«Πω,
πω αυτή θα πρέπει να ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου;» είπαν τα
λαμπάκια
«Η
αλήθεια είναι, πως ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή, ειδικά τα πρώτα χρόνια στα
γενέθλια του Πέτρου.»
«Και
τι γινόταν;»
Ήταν αρχές Νόεμβρη ο πατέρας του με
κατέβαζε από το πατάρι επειδή ο Πέτρος,
επέμενε πάρα πολύ. Η μητέρα του παραπονιόταν συνέχεια ότι είμαστε το μόνο σπίτι ότι κρατάμε
το δέντρο τουλάχιστον τέσσερις μήνες. Αλλά ο Πέτρος δεν ενδιαφερόταν, του άρεσε
τόσο πολύ, που την καλόπιανε μέχρι να γίνει το δικό του. Έτσι κάθε χρόνο
υπέκυπταν. Με στόλιζαν με μεγάλα χαρά… Ο
κύριος Γιώργος άνοιγε με προσοχή τα μεγάλα μου κλαδιά, μέχρι να δείξω όλο μου
το φύλλωμα, όταν έφτανε στο σημείο που άρεσε στην κυρία Πόπη μαζί με τον Πέτρο τοποθετούσαν τις μπάλες με
μεγάλη προσοχή, ήταν μεγάλες, γυαλιστερές, πολύχρωμες μπάλες –όχι τόσο όμορφες
όσο εσείς, δεν είχαν χρυσόσκονη και τόσα σχέδια. Οι περισσότερες έδειχναν το
μικρό Χριστό, καμπάνες, και είχαμε και φιόγκους, μου έριχναν χιόνι και όλη αυτή
την ώρα ακούγαμε Χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Μέχρι που ο κύριος Γιώργος έβαζε
τα φωτάκια, σε κάθε κλαδί ποτέ δεν έφταναν στο Πέτρο ζητούσε κι άλλα. Του άρεσε να κάθεται να κοιτάει τα φωτάκια,
τότε τα λαμπιόνια είναι πολύχρωμα, είχαν μυτερές άκρες και με πονούσανε καμιά
φορά, αλλά ήταν πολύ φιλικά και ευχάριστα… και μου άρεσε να τα αγκαλιάζω και να
τα κρύβονται μέσα μου. Έτσι ένιωθα ότι ζεσταινόταν όχι μόνο το σπίτι αλλά και
εγώ, στο τέλος ο μπαμπάς του Πέτρου τον σήκωνε ψηλά στην αγκαλιά του και έβαζαν μαζί το αστραφτερό αστέρι στην
κορυφή μου για όπως έλεγε ο κύριος Γιώργος:
«Ο άνδρας του σπιτιού πρέπει να
βάζει το δέντρο στη κορυφή.»
Έτσι ο Πέτρος είχε αναλάβει αυτό το
καθήκον. Όταν τελείωναν κορδωνόμουν πιο πολύ για να νιώσω πιο μεγάλος και πιο
τεράστιος και κουνούσα ανεπαίσθητα τα φύλλα για να κάνουν λαμπυρισμούς τα
φωτάκια… ο Πέτρος τρελαινότανε, μαγεύονταν και καθόταν και μου μιλούσε με τις
ώρες. Ακόμα και τα μαθήματά του τα έκανε στο χαλί δίπλα μου, έτσι μάθαινα πολλά
πράγματα… Έμαθα την άλφα βήτα, την ιστορία, και τα βράδια βλέπαμε
Χριστουγεννιάτικες ταινίες μαζί. Η πιο όμορφη των Χριστουγέννων ήταν όταν είχε
γενέθλια ο Πέτρος.
«Γιατί
τι γινόταν τότε;»
Η μητέρα του μαγείρευε για μέρες
και μοσχοβολούσε… Ο Πέτρος ντυνόταν όμορφα, τον έβαζαν φωτογραφίες, φυσικά εγώ
έγερνα τις μπάλες, για να αντανακλούν στις φωτογραφίες… και εγώ ένιωθα τόσο
ευτυχισμένος! Σαν να είμαι ένα πού σημαντικό κομμάτι αυτού του σπιτιού., έβαζαν
Χριστουγεννιάτικη μουσική, ερχόντουσαν οι φίλοι του Πέτρου αφήνοντας τα δώρα τους
κάτω από τα κλαδιά μου… οι φίλοι του Πέτρου έμπαιναν μέσα και με χάιδευαν, εκείνος ήταν πολύ περήφανος
για το δέντρο. Όπως έλεγαν όλοι ήμουν το μεγαλύτερο δέντρο που είχαν δει όλοι!
Εγώ ένιωθα λες και είμαι γίγαντας, βλέπετε τότε οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν
μικρά δέντρα πάνω σε τραπέζια. Όμως ο πατέρας του Πέτρου δεν θα δεχόταν ποτέ
ένα τόσο μικρό δεντράκι για τον γιό του. Και έτσι είχε διαλέξει εμένα! Και εγώ
ήμουν πολύ περήφανος για την επιστολή που είχα… έπρεπε να φροντίσω έστω τα
γενέθλιά του να είναι μαγικά! Και κάθε χρόνο οι φίλοι του πρέπει να μιλάνε για
εμένα. Η σχεδόν κάθε χρόνο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου