Διαβάζοντας το βιβλίο πέρασα από πολλά συναισθήματα και αρκετές φορές ένιωσα ότι κάτι μου λείπει. Υπήρχαν σημεία που με κράτησαν, με αναστάτωσαν ή με μπέρδεψαν. Σε κάποια κεφάλαια ένιωσα νεύρο, σε άλλα αηδία, σε άλλα απορία. Για παράδειγμα, όταν ένας βρυκόλακας απαγάγει έναν άνθρωπο και μια λυκάνθρωπο για δικούς του σκοπούς, η ανατροπή ήταν ωραία, αλλά στο τέλος ένιωσα ότι πάλι πάνε να παγιδευτούν και αυτό με εκνεύρισε. Σε άλλο σημείο, η ερωτική σκηνή μου έβγαλε έναν κόμπο και δεν ήθελα καν να τη σχολιάσω, γιατί η εξέλιξη μετά δεν με κάλυψε.
Ο πατέρας της Misery ήταν από τους χαρακτήρες που με αηδίασαν πραγματικά. Αναρωτήθηκα τι πατέρας είναι αυτός και γιατί φέρεται έτσι, χωρίς να δοθεί μια ξεκάθαρη εξήγηση. Αργότερα μαθαίνουμε ότι έχει κάνει συμβόλαιο με τον διάβολο, ίσως και να είναι ο ίδιος, αλλά και πάλι δεν ένιωσα ότι καταλαβαίνω βαθιά το κίνητρό του. Η αντιπαλότητα ανάμεσα σε εκείνον και την κόρη του ήταν έντονη, αλλά δεν εξηγήθηκε αρκετά. Το ίδιο και η αντιπαλότητα ανάμεσα στις δύο αγέλες. Θα ήθελα να ξέρω από πού ξεκίνησε, τι συνέβη στο παρελθόν και γιατί υπάρχει τόσο μίσος.
Μου άρεσε πολύ η αποκάλυψη ότι η Σερίνα είναι λυκάνθρωπος και μετά ότι είναι υβρίδιο, μισή λυκάνθρωπος και μισή άνθρωπος. Αυτές οι ιδέες έχουν ενδιαφέρον, αλλά ένιωσα ότι δεν αναπτύχθηκαν όσο θα μπορούσαν. Μου έλειψαν λεπτομέρειες για τις αγέλες, για το πώς ζουν, τι κανόνες έχουν, ποια είναι τα μυστικά τους και πώς λειτουργεί η ιεραρχία τους. Ο κόσμος είχε δυνατότητες, αλλά δεν δόθηκε αρκετός χώρος για να τον γνωρίσουμε.
Ένας άλλος χαρακτήρας που θα ήθελα να δω περισσότερο είναι ο αδερφός της Misery. Εμφανίζεται, παίζει ρόλο, αλλά μένει στο περιθώριο, ενώ θα μπορούσε να δώσει πολλά στην ιστορία. Το ίδιο ένιωσα και για τον Λου και τη Σερίνα. Μου έλειψε η δική τους πλευρά, οι σκέψεις τους, τα συναισθήματά τους και το πώς βλέπουν όσα συμβαίνουν. Ειδικά ο Λου, που είναι τόσο σημαντικός, θα μπορούσε να έχει πολύ μεγαλύτερη παρουσία.
Σε κάποια σημεία, ειδικά προς το τέλος, ένιωσα ότι τα πράγματα λύνονται πολύ εύκολα και γρήγορα. Είπα μέσα μου ότι δεν γίνεται να λύνονται όλα τόσο απλά, και αυτό με άφησε λίγο ανικανοποίητη. Ίσως αν το βιβλίο ήταν μεγαλύτερο, να αναπτύσσονταν καλύτερα οι σχέσεις, οι συγκρούσεις και το παρελθόν των χαρακτήρων. Παρ’ όλα αυτά, η εξομολόγηση του Λου ήταν πολύ όμορφη και ο επίλογος μου άφησε μια γλυκιά αίσθηση, παρότι ένιωθα ότι κάτι μου λείπει.
Συνολικά, το βιβλίο με έκανε να νιώσω πολλά και αυτό το εκτιμώ. Είχε στιγμές που με κέρδισε και στιγμές που με απομάκρυνε, αλλά το ταξίδι του το έζησα. Αλλά δεν με κάλυψε πλήρως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου