ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: Η ΝΥΦΗ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ

 

Διαβάζοντας το βιβλίο πέρασα από πολλά συναισθήματα και αρκετές φορές ένιωσα ότι κάτι μου λείπει. Υπήρχαν σημεία που με κράτησαν, με αναστάτωσαν ή με μπέρδεψαν. Σε κάποια κεφάλαια ένιωσα νεύρο, σε άλλα αηδία, σε άλλα απορία. Για παράδειγμα, όταν ένας βρυκόλακας απαγάγει έναν άνθρωπο και μια λυκάνθρωπο για δικούς του σκοπούς, η ανατροπή ήταν ωραία, αλλά στο τέλος ένιωσα ότι πάλι πάνε να παγιδευτούν και αυτό με εκνεύρισε. Σε άλλο σημείο, η ερωτική σκηνή μου έβγαλε έναν κόμπο και δεν ήθελα καν να τη σχολιάσω, γιατί η εξέλιξη μετά δεν με κάλυψε.

Ο πατέρας της Misery ήταν από τους χαρακτήρες που με αηδίασαν πραγματικά. Αναρωτήθηκα τι πατέρας είναι αυτός και γιατί φέρεται έτσι, χωρίς να δοθεί μια ξεκάθαρη εξήγηση. Αργότερα μαθαίνουμε ότι έχει κάνει συμβόλαιο με τον διάβολο, ίσως και να είναι ο ίδιος, αλλά και πάλι δεν ένιωσα ότι καταλαβαίνω βαθιά το κίνητρό του. Η αντιπαλότητα ανάμεσα σε εκείνον και την κόρη του ήταν έντονη, αλλά δεν εξηγήθηκε αρκετά. Το ίδιο και η αντιπαλότητα ανάμεσα στις δύο αγέλες. Θα ήθελα να ξέρω από πού ξεκίνησε, τι συνέβη στο παρελθόν και γιατί υπάρχει τόσο μίσος.

Μου άρεσε πολύ η αποκάλυψη ότι η Σερίνα είναι λυκάνθρωπος και μετά ότι είναι υβρίδιο, μισή λυκάνθρωπος και μισή άνθρωπος. Αυτές οι ιδέες έχουν ενδιαφέρον, αλλά ένιωσα ότι δεν αναπτύχθηκαν όσο θα μπορούσαν. Μου έλειψαν λεπτομέρειες για τις αγέλες, για το πώς ζουν, τι κανόνες έχουν, ποια είναι τα μυστικά τους και πώς λειτουργεί η ιεραρχία τους. Ο κόσμος είχε δυνατότητες, αλλά δεν δόθηκε αρκετός χώρος για να τον γνωρίσουμε.

Ένας άλλος χαρακτήρας που θα ήθελα να δω περισσότερο είναι ο αδερφός της Misery. Εμφανίζεται, παίζει ρόλο, αλλά μένει στο περιθώριο, ενώ θα μπορούσε να δώσει πολλά στην ιστορία. Το ίδιο ένιωσα και για τον Λου και τη Σερίνα. Μου έλειψε η δική τους πλευρά, οι σκέψεις τους, τα συναισθήματά τους και το πώς βλέπουν όσα συμβαίνουν. Ειδικά ο Λου, που είναι τόσο σημαντικός, θα μπορούσε να έχει πολύ μεγαλύτερη παρουσία.

Σε κάποια σημεία, ειδικά προς το τέλος, ένιωσα ότι τα πράγματα λύνονται πολύ εύκολα και γρήγορα. Είπα μέσα μου ότι δεν γίνεται να λύνονται όλα τόσο απλά, και αυτό με άφησε λίγο ανικανοποίητη. Ίσως αν το βιβλίο ήταν μεγαλύτερο, να αναπτύσσονταν καλύτερα οι σχέσεις, οι συγκρούσεις και το παρελθόν των χαρακτήρων. Παρ’ όλα αυτά, η εξομολόγηση του Λου ήταν πολύ όμορφη και ο επίλογος μου άφησε μια γλυκιά αίσθηση, παρότι ένιωθα ότι κάτι μου λείπει.

Συνολικά, το βιβλίο με έκανε να νιώσω πολλά και αυτό το εκτιμώ. Είχε στιγμές που με κέρδισε και στιγμές που με απομάκρυνε, αλλά το ταξίδι του το έζησα. Αλλά δεν με κάλυψε πλήρως.

ΒΙΒΛΙΟ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: «Η καρδιά ενός σκύλου» - Μιχαήλ Αφανάσιεβιτς

 

«Η καρδιά ενός σκύλου» - Μιχαήλ Αφανάσιεβιτς

«Η καρδιά ενός σκύλου» είναι μια μοναδική ιστορία του Μιχαήλ Αφανάσιεβιτς Μπουλγκάκοφ, πάνω στην οποία εργάστηκε το 1925. Πρόκειται για ένα φανταστικό έργο, όπου ο συγγραφέας τονίζει το απαράδεκτο της παρέμβασης στη φύση: όσο ευγενείς κι αν είναι οι προσπάθειες να φτιάξεις ένα ανώτερο ον από ένα ζώο, το αντίθετο, αρνητικό αποτέλεσμα θα προκύψει.  

Η Καρδιά ενός Σκύλου είναι η ιστορία ενός αδέσποτου σκύλου, του Σαρίκ, που τον μαζεύει ένας διάσημος γιατρός και τον μεταμορφώνει με μια παράξενη επέμβαση. Ο σκύλος αρχίζει σιγά‑σιγά να γίνεται άνθρωπος, αλλά η αλλαγή δεν φέρνει τίποτα καλό. Αντί να εξελιχθεί, γίνεται αγενής, βίαιος και ανεξέλεγκτος, δείχνοντας πως η φύση δεν αλλάζει με το ζόρι και πως τα πειράματα πάνω στον άνθρωπο και στα ζώα έχουν όρια.

Το βιβλίο μου άφησε μια έντονη εντύπωση. Με απλές εικόνες δείχνει πόσο επικίνδυνο είναι να προσπαθείς να «φτιάξεις» έναν άνθρωπο τεχνητά. Με έκανε να σκεφτώ τι σημαίνει πραγματική ανθρωπιά και πόσο εύκολα χάνεται όταν κυριαρχεί η βία και η εξουσία. Παρόλο που η ιστορία είναι σκληρή, στο τέλος μένει μια τρυφερότητα για τον Σαρίκ και μια υπενθύμιση ότι η καλοσύνη και η αγάπη δεν δημιουργούνται με πείραμα  υπάρχουν ή δεν υπάρχουν.

ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: Το Δώρο — Στέφανος Ξενάκης

 

Το Δώρο — Στέφανος Ξενάκης

Το Δώρο είναι ένα βιβλίο που μοιάζει περισσότερο με ανάσα παρά με ανάγνωσμα. Ο Στέφανος Ξενάκης μοιράζεται μικρές, καθημερινές ιστορίες, στιγμές που όλοι ζούμε αλλά συχνά προσπερνάμε. Ιστορίες απλές, ανθρώπινες, σχεδόν ταπεινές, που όμως κρύβουν μέσα τους μια αλήθεια: η ζωή είναι γεμάτη μικρά θαύματα, αρκεί να σταθούμε για λίγο και να δούμε.

Για εσένα, είναι κάτι ακόμη πιο προσωπικό: ένα άκουσμα που σε συντροφεύει στις δύσκολες στιγμές, που σε γειώνει όταν όλα μοιάζουν βαριά. Σε βοηθά να θυμηθείς πως ακόμη και τα «ασήμαντα» έχουν αξία, πως η ζωή μπορεί να γίνει πιο φωτεινή όταν της επιτρέψεις να σε αγγίξει. Είναι ένα βιβλίο που σε μαλακώνει, σε ηρεμεί και σου θυμίζει να αγαπάς  και τον κόσμο και τον εαυτό σου.

ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: "Όλα είναι όμορφα" της Eleanor Ray

"Όλα είναι όμορφα" της Eleanor Ray

Η Έιμι δεν είναι απλώς μια συλλέκτρια. Είναι μια γυναίκα που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό κάτι που χάθηκε, και μέσα από αυτή την προσπάθεια έχει αφήσει τη ζωή της να συρρικνωθεί. Η μοναξιά της είναι ήσυχη, σχεδόν αόρατη, αλλά βαθιά. Η άφιξη μιας νέας οικογένειας στο διπλανό σπίτι λειτουργεί ως ρωγμή στην κλειστή της καθημερινότητα. Η παρουσία τους και κυρίως μια τυχαία ανακάλυψη φέρνει στην επιφάνεια ένα μυστήριο που συνδέεται με το παρελθόν της και την αναγκάζει να αντιμετωπίσει όσα αποφεύγει εδώ και χρόνια.

Κεντρικοί χαρακτήρες

Έιμι Άστον: Μια γυναίκα που ζει μέσα στις αναμνήσεις της, χρησιμοποιώντας τα αντικείμενα ως συναισθηματικά στηρίγματα.

Η νέα οικογένεια: Ο παράγοντας που διαταράσσει τη στασιμότητα της Έιμι και της ανοίγει ένα παράθυρο προς τον έξω κόσμο.

Το αγόρι που αγαπούσε: Η πιο ευαίσθητη πτυχή του παρελθόντος της, συνδεδεμένη με την απώλεια και την ανάγκη της να κρατήσει ζωντανές τις μνήμες.

Πλοκή και εξέλιξη

Η ιστορία παρακολουθεί την Έιμι καθώς αρχίζει να αμφισβητεί τις συνήθειές της και να αναρωτιέται αν η ζωή της μπορεί να αλλάξει. Το μυστήριο που αποκαλύπτεται λειτουργεί ως μοχλός για να αντιμετωπίσει την αλήθεια που έχει θάψει κάτω από στοίβες αντικειμένων. Σταδιακά, το μυθιστόρημα δείχνει πως η θεραπεία δεν έρχεται απότομα, αλλά μέσα από μικρές, τρυφερές μετατοπίσεις.

Τι προσφέρει το βιβλίο

Το Όλα είναι όμορφα είναι γεμάτο καλοσύνη, συμπόνια και μια αθόρυβη ελπίδα. Μιλά για το πώς η ομορφιά μπορεί να κρυφτεί στα πιο απλά πράγματα και πώς η ζωή μπορεί να ξαναρχίσει ακόμη κι όταν μοιάζει παγωμένη. Είναι ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν ιστορίες με συναισθηματικό βάθος και χαρακτήρες που παλεύουν να ξαναβρούν τον εαυτό τους — όπως στο Η Έλενορ Όλιφαντ είναι απολύτως καλά.

«Αποχαιρετισμός χωρίς αντίο» ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

«Αποχαιρετισμός στον Χάρη»

21-12-1988

Αδερφέ μου,

Η απόφαση να σου γράψω δεν ήταν εύκολη. Ίσως έχεις αναρωτηθεί γιατί λείπω από τα κυριακάτικα τραπέζια, γιατί οι δικοί μας αποφεύγουν κάθε κουβέντα για μένα. Ήρθε η ώρα να σου εξηγήσω, με τον φόβο ότι ίσως χάσω κι εσένα, όπως έχασα εκείνους.

Από μικρός ήσουν το αστέρι της οικογένειας. Το παιδί-πρότυπο. Σε ζήλευα, το παραδέχομαι. Όμως τώρα πια καταλαβαίνω την αξία του να έχεις αδέρφια. Είμαι περήφανος για σένα, και μακάρι να σου είχα μοιάσει. Ίσως τότε να είχα ανακουφίσει και την ψυχή των γονιών μας, που πάντα ήθελαν να γίνω «φτυστός εσύ». Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

Ξέρω πως τούτο το γράμμα δεν θα σου φέρει χαρά. Όμως η απόφασή μου δεν αλλάζει. Την ώρα που το διαβάζεις, εγώ θα βρίσκομαι μακριά από την Ελλάδα. Ίσως για λίγο, ίσως για πάντα. Αυτό θα εξαρτηθεί από πολλά.

Όλα ξεκίνησαν στην εφηβεία. Εσύ δραστήριος, κοινωνικός. Εγώ εσωστρεφής, μοναχικός. Τα κορίτσια με πλησίαζαν, αλλά δεν καταλάβαινα γιατί. Ίσως γιατί δεν κοιτούσα τον καθρέφτη μου. Και τότε, στα δεκαπέντε μου, συνειδητοποίησα κάτι που με τρόμαξε: μου άρεσαν τα αγόρια.

Πανικός. Άρνηση. Προσπάθησα να το διώξω, να το κρύψω, να το αλλάξω. Φλέρταρα κορίτσια, έπαιζα ρόλους, πάλευα με τον εαυτό μου. Χρόνια ολόκληρα. Στα είκοσι δύο μου, αποδέχτηκα ποιος είμαι. Αλλά δεν είχα το θάρρος να σας το πω.

Και τότε ήρθε εκείνο το βράδυ. Σ’ ένα μπαρ, ένα τυχαίο χτύπημα στον ώμο. Ήμουν έτοιμος να τσακωθώ, αλλά το βλέμμα του με πάγωσε. Ζεστό, αληθινό. Ο Johnny. Μιλήσαμε, γελάσαμε, ανταλλάξαμε προφίλ. Ήταν τουρίστας, από Λονδίνο. Πριν φύγει, περάσαμε ένα βράδυ μαζί. Είπα ψέματα πως θα ήμουν με μια κοπέλα. Η επικοινωνία μας συνεχίστηκε. Μετά από δύο μήνες, μου πρότεινε να τον επισκεφθώ. Είπα ψέματα στους γονείς πως θα πήγαινα σε σεμινάριο. Και πήγα.

Ήταν οι ωραιότερες μέρες της ζωής μου. Ο Johnny με έκανε να νιώσω μοναδικός. Γίναμε ζευγάρι. Όταν γύρισα, δεν είπα τίποτα. Οι γονείς μας δεν θα το δέχονταν. Η σχέση μας συνεχιζόταν, κρυφά. Μέχρι που εκείνο το βράδυ, μπήκαν ξαφνικά στο σπίτι. Μας είδαν. Ο πατέρας μας ξέσπασε. Με εξευτέλισε. Η μητέρα λιποθύμησε. Δεν με άφησαν να την βοηθήσω. Έφυγαν, λέγοντας πως δεν θέλουν να με ξαναδούν.

Ο Johnny, πληγωμένος, απομακρύνθηκε. Για δύο εβδομάδες δεν μου μιλούσε. Ήμουν ράκος. Ο πατέρας με έδιωξε από το δικηγορικό γραφείο. Η θέση μου άδειασε. Εσύ θα συνεχίσεις εκεί, όχι εγώ.

Όμως μίλησα με τον Johnny. Τα ξαναβρήκαμε. Μου πρότεινε να μετακομίσω στο Λονδίνο. Να δουλέψω, να ζήσουμε μαζί. Δέχτηκα. Για πρώτη φορά νιώθω ελεύθερος. Να αγαπώ, να υπάρχω, χωρίς φόβο.

Λυπάμαι που δεν σου τα είπα κατά πρόσωπο. Αν δεν θέλεις να με ξαναδείς, θα το καταλάβω. Θα σου στείλω μήνυμα με τη διεύθυνσή μου. Αν θελήσεις να επικοινωνήσεις, θα χαρώ. Ελπίζω να μην ξεχάσεις την αγάπη που σου έχω.

Φιλιά, Πέτρος

«Δεν θέλω να με διαβάζουν πολλοί. Θέλω να με διαβάζουν λίγοι και καλά.» — Ντίνος Χριστιανόπουλος

 Στην ενότητα αυτή του blog, περιπλανιέμαι μέσα από λέξεις που με άγγιξαν βαθιά. Η ποίηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου δεν είναι απλώς τέχνη—είναι καθρέφτης ψυχής, είναι θάλασσα που άλλοτε γαληνεύει κι άλλοτε σε παρασύρει. Το παρακάτω δοκίμιο είναι μια προσωπική κατάθεση για το πώς η γραφή του με συντρόφευσε, με παρηγόρησε και με δίδαξε να αγαπώ χωρίς φόβο.

«Δεν θέλω να με διαβάζουν πολλοί. Θέλω να με διαβάζουν λίγοι και καλά.» — Ντίνος Χριστιανόπουλος

Η θάλασσα του έρωτα και η ποίηση του Χριστιανόπουλου -Μια προσωπική περιπλάνηση στις λέξεις και τα συναισθήματα

Από μικρή αγαπούσα τη λογοτεχνία. Μου άρεσε να διαβάζω ποιήματα και ιστορίες. Κάποια μέρα, έτυχε να διαβάσω ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου. Με άγγιξε τόσο πολύ, που ένιωσα σαν να άνοιξε μπροστά μου ένας άλλος κόσμος. Δεν με ένοιαζε να το καταλάβω πλήρως—απλώς το διάβαζα ξανά και ξανά, γιατί με ηρεμούσε. Ένιωθα πως οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου, που με μπέρδευαν στην εφηβεία, έβρισκαν μια θέση μέσα στους στίχους του.

Συνέχισα να ψάχνω κι άλλα ποιήματά του. Τα έγραφα σ’ ένα μικρό τετράδιο και σημείωνα δίπλα τις δικές μου σκέψεις. Μετά από μια απογοήτευση, ένιωσα την ανάγκη να καταλάβω καλύτερα το ποίημα που με είχε συγκινήσει. Ο Χριστιανόπουλος παρομοιάζει τον έρωτα με τη θάλασσα. Δείχνει πόσο δυνατός μπορεί να είναι, αλλά και πόσο εύκολα μπορεί να σε πληγώσει, όσο βουλιάζεις μέσα του.

Άρχισα να βλέπω συνεντεύξεις του και να μαθαίνω περισσότερα για τη ζωή του. Ήθελα να καταλάβω καλύτερα πώς σκεφτόταν. Όπως γράφει η LiFO, αγαπούσε την ποίηση, το ρεμπέτικο τραγούδι και μιλούσε ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία του. Ήθελε να δείξει την αλήθεια των απλών ανθρώπων μέσα από τα λόγια του.

Γεννήθηκε το 1931 στη Θεσσαλονίκη. Δεν μιλούσε πολύ για την οικογένειά του, ειδικά για τον πατέρα του. Από μικρός άρχισε να γράφει ποιήματα και να τα δημοσιεύει με το ψευδώνυμο «Το Χριστιανόπουλο». Το 1945 έφτιαξε ένα μικρό περιοδικό με χειρόγραφες σελίδες. Τα ποιήματά του είχαν ερωτικό χαρακτήρα και αυτό προκάλεσε αντιδράσεις. Το κατηχητικό τον έδιωξε, αλλά εκείνος συνέχισε να γράφει.

Με εντυπωσίασε η ειλικρίνειά του. Δεν φοβόταν να πει την αλήθεια, ακόμα κι αν πονάει. Πολλοί τον έλεγαν δύσκολο, αλλά εγώ τον βλέπω ως αυθεντικό. Ήταν μοναχικός, αγαπούσε τις γάτες και δεν του άρεσε να φεύγει από τη Θεσσαλονίκη. Συνέχισε να γράφει με το παλιό πολυτονικό σύστημα μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η γραφή του με ηρεμεί. Μέσα από τις εικόνες που δημιουργεί, νιώθω πως βρίσκω τρόπο να εκφράσω όσα δεν μπορώ να πω. Ο Χριστιανόπουλος δεν ήταν απλώς ποιητής. Ήταν ένας άνθρωπος που τόλμησε να είναι αληθινός, να γράψει χωρίς φόβο, να αγαπήσει όπως ένιωθε. Και μέσα από τα λόγια του, εγώ βρήκα έναν καθρέφτη για τη δική μου ψυχή.

8Η ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ:«Στο Φως του Ηλιοβασιλέματος»

 

«Στο Φως του Ηλιοβασιλέματος»

 

Φώτη,

Δυσκολεύτηκα πολύ να πάρω την απόφαση να σου γράψω. Ήθελα να σου μιλήσω, αλλά δεν μου άφησες χώρο να σε πλησιάσω. Περάσαμε όμορφες στιγμές, και νιώθω πως δικαιούμαι να ακουστεί η φωνή μου. Αν δεν ήσουν τόσο απόλυτος και πεισματάρης, ίσως να είχαμε βρει μια καλύτερη λύση. Σε αγάπησα, και με πονάει που ποτέ δεν με κατάλαβες πραγματικά.

Το μεγαλύτερο λάθος μου ήταν η προδοσία. Το αναγνωρίζω. Μα ο φθόνος που δείχνεις απέναντί μου είναι άδικος. Προσπαθώ να μπω στη θέση σου, αλλά εσύ δεν το έκανες ποτέ. Κορδώνεσαι πως ήσουν ο τέλειος στη σχέση μας, όμως δεν στάθηκες ισάξιος των περιστάσεων. Αν δεν άφηνες τα πάντα στην τύχη τους, ίσως να ήμασταν ακόμη μαζί.

Ξέρω πως μ’ αγάπησες. Και εγώ σε νοιάζομαι ακόμα.

Α.