστυνομία. Οι ένστολοι που πήγαν στο σημείο διαπίστωσαν ότι το θύμα ήταν χτυπημένο στο κεφάλι αλλά υπήρχαν μώλωπες. Όμως υπάρχει μαχαιριά στα πλευρά και σημάδια πάλης. Η υπεύθυνη υπηρεσίας έφτασε στο σημείο για να δει το γεγονός. Ο άνδρας περίμενε μέσα στο αμάξι της αστυνομίας μέχρι να έρθει η υπεύθυνη. Η αστυνόμος όπως οδηγούσε έβλεπε την απίστευτη θέα της φύσης και άγρια ομορφιά που είχε το τοπίο. Αφού στάθμευσε πήγε κοντά τους ένστολους.

«Αστυνόμε Πέτρου, είναι ο άνθρωπος που μας ειδοποίησε…» είπε ο ένας ένστολος.

«Ωραία, φέρτε τον σε μένα…»

Η αστυνόμος περίμενε τον αυτόπτη μάρτυρα ενός ατόμου που βρέθηκε σκοτωμένο.

«Γεια σας αστυνόμε.»

«Γεια σας, πως λέγεστε;»

«Πέτρος Κάππας»

Μάλιστα, κύριε Κάππα. Τι δουλειά είχατε εδώ;»

«Κάνω κάθε μέρα πεζοπορία. Δεν είναι κάτι που έκανα μόνο σήμερα.»

«Πως βρήκατε τον άτυχο άνδρα;»

«Όπως παραπάτησα πιάστηκε η μπλούζα μου είδα το παπούτσι του…»

«Μάλιστα… που ακριβώς;»

«Εκεί; Κανείς δεν μπορεί να περπατήσει ξυπόλυτος. Νόμιζα ότι κάποιος πέταξα πράγματα.» και έδειξε το σημείο.»

«Κατάλαβα…»

«Όταν είδα  τον άνθρωπο, προσπάθησα να κατέβω αλλά είναι δύσβατο το σημείο, κάλεσα την αστυνομία και ασθενοφόρο αμέσως! Φώναξα αλλά κανείς δεν μου απάντησε.»

«Μάλιστα… όση ώρα κάνατε τον περίπατος, ακούσατε κάτι;»

«Όχι, περνάω πολύ συχνά από αυτό το σημείο. Έχω σχολή πεζοπορία και διοργανώνω πολύ συχνά εκδρομές και περνάω από εδώ. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι χθες δεν υπήρχε ο άνθρωπος σε αυτό το σημείο.»

«Και πως το ξέρετε;»

«Δεν ήταν το παπούτσι χθες. Έβρεχε εξάλλου, δεν υπήρχε το παπούτσι εδώ…»

«Τι ώρα  τον εντοπίσετε;»

«Γύρω στις 12….»

«Υπήρχε κάποιος τριγύρω;»

«Όχι, δεν είδα κάποιον!»

«Σας ευχαριστώ θα περάστε το τμήμα για να δώσετε κατάθεση.»

«Ευχαρίστως.»

Μεταφέρουν το πτώμα στον  ιατροδικαστή για να εξετάσει το πτώμα και εκείνη πήγε στο τμήμα για να μάθει σε ποιον ανήκει… Κανείς δεν έψαχνε τον 36χρόνο νέο, από τι βρήκαν, ήταν Γάλλος και μάλλον ήρθε για διακοπές. Έκανε έρευνα σε όλες τις ξενοδοχειακές μονάδες… Μήπως έπεσε και χτύπησε ή κάποιος ήθελε να τον δολοφονήσει. Λίγες ώρες μετά έψαχνε παρόμοιες περιπτώσεις και παρατήρησε ότι είχε σκοτωθεί ένα ακόμη τουρίστας πριν 8 χρόνια και έμεινε χωρίς να βρεθεί ο δολοφόνος… Θα έκανε τα πάντα για να μην μείνει μια ακόμη υπόθεση χωρίς την λύση του.

2.7.24

6Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΉΤΑΝ ΜΙΑ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ; Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ;


 

Πληκτρολογούσε… Τα χέρια του έτρεμαν καθώς έγραφε, ήθελε αυτός η σκηνή να έχει όλη την ένταση που έπρεπε να βγει. Αλλά έσβηνε και ξανά έγραφε από την αρχή…

Η Κάλη μόλις είχε τελειώσει την ερωτική συνέρευση με τον Ανδρέα, σκέφτεται ότι θα επανορθώσει απέναντι του. Οι τύψεις την έχουν κυκλώσει.

«Ανδρέα κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσουμε…»

«Όχι, τώρα… Μην χαλάς την στιγμή.»

«Θέλω να ξέρεις όλη την αλήθεια.»

«Εγώ δεν θέλω…»

«Πως είναι δυνατόν; Πρέπει να σου πω.»

«Μ’ αγαπάς;»

«Σ’ αγαπώ ρε Ανδρέα αλλά, δεν ήμουν εντάξει απέναντι σου..»

«Έχεις σκοπό να το ξανά κάνεις;»

«Όχι το ορκίζομαι! Όχι…»

«Μου φτάνει αυτό.»

«Γιατί;»

«Γιατί αν μάθω, μπορεί να μην σε συγχωρέσω. Το έχω τόση ανάγκη να το κάνω… Σ’ αγαπάω και θέλω να είμαστε μαζί. Αρκεί να μου υποσχεθείς ότι δεν θα τον ξανά δεις!»

«Δεν θες να μάθεις ποιος είναι;»

«Όχι. Δεν θέλω να μάθω. Θέλω να μου υποσχεθείς ότι τελείωσε.»

«Τελείωσε Ανδρέα μου, τελείωσε. Δεν πρόκειται να στο ξανά κάνω αυτό στο ορκίζομαι!»

«Ωραία… Τώρα πρέπει να πάω στο σπίτι, γιατί αύριο έχω να σηκωθώ πρωί. Έχω και την παρουσίαση στη δουλειά.»

«Δεν θα μείνει εδώ;»

«Όχι ας το πάμε σιγά – σιγά μέχρι να βρούμε την ισορροπίες μας.»

«Εντάξει, μωρό μου…»

Φιλήθηκαν και απομακρύνθηκε. Η Κάλη έκλεισε την πόρτα και αισθάνθηκε την καρδιά της να φτερουγίζει. «Πως γίνεται να τον ερωτευτώ ξανά μετά από αυτό που έκανα;» σκέφτηκε εκείνην. Ξαφνικά είδε εκείνον μπροστά της!

«Εσύ τι κάνεις εδώ;»

«Στο είχα πει ότι δεν θα τελειώσει έτσι απλά.»

«Δεν σε πιστεύω, είσαι τρελός; Σήκω φύγε! Ο Ανδρέας ήταν εδώ. Άμα σε δει;»

«Νόμιζα ότι θα μου έλεγες την αλήθεια;»

«Προσπάθησα… Εκείνος δεν ήθελε να ακούσει.»

«Μάλιστα, και τώρα τι περιμένεις Πόπη; Ότι θα βρισκόμαστε όλοι μαζί…. Εσείς το ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής και στην απ’ έξω;»

«Νόμιζα ότι θα ήσουν χαρούμενος που δεν θα μάθαινε για την προδοσία μας; Τώρα εγώ είμαι η κακιά και εσύ είσαι ο καλός του ο φίλος. Νόμιζα ότι δεν θα ήθελες να χάσεις τον φίλο σου;»

«Δεν ήθελα να χάσω εσένα! Εσένα.»

«Έλα Αντώνη, μην λέμε χαζά τώρα… μια περιπέτεια ήμουν για σένα. Δεν ξέρω πως έπεσα στην παγίδα και νόμιζα ότι ήσουν ερωτευμένος μαζί μου.»

«Είμαι! Και θα έκανα τα πάντα για σένα.»

«Δηλαδή;»

«Τα πάντα…»

«Άσε τις υπερβολές…»

 «Όταν εννοώ τα πάντα, τα πάντα. Ή θα είσαι μαζί μου, ή δεν θα είσαι με κανέναν.»

«Δεν θα ξανά προδώσω ποτέ τον Ανδρέα. Για κανέναν.»

«Αυτή είναι η τελευταία σου λέξη;»

«Ναι.»

«Καλώς.»

Τότε όντως θα είναι η τελευταία σου λέξη.»

«Τι είναι αυτό;»

«Ήμουν ξεκάθαρος.»

«Άσε τις βλακείες. Κανένας δεν αξίζει για να μπεις φυλακή για χατίρι του.»

«Δεν έχω τίποτα να χάσω. Να είσαι σίγουρη ότι δεν θα μπω φυλακή.

Τότε ο άνδρας αρχίζει να την πυροβολεί χωρίς να σταματάει, η γυναίκα πέφτει στο δωμάτιο αιμόφυρτη. Εκείνος… πήγε κοντά της για να βεβαιωθεί ότι δεν είχε σφυγμό. Έπειτα αρχίζει να ανακατεύει το σπίτι και παίρνει πράγματα για να φανεί ως ληστεία. Βγαίνει εκτός διαμερίσματος, της τραβάει μια κλωτσιά για να φανεί ως διάρρηξη και φεύγει. Έπειτα  χάνεται στα στενά της πόλης! Γυρνάει στο σπίτι του και αφήνει πάνω στο τραπέζι του σαλονιού τα κλειδιά του , τα γυαλιά του και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα για να πιει νερό ήταν ατάραχος! Ήπιε σχεδόν 1 λίτρο νερό μέσα σε δέκα λεπτά… και ανοίγει την τηλεόραση και μπαίνει στο ντους να ξεπλυθεί.

Εκείνην την ώρα χτυπάει το τηλέφωνο και το σηκώνει:

«Που είσαι ρε Αντώνη;»

«Που εννοείς που είμαι; Κάνω μπάνιο.»

«Έλα γρήγορα στο αστυνομικό τμήμα.»

«Ποιο αστυνομικό τμήμα;»

«Έλα στο αστυνομικό τμήμα παλαιού Φαλήρου. Θα στα πω από κοντά!»

«Δεν ακούγεσαι καλά…»

«Όχι δεν είμαι, έλα από εδώ.»

 

 

20.6.24

5Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΈΝΑ ΑΚΟΜΗ ΘΥΜΑ


 

Η πλατεία Βικτωρίας είναι γεμάτη από ιερόδουλες... Η ταχύτητα του αυτοκινήτου μου είναι πάρα πολύ χαμηλή, ψάχνω το επόμενο θύμα μου. Όπως παρατηρώ βλέπω μία μετρίου αναστήματος μελαχρινή κοπέλα να μου κλείνει το μάτι πονηρά.

«Καλησπέρα όμορφε μου λέει καθώς γέρνει προς το παράθυρο του συνοδηγού.

«Καλησπέρα...»

«Θες παρέα;» με ρωτάει

Της γνέφω θετικά και μπαίνει στη θέση του οδηγού, στην διαδρομή που ακολουθεί μου χαϊδεύει τρυφερά το πόδι, και προχωρώ σε μια απόμερη τοποθεσία.

«Που πάμε;»

«Κάπου ήσυχα.»

«Γιατί δεν πάμε σε ξενοδοχείο;»

«Δεν μου αρέσουν!»

«Θα πάμε  … στο Λυκαβηττό»

«Θα προτιμούσα να πάμε ένα μέρος με περισσότερο κόσμο…»

«Δεν σε πήρα ακριβώς για να πάμε για ποτό.» γελάμε και οι δυο.

«Ναι, το καταλαβαίνω αυτό αλλά μετά τα τελευταία νέα με τον τρελό που σκοτώνει ιερόδουλες. Προσπαθώ να είμαι ασφαλής.»

«Θα σου δώσω την ταυτότητα μου, μην ανησυχείς! Θα ξέρεις και επώνυμο μου.»

«Δεν το βρίσκω και πολύ χρήσιμο αν θες να με σκοτώσεις.»

«Μπορείς να την στείλεις σε μια φίλη σου αν προτιμάς.»

«Δεν νομίζω αν ήθελα να σου κάνω κακό να σου έλεγα αυτό;»

Φτάνουμε και σταθμεύω, της δίνω την ταυτότητα μου… Παρατηρεί ότι είμαι πολύ νέος.

«Δεν μοιάζεις ιδιαίτερα.»

«Δεν είναι η ίδια όμορφη μυτούλα;» γελάμε.

Όπως με ακουμπάει και μου φεύγει το μουστάκι… Εκείνη αρχίζει να τρομάζει και να της κοπανάω  το κεφάλι στο τζάμι. Αφήνοντας την αναίσθητη! Ασελγώ πάνω της και μετά την μεταφέρω στην αποθήκη. Την ακουμπώ στο τοίχο και την δένω στα χέρια και στα πόδια, με αλυσίδες περιμένοντας να ξυπνήσει.

«Γιατί το κάνεις αυτό; Έχω στείλει την ταυτότητα σου, να ξέρεις θα σε βρουν σίγουρα…»

«Αναρωτιέμαι πόσο αφελής είσαι! Τελικά όλες οι ιερόδουλες είστε ηλίθιες έτσι; Προφανώς και ήταν πλαστή. Λυπάμαι τον κακομοίρη που θα ψάχνει η αστυνομία αυτή την φορά.»

«Τι πρέπει να κάνω για να με αφήσεις; Μην με σκοτώσεις σε παρακαλώ!»

«Θα δούμε πόσο καιρό θα αντέξεις… αν είσαι πιο υπάκουο κορίτσι, μπορεί και να το σκεφτώ.»

Λέω και φεύγω ακούγοντας τα παρακάλια της.

13.6.24

4Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΑΔΕΙΑ ΚΟΥΝΙΑ


 

Ο τσακωμός μου με τον Τάκη ήταν πάρα πολύ έντονος και φοβάμαι ότι θα ξυπνούσε το μικρό. Πάω να δω αν κοιμάται... Μπαίνω στο δωμάτιο του, είναι ξαπλωμένο στην κούνια του και κοιμάται αμέριμνο μην ξέροντας τι έχει πριν από λίγο. Νιώθω ανακούφιση, που δεν το αναστατώσαμε. Το φιλάω και το χαϊδεύω απαλά για να μην το ξυπνήσω και βγαίνω αθόρυβο από το δωμάτιό του.  Γυρνώντας στο σαλόνι παρατηρώ ότι δεν είναι εκεί ο άνδρας μου.

Ευτυχώς γιατί δεν ήθελα να συνεχιστεί ο καβγάς. Η ώρα έχει πάει 12 όταν ακούω το κλειδί στην πόρτα και μπαίνει μέσα ο άντρας μου. Περπατάει προς το μέρος μου και κάθεται δίπλα μου μετανιωμένος.

«Συγνώμη μωρέ. Είσαι όμως παράλογη, η μάνα μου δεν θέλει σε καμία περίπτωση να μας χωρίσει. Απλά είναι λίγο ιδιότροπη και μου έχει αδυναμία.»

«Τάκη δεν θέλω να ανοίξω πάλι αυτή τη συζήτηση, ίσως κάποια στιγμή να το καταλάβεις και μόνος σου. Όμως την επόμενη φορά που θα επέμβει πάλι να ξέρεις ότι θα μιλήσω. Απλά σε προειδοποιώ για να μην έχουμε πάλι τσακωμούς.»

«Ωραία βρε αγάπη μου, ηρέμησε τώρα μην ξυπνήσεις το μπέμπη πάμε να κοιμηθούμε και αύριο τα συζητάμε πάλι με καθαρό μυαλό.

Με φιλάει και μ' αγκαλιάζει πιστεύοντας ότι θα ξεχάσω το σημερινό γεγονός. Αλλά τα νεύρα μου είναι σπασμένα. Θέλω να καταλαβαίνει για πιο λόγο αντιδράω.   Μέσα στην νύχτα σηκώνομαι για να δω αν το παιδί μου είναι καλά γιατί γκρίνιαζε όλο την νύχτα. Την επόμενη μέρα, ξυπνάω εξουθενωμένη από την αϋπνία, και πάω να δω τον μπέμπη μου, μόλις μπαίνω μέσα αντικρίζω την κούνια άδεια και βάζω τις φωνές.

«Τάκη το παιδί!!! Το παιδί δεν είναι στην κούνια... Τάκη το πήρε η μάνα σου, πες της να το φέρει τώρα πάνω.»

 «Τώρα είσαι παράλογη. Και πως μπήκε από το παράθυρο;»

«Δεν της έχεις δώσει κλειδιά;»

«Δεν της τα πήραμε πίσω;»

«Αν δεν το έχει πάρει η μητέρα σου, που είναι το παιδί μας;»

 

6.6.24

3Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ


 

Ο Πίτερ δέχτηκε ένα περίεργο τηλεφώνημα από το γεροκομείο της Μασαχουσέτης, σχετικά με μια ανεξιχνίαστη δολοφονία για την υπόθεση του 1986.  Αν και δεν του αρέσουν αυτές οι ιστορίες  γιατί λίγα στοιχεία θα βρεθούν.  Ήταν πολύ περίεργος να ακούσει, τι θα του έλεγε ο παράξενος ηλικιωμένος. Το επόμενο πρωί πήγε στο οίκημα που φιλοξενούσε αυτούς τους ανθρώπους… Παρατήρησε ένα παλιό κτήριο που είναι κάπως διατηρημένο, βέβαια κάποιοι σοβάδες έχουν πέσει, αλλά δεν θεωρείται επικίνδυνο. Απ’ έξω υπήρχαν κάποια δέντρα  και η όψη του παραπέμπει σ’ ένα εγκαταλελειμμένο από μακριά.

Αφού μπήκε μέσα δείχνει το σήμα του και ζητάει τον κύριο Τζόνσον και τον πηγαίνουν στο δωμάτιο του. Όταν φτάνει εκεί τον αποδέχεται ένας ηλικιωμένος άνδρας.

«Είμαι ο αστυνόμος Πάπας, με καλέσετε, είπατε ότι έχετε σημαντικά στοιχεία, σχετικά με τον φόνο του 1986. Μήπως είδατε κάτι; Ακούσατε κάτι; Είδατε τον δολοφόνο;»

«Όχι, ακόμη καλύτερα…»

«Τι εννοείται;»

«Εγώ έκανα τον φόνο! Θέλω να το ομολογήσω…»

«Δεν είμαι σίγουρος αν καταλαβαίνω αυτό που μου λέτε. Εννοείται ότι εσείς σκοτώσατε εκείνος εκείνη την γυναίκα;»

«Αυτό ακριβώς.»

«Μάλιστα. Πόσο ετών είστε;»

«Ογδόντα εννιά.»

«Ξέρετε πριν συνεχίσουμε θα χρειαστώ μια ψυχολογική εκτίμηση για να βεβαιωθώ ότι νόμιμα να συνεχίσουμε την συζήτηση μας.»

«Δεν ανησυχείτε δεν τα έχω χάσει. Απλώς όσο πλησιάζω στον θάνατό μου θέλω να βγάλω αυτό το φορτίο από πάνω μου.»

«Παρόλο αυτά θα μου επιτρέψετε να επικοινωνήσω με τον διοικητή μου να τον ενημερώσω.»

Την ώρα που περπατούσε στο διάδρομο για να επικοινωνήσει, όταν συνομιλούσε στο τηλέφωνο, τον πλησίασε μια νοσηλεύτρια και του λέει:

«Μιλήσατε με τον Τζόνσον και σας είπε για τον φόνο που έκανε το1986;»

«Μάλιστα, σας έχει πει και σας την ιστορία;»

«Από την μέρα που ήρθε ιστορίες μας λέει. Νομίζω ότι πιστεύει ότι έχει σκοτώσει πολύ κόσμο.  Ίσως έχει διαβάσει πολλά αστυνομικά όταν ήταν νέος.»

«Πιστεύετε ότι τα έχει χάσει;»

«Τις αξιολογήσεις τα πάει, αλλά σε αυτές ηλικίες ποιος ξέρει;»

 

 

30.5.24

2Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΣΤΑ ΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ


 

Ήταν τρεις το πρωί.

 Έβρεχε… Είχε παγωνιά, τηλέφωνο της αστυνομικού χτυπούσε μέσα στην νύχτα, όταν κοιμόταν... άλλο ένα μωρό βρέθηκε στα σκαλιά ένος νοσοκομείου. Μα πως είναι δυνατόν να αφήνεις το μωρό σου μέσα σ' αυτό το κρύο; αναρωτήθηκε. Γιατί κάνουν μωρά αν δεν τα θέλουν; δεν μπορώ να το καταλάβω... Τώρα αυτή η ψυχούλα θα μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο; Αν αυτή την γυναικά θα της έλεγα δυο λόγια. Αλλά η θέση της δεν της επιτρέπει να κάνει κάτι τέτοιο. Βιαστικά κατευθύνθηκε προς το νοσοκομείο.

"Καλησπέρα αστυνόμος Αυγερινού. ήρθαν για την κλήση της εγκατάλειψη." είπε η ένστολος.

"Γεια σας..."

"Το μωρό;"

"Έχω καλέσει την κοινωνική λειτουργό να έρθει να το πάρει..."

"Πολύ ωραία... έχουμε υλικό από τις κάμερες;"

"Όχι δυστυχώς οι κάμερες έχουν χαλάσει εδώ και δυο μήνες."

"Μάλιστα, το μωρό που άφησαν πόσο μηνών είναι;"

"Είναι ενός!"

"Υπάρχει περίπτωση να το γνώριζε αυτό η μητέρα;"

"Τι να σας πω; Δεν ξέρω αν η γυναίκα γέννησε εδώ ή σε άλλο νοσοκομείο."

"Υπάρχει κάτι που μπορεί να μας βοηθήσει;"

"Αν το μωρό αντιμετωπίζει κάποια ασθένεια και είναι κατεγγεγραμένη στα αρχεία αυτό θα μπορούσε να μας βοηθήσει."

"Σας ευχαριστώ, θέλω να περάσετε από το τμήμα για να δώσετε κατάθεση όσα είπατε."

"Ασφαλώς."

Η αστυνόμος Αυγερινού θα ξεκινούσε την ερεύνα της από τις καταγραφές των γεννήσεων τους τελευταίους μήνες με προβλήματα  υγείας. Θα έκανε τα πάντα για να την βρει.


16.5.24

1Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ


 

Όλοι ήταν αγχωμένοι τις μέρες που διένυαν λόγω  των εξετάσεων… Η Μαρία Ελένη τις τελευταίες μέρες ήταν πολύ παράξενη αλλά όλοι πίστευαν ότι φταίει ότι ήταν οι εξετάσεις. Το ρολόι του τοίχου έδειχνε οκτώ η ώρα, εκείνη κουνούσε νευρικά το χέρι της και κοιτούσε το ανοιχτό παράθυρο σαν κάτι να περίμενε… Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα του δωματίου της.

«Μαρία, δεν θα φας τίποτα; είσαι νηστική σήμερα…» την ρώτησε η μητέρα της αγχωμένη.

«Μαμά, θα πέσω για ύπνο νυστάζω…»

«Μα, από τώρα κορίτσι μου;» της συμπλήρωσε.

«Ναι, αύριο, πρέπει να σηκωθώ πολύ νωρίς για να διαβάσω. Ένας καλός ύπνος θα με βοηθήσει.»

«Νηστική θα κοιμηθείς;»

«Σου υπόσχομαι θα σηκωθώ νωρίς να φάω ένα γερό πρωινό.»

Η μητέρα την πλησίασε και την φίλησε τρυφερά στα μαλλιά της, χωρίς να μην πει κουβέντα  και έφυγε από το δωμάτιο της. Τότε η νεαρή σηκώθηκε και χωρίς να κάνει θόρυβο μάζεψε μια βαλίτσα κάποια ρούχα, στην συνέχεια, άνοιξε τον κουμπαρά της και πήρε ότι υπήρχε μέσα και το έβαλε μέσα στο πορτοφόλι της. Στην συνέχεια έβαλε πάνω στο κρεβάτι μαξιλάρια οριζόντια για να φαίνεται ότι κοιμάται. Ελπιστεί ότι με αυτόν τον τρόπο θα κερδίσει λίγο χρόνο. Αφού ταχτοποίησε και αυτό. Άφησε ένα σημείωμα πάνω στο κομοδίνο:

«Φεύγω…»

 

Το ρολόι έδειξε δώδεκα η ώρα το βράδυ, όταν μπήκε ο Γιάννης μέσα στο σπίτι.

«Οικογένεια, ήρθε!» είπε εκείνος.

«Σταμάτα μωρε, να φωνάζει το παιδί κοιμάται.» απάντησε η γυναίκα του.

«Τι εννοείς κοιμάται; Δεν διαβάζει;»

«Ήταν κουρασμένη, ούτε να φάει δεν ήθελε… από τις οκτώ έχει ξαπλώσει.»

«Η Μαρία; Είσαι σίγουρη; Που την παρακαλάμε να κοιμηθεί και ξαπλώνει τα ξημερώματα.»

«Για αυτό σου λέω, κάνε ησυχία…»

«Καλά –καλά πάω να της δώσω ένα φιλί.»

«Έτσι και το ξυπνήσει το παιδί, είναι κουρασμένη… Μου υποσχέθηκε να σηκωθεί και να φάει και να είναι άλλος άνθρωπος. Άστην σου λέω.»

«Εντάξει, ένα φιλί θέλω να δώσω στην κόρη μου. Πως μεγάλωσε έτσι; Παλιά έρχονται στην αγκαλιά μου και τώρα την κυνηγάω εγώ»

ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ.

«Γεωργία!»

«Τρελάθηκες; Σου είπα να μην φωνάζεις... Τι έπαθες;»

«Που είναι το παιδί Γεωργία;»

«Τι εννοείς; Στο κρεβάτι της είναι.»

«Πάρε την αστυνομία!»

«Γιάννη τι λες;»

«Στο κρεβάτι έχει μόνο μαξιλάρια. Και αυτό το έχει δίπλα.»

«Τι λες;»

Ακούς τι σου λέω, πάρε την αστυνομία!!»

«Έφυγε;»

«Δε ξέρω αν έφυγε… έχει αίματα πάνω στο κρεβάτι…»

«Παναγία μου το παιδί μου!» Είπε η Γεωργία και πριν σωριαστεί στο πάτωμα…


ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ

Πρόσεξε τι θα θυσιάσεις στο κυνήγι της ευτυχίας

Πρόσεξε τι θα θυσιάσεις στο κυνήγι της ευτυχίας
Η ήρεµη ζωή του Βύρωνα και της Ευγενίας θα διαταραχτεί από την αιφνίδια απόφασή της να εξαφανιστεί µέσα σε µια νύχτα, εγκαταλείποντας τον σύζυγό της και το έξι µηνών βρέφος τους, αφήνοντας πίσω µόνο ένα σηµείωµα. Ένα φαινοµενικά αγαπηµένο ζευγάρι διαλύεται µέσα σε ένα βράδυ. Εκείνος, συντετριµµένος, θα µαζέψει τα κοµµάτια του, προσπαθώντας να µεγαλώσει σωστά την κόρη του και να γίνει για εκείνη πατέρας και µητέρα. Πάντα όµως θα τον πονάει η ανεξήγητη εγκατάλειψη της γυναίκας του. Οι αποκαλύψεις που θα έρθουν στη συνέχεια θα τον κάνουν να πειστεί ότι δεν πρέπει να ασχοληθεί ξανά µαζί της και να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην ανατροφή της κόρης του. Στο µεταξύ, η Ευγενία ταξιδεύει στο εξωτερικό και επιλέγει να στήσει µια καινούργια ζωή από το µηδέν, σε µια νέα χώρα κι ένα νέο περιβάλλον, παρόλο που ένα κοµµάτι της θα µείνει πίσω στην Ελλάδα, µαζί µε το παιδί της. Κάθε µέρα που βρισκόταν σ’ αυτόν τον γάµο ένιωθε όλο και πιο εγκλωβισµένη, όµως τώρα είναι αποφασισµένη να κυνηγήσει την προσωπική της ευτυχία και να βρει τον πραγµατικό εαυτό της, χωρίς να τη νοιάζει η γνώµη των άλλων και οι επιταγές της κοινωνίας. Τα χρόνια περνούν… Οι ζωές όλων µοιάζουν να έχουν βρει τους ρυθµούς τους και ο καθένας ζει και πορεύεται σύµφωνα µε τις επιλογές του. Τι θα συµβεί όµως όταν η Ευγενία αποφασίσει να επιστρέψει στην Ελλάδα; Θα καταφέρει να πείσει την κόρη της να την αφήσει να µπει στη ζωή της, µετά από δεκαπέντε χρόνια που ήταν µακριά της; Τι θα χρειαστεί να θυσιάσει αυτή τη φορά στο νέο κυνήγι της ευτυχίας; Ένα συγκλονιστικό µυθιστόρηµα που εστιάζει στη δύναµη της συγχώρεσης. Καθώς το παρελθόν συγκρούεται µε το παρόν, οι επιλογές τους αντικατοπτρίζονται στη ζωή της κόρης τους και των εαυτών τους, ρωτώντας τελικά: Μπορεί η αγάπη, αφού χαθεί, να ξαναζωντανέψει;

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Η μοίρα ενώνει τις ζωές των ανθρώπων. Ο Στέφανος, ο Εμμανουήλ, ο Βασίλης, ο Γιώργος και ο Ορέστης ενώθηκαν μέσα από την αγάπη και τη ζωή. Θα καταφέρουν να μείνουν ενωμένοι όταν ο θάνατος μπει ανάμεσα τους; Η φιλία τους θα αντέξει όταν ξέρουν πως ένας από αυτούς είναι ο δολοφόνος; Θα καταφέρουν να βρουν την ευτυχία ή θα πνιγούν στους φόβους τους; ΕΡΩΤΑΣ, ΑΙΜΑ, ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ ΔΡΟΜΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΝΑΣ… Ένας εξ αυτών ας γίνει ο δικός σας δρόμος προς την ευτυχία…

ΟΡΓΗ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ

ΟΡΓΗ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ
Αριάδνη, Άγγελος, Γεράσιμος και Ζήσης: η μοίρα τούς ένωσε και τους έδεσε με τη δύναμη της φιλίας. Ελβίρα, η γυναίκα που έκανε το λάθος να ερωτευτεί έναν από αυτούς. Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η αγάπη μιας γυναίκας για το αντικείμενο του πόθου της; Μπορεί να θυσιάσει το μέλλον της και αυτό των γύρω της; Εκδίκηση, πάθος, έρωτας και φιλία, όλα θα δοκιμαστούν από τον χρόνο. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΑΝΑΠΝΟΗ…

ΣΥΛΛΟΓΕΣ

ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΕΣ ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ ΖΩΗΣ,2022

ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΕΣ ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ ΖΩΗΣ,2022
Πρόκειται για μια συλλογή με ρομαντικές ιστορίες. Στη σελίδα 52, θα βρείτε την δική μου ιστορία: της Φένιας, του Κωνσταντίνου και του Μάρκου. Ένα ερωτικό τρίγωνο με πρωταγωνίστρια την Φένια, η οποία προσπαθεί να αποφασίσει ποιος είναι ο άνδρας των ονείρων της; Άραγε θα κάνει την σωστή επιλογή; Θα είναι ευτυχισμένη;

ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΙΧΝΗ, 2022

ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΙΧΝΗ,  2022
Πρόκειται για μια συλλογή με θρίλερ ιστορίες. Στη σελίδα 40,θα βρείτε την δική μου ιστορία... Η Κυριακή είναι μια αξιαγάπητη γυναίκα, 70 χρονών που ζει φιλήσυχα με τον άνδρα της τα τελευταία 45 χρόνια, ταράσσει αυτή την ηρεμία διαπράτοντας δυο φόνους. Τι είναι αυτό που μπορεί να ώθησει την γυναίκα αυτή να διαπράξει αυτά τα αποτρόπαια εγκλήματα; Θα σταματήσει εκεί;

ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑΣ : 2022

ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑΣ : 2022
Πρόκειται για μια συλλογή με χριατουγεννιάτικες ιστορίες. Στη σελίδα 58, θα βρείτε την δικη μου ιστορία, της Εβελίνας και του Eric! Δυο νέοι που γνωρίζονται μέσω διαδικτύου και ερωτεύονται. Πάρα τις αντιρρήσεις της οικογένειάς και των φίλων της φωτογράφου αποφασίζει να τα παρατήσει όλα και να τον επισκεφτεί στην Νέα Υόρκη γιατί πιστεύει ότι βρήκε τον άνδρα της ζωής της! Πόσο αληθινός μπορεί να είναι όμως ο έρωτας στο διαδίκτυο;

ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΕΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ, ΜΑΡΤΙΟΣ: 2023

ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΕΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ, ΜΑΡΤΙΟΣ: 2023
Πρόκειται για μια συλλογή με παιδικά παραμύθια. Στη θέση νούμερο 7, θα βρείτε την δική μου ιστορία. Πρόκειται για την Ασπρούλα, ένα παρεξηγημένο γατάκι που κάνεις δεν τη κάνει παρέα. Μια ιστορία που αναφέρεται στην δύναμη της προκατάληψης και διδάσκει τα παιδιά να μην κρίνουν από την εξωτερική εμφάνιση.

ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2023

ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ,  ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2023
Πρόκειται για μια συλλογή με αστυνομικές ιστορίες. Στη σελίδα 192,θα βρείτε την δική μου ιστορία με πρωταγωνίστρια την Ελπίδα, η οποία τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο της μητέρας της προσπαθεί ακόμη να ανακαλύψει το δολοφόνο. Ένα ταξίδι γεμάτο σεξ και βία,. Θα καταφέρει να βγει ζωντανή; μέσα απ' αυτό;