«Πίστη» (Credence) της Penelope Douglas

 Σήμερα θα σας παρουσιάσω το βιβλίο «Πίστη» (Credence) της Penelope Douglas, ένα μυθιστόρημα που ανήκει στο είδος του dark romance και έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις ανάμεσα στους αναγνώστες.

Πρόκειται για ένα βιβλίο ιδιαίτερο, αμφιλεγόμενο και έντονα συναισθηματικό, το οποίο δεν φοβάται να θίξει δύσκολα θέματα και να δοκιμάσει τα όρια του αναγνώστη. Παρά τον σκοτεινό του χαρακτήρα, κρύβει στο βάθος μια ιστορία αναζήτησης ταυτότητας, αυτογνωσίας και προσωπικής εξέλιξης.

Η πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι η Τίερναν ντε Χάας, ένα κορίτσι που μεγάλωσε στη σκιά των διάσημων και συναισθηματικά απόμακρων γονιών της. Αν και είχε όλα όσα θα μπορούσε να επιθυμήσει υλικά, δεν ένιωσε ποτέ πραγματικά αγαπητή ή σημαντική. Όταν οι γονείς της πεθαίνουν, βρίσκεται ξαφνικά μόνη και χωρίς κατεύθυνση στη ζωή της.

Τότε δέχεται την πρόσκληση του Τζέικ, του ετεροθαλούς θείου της, να περάσει τον χειμώνα στα απομονωμένα βουνά του Κολοράντο μαζί με εκείνον και τους δύο γιους του, τον Κέιλεμπ και τον Νόα. Η ζωή εκεί είναι εντελώς διαφορετική. Η απομόνωση, το χιόνι, η σκληρή καθημερινότητα και η συνεχής συνύπαρξη φέρνουν στην επιφάνεια συναισθήματα, επιθυμίες και τραύματα που κανείς από τους χαρακτήρες δεν μπορεί πλέον να αγνοήσει.

Ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου είναι η ατμόσφαιρά του. Τα χιονισμένα βουνά του Κολοράντο δημιουργούν ένα σχεδόν κινηματογραφικό σκηνικό. Η απομόνωση λειτουργεί σαν ένας ακόμη χαρακτήρας της ιστορίας και ενισχύει την ένταση που υπάρχει ανάμεσα στα πρόσωπα. Η γραφή της Penelope Douglas παραμένει ωμή, σκληρή και φορτισμένη συναισθηματικά, κρατώντας τον αναγνώστη συνεχώς σε εγρήγορση.

Το βιβλίο πραγματεύεται σημαντικά θέματα όπως η ενηλικίωση, η αυτογνωσία, η αναζήτηση της προσωπικής ταυτότητας, η αποδοχή του εαυτού, η συγχώρεση και η επίδραση των ψυχικών τραυμάτων στις ανθρώπινες επιλογές. Μέσα από τη διαδρομή της Τίερναν βλέπουμε έναν άνθρωπο που προσπαθεί να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι και τι θέλει από τη ζωή του.

Προσωπικά, ως αναγνώστρια του dark romance, περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο, καθώς τα έργα της Penelope Douglas συνήθως με ενθουσιάζουν. Το «Πίστη» ήταν ίσως ένα από τα πιο ακραία και σοκαριστικά βιβλία που έχω διαβάσει. Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα αμηχανία, έκπληξη και έντονο προβληματισμό με τις εξελίξεις της ιστορίας.

Παράλληλα όμως ήταν ένα βιβλίο που με συγκλόνισε πραγματικά. Σε αρκετά σημεία με διέλυσε ψυχολογικά και με έκανε να νιώσω έντονα συναισθήματα. Όσο προχωρούσα όμως στην ανάγνωση, άρχισα να κατανοώ καλύτερα τους χαρακτήρες και τα κίνητρά τους. Συνειδητοποίησα ότι δεν αρκεί να κρίνουμε απλώς τις πράξεις τους. Χρειάζεται να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί κάνουν όσα κάνουν, ποια τραύματα κουβαλούν και πώς αυτά επηρεάζουν τις αποφάσεις και τη συμπεριφορά τους.

Θεωρώ ότι το βιβλίο δεν είναι για όλους. Απαιτεί ανοιχτό μυαλό και διάθεση να προσεγγίσει κανείς καταστάσεις που μπορεί να θεωρηθούν αμφιλεγόμενες ή άβολες. Ωστόσο, για όσους αγαπούν το dark romance και τις ιστορίες με έντονους και πολύπλοκους χαρακτήρες, αποτελεί μια αναγνωστική εμπειρία που δύσκολα ξεχνιέται.

Κλείνοντας, θα έλεγα ότι το «Πίστη» είναι ένα βιβλίο που μπορεί να σοκάρει, να προβληματίσει και να διχάσει, αλλά ταυτόχρονα καταφέρνει να αγγίξει βαθιά τον αναγνώστη και να τον κάνει να σκεφτεί πέρα από το προφανές. Για εμένα ήταν μια έντονη, συναισθηματική και αξέχαστη εμπειρία ανάγνωσης.

ΑΛΈΞΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ «Να είσαι ο εαυτός σου.»

 

«Να είσαι ο εαυτός σου.»

Μερικά ονόματα δεν χρειάζονται συστάσεις, πόσο μάλλον παρουσίαση από μια απλή πλην τίμια συγγραφέα, που έχει ξεκινήσει τα λογοτεχνικά της βήματα στη σύγχρονη λογοτεχνία, αλλά θα το τολμήσω. Το συγκεκριμένο όνομα στους λογοτεχνικούς και αναγνωστικούς κύκλους είναι το πιο αγαπητό και όχι άδικα. Ο Αλέξης Σταμάτης είναι ένας σύγχρονους αξιόλογους καλλιτέχνες της γενιάς που αξίζει την προσοχή όλων μας.

Αποφάσισα λοιπόν, να μπει στους αγαπημένους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς γιατί η γραφή του, μου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα που θέλω να τα αποτυπώσω.

ΜΙΚΡΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ:

Ο Αλέξης Σταμάτης (1960–2026) ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς και καταξιωμένους Έλληνες συγγραφείς της γενιάς του. Διακρίθηκε για το πλούσιο έργο του στην πεζογραφία, την ποίηση, το θέατρο και το σενάριο.

Πρώτα Χρόνια & Σπουδές

Καταγωγή: Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Ιουλίου 1960. Ήταν γιος του αρχιτέκτονα Κώστα Σταμάτη και της σπουδαίας ηθοποιού Μπέτυς Αρβανίτη.

Σπουδές: Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές Αρχιτεκτονικής και Κινηματογράφου στο Λονδίνο.

Λογοτεχνική Πορεία & Έργο

Βιβλία: Έγραψε συνολικά 36 βιβλία (ανάμεσά τους 20 μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές και παιδικά βιβλία).

Σημαντικά Έργα:

Ο έβδομος ελέφαντας (1998) – Το ντεμπούτο του.

Μπαρ Φλωμπέρ (2000) – Το διεθνές του best seller που μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.

Αμερικάνικη Φούγκα (2008) – Τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Αμερικανικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνών (NEA).

Υπήρξα τόσοι άλλοι – Αυτοβιογραφικό έργο που εστιάζει και στη μάχη του με τον αλκοολισμό.

Το παιδί και ο Άγγελος (2025) – Το τελευταίο του μυθιστόρημα.

Θέατρο & Δραστηριότητες: Πολλά θεατρικά του έργα ανέβηκαν σε μεγάλες σκηνές όπως το Εθνικό Θέατρο. Επίσης, δίδασκε δημιουργική γραφή και ήταν τακτικός αρθρογράφος στην εφημερίδα Το Βήμα.

3. Προσωπική Ζωή & Θάνατος

Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Εύα Σιμάτου, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Ερμή. Έφυγε από τη ζωή στις 20 Ιουλίου 2026 σε ηλικία 66 ετών, έπειτα από μάχη με μια σπάνια αιματολογική διαταραχή.

Δυστυχώς, έφυγε γρήγορα θα είχε κι άλλα να δώσει στο πολιτισμό αυτής της μικρής χώρας που ασθενεί από τέχνη –όσο περνούν τα χρόνια φτωχαίνουμε σημαντικά και αυτό με λυπεί ιδιαίτερα.

Σας παραθέτω ένα απόσπασμα που βρήκα και με άγγιξε ιδιαίτερα:

 

Υπήρξα τόσοι άλλοι

      1.

Όταν ο άνθρωπος ονειρεύεται συλλογικά, ονειρεύεται τιμές ακίνητων, το κόστος της ζωής, τα σχολεία για τα παιδιά, τι να ψωνίσει. Όταν το όνειρο γίνεται εφιάλτης, βυθίζεται σε εικόνες βίας, σε μυρωδιές καμένης γης, σε φλασιές πορνό και μια αποπνικτική αίσθηση φόβου.

Πέρασα και περνάω τη ζωή μου μέσα σε μια δέσμη παραισθήσεων. Αρκετές φορές μέσα στη μέρα, νιώθω ότι συμμετέχω σε μια συζήτηση που διεξάγεται σ’ ένα κόμματι του νου μου, ανεξάρτητη από τα τεκταινόμενα, ανεξάρτητη από τη συγκυρία της στιγμής, όπως θα έλεγε ο Ναμπόκοφ. Είναι μια ουδέτερη, αποστασιοποιημένη, ανώνυμη φωνή, που την πιάνω να λέει λέξεις που δεν έχουν σημασία για μένα. Τελικά όμως αποδεικνύονται χρησιμότατες πολύ αργότερα. Ξεπηδούν χωρίς λόγο σε ένα κείμενο κι ενώνουν τα απομακρυσμένα. Βοηθούν στη συμμαχία αντιθετικών πεδίων. Πυροδοτούν.

Όσο για τις επαφές με τους άλλους, πέφτω σε χαρακτήρες (ανθρώπους εννοώ!) που λες κι έχουν ξεπηδήσει από μυθιστορήματα του Ουίλιαμ Γκάντις. Το θέμα της συζήτησης μέσα σε μια σκηνή, φαινομενικά κατανοητό, σταδιακά ξεφεύγει και ακυρώνεται. Οι χαρακτήρες του ξεκινούν μέσα σε μια ομίχλη και μένουν εκεί. Ασαφείς, και φαινομενικά ατελώς σχεδιασμένοι. Εξυφαίνουν ένα κουκούλι με το οποίο συναλλάσσομαι αλλά ποτέ δε σπάει για βγει η πολύχρωμη πεταλούδα.

Ως νικητής της γήινης μάχης ο άνθρωπος είναι πλέον απελπιστικά προβλέψιμος. Με τα είτε/είτε του, τους άμεσους νεολογισμούς του επί των φρικωδέστερων συνθήκων, τα πλαίσια και τα αφηγήματά του και, τέλος, την αποφυγή της αποδοχής του ως εκείνος που πραγματικά είναι: ένα μυρμήγκι του σύμπαντος.

     2.

Κάποιες περιόδους ο εαυτός σου αποδεσμεύεται. Μετατίθεται σε μια ενδιάμεση κατάσταση, πιο αρχαία, σχεδόν σαν αυτή που περιγράφει στην αρχή του «Μαγικού Βουνού» ο Τόμας Μαν. Το έχω ζήσει διαρρηγνύοντας καθημερινές συνήθειες, έστω και προσωρινά. Όταν λέω συνήθειες, δεν εννοώ φυσικά τα πρακτικά. Τα ένδον, σκέπτομαι. Το λάθος να μετατρέπεις το συναίσθημα σε ηθική, σε στάση. Την προκατάληψη που βολεύει, έστω κι αν μοιάζει ιπποτική πράξη. Ξέσφιγμα, αλλαγή.

Ιλιγγιώδες το αίσθημα, μα τόσο ανακουφιστικό ταυτόχρονα. Να ζεις και να ζεις. Να επιστρέφεις στην πανάρχαια ικεσία της επιβίωσης. Κι ο καλός Θεός σου χαρίζει δυο όμορφα πρόσωπα ανθηρά γεμάτα καλοσύνη.

«Μπαμπά, ένα κύμα δεινοσαύρου», λέει αυτή τη στιγμή ο γιος μου. Φιλάω σταυρό.

 

[ Δύο αποσπάσματα από το νέο βιβλίο του Α.Σ. που θα εκδοθεί από τις εκδ. Καστανιώτη προσεχώς ]

 

Η γραφή του Α. Σταμάτη είναι ποιητική, υπαρξιακή, γεμάτη  μεταφορές και στοχασμούς… θεωρώ ότι ανήκει στο μοντερνισμό ως ρεύμα με υπαρξιακές πινελιές. Περιγράφει τις ανησυχίες του και προσπαθεί να ξεφύγει από αυτές. Η τρυφερή στιγμή με τον γιο του μας δείχνει ότι μέσα από τις σκοτεινές διαδρομές του καθένα μας πάντα αργά ή γρήγορα βρίσκεις φως. Το συναίσθημα του γίνεται η πραγματική πλοκή του αποσπάσματος του.  

«Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερή σας επιτυχία;  Την σχέση μου με τους ανθρώπους που αγαπώ.»

Είχε πει σε μια συνέντευξη το Lifo.gr. Επιμέλεια: Μίνα Καλογερά.

Συμφωνώ απόλυτα μαζί του.

 

ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: Η ΝΥΦΗ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ

 

Διαβάζοντας το βιβλίο πέρασα από πολλά συναισθήματα και αρκετές φορές ένιωσα ότι κάτι μου λείπει. Υπήρχαν σημεία που με κράτησαν, με αναστάτωσαν ή με μπέρδεψαν. Σε κάποια κεφάλαια ένιωσα νεύρο, σε άλλα αηδία, σε άλλα απορία. Για παράδειγμα, όταν ένας βρυκόλακας απαγάγει έναν άνθρωπο και μια λυκάνθρωπο για δικούς του σκοπούς, η ανατροπή ήταν ωραία, αλλά στο τέλος ένιωσα ότι πάλι πάνε να παγιδευτούν και αυτό με εκνεύρισε. Σε άλλο σημείο, η ερωτική σκηνή μου έβγαλε έναν κόμπο και δεν ήθελα καν να τη σχολιάσω, γιατί η εξέλιξη μετά δεν με κάλυψε.

Ο πατέρας της Misery ήταν από τους χαρακτήρες που με αηδίασαν πραγματικά. Αναρωτήθηκα τι πατέρας είναι αυτός και γιατί φέρεται έτσι, χωρίς να δοθεί μια ξεκάθαρη εξήγηση. Αργότερα μαθαίνουμε ότι έχει κάνει συμβόλαιο με τον διάβολο, ίσως και να είναι ο ίδιος, αλλά και πάλι δεν ένιωσα ότι καταλαβαίνω βαθιά το κίνητρό του. Η αντιπαλότητα ανάμεσα σε εκείνον και την κόρη του ήταν έντονη, αλλά δεν εξηγήθηκε αρκετά. Το ίδιο και η αντιπαλότητα ανάμεσα στις δύο αγέλες. Θα ήθελα να ξέρω από πού ξεκίνησε, τι συνέβη στο παρελθόν και γιατί υπάρχει τόσο μίσος.

Μου άρεσε πολύ η αποκάλυψη ότι η Σερίνα είναι λυκάνθρωπος και μετά ότι είναι υβρίδιο, μισή λυκάνθρωπος και μισή άνθρωπος. Αυτές οι ιδέες έχουν ενδιαφέρον, αλλά ένιωσα ότι δεν αναπτύχθηκαν όσο θα μπορούσαν. Μου έλειψαν λεπτομέρειες για τις αγέλες, για το πώς ζουν, τι κανόνες έχουν, ποια είναι τα μυστικά τους και πώς λειτουργεί η ιεραρχία τους. Ο κόσμος είχε δυνατότητες, αλλά δεν δόθηκε αρκετός χώρος για να τον γνωρίσουμε.

Ένας άλλος χαρακτήρας που θα ήθελα να δω περισσότερο είναι ο αδερφός της Misery. Εμφανίζεται, παίζει ρόλο, αλλά μένει στο περιθώριο, ενώ θα μπορούσε να δώσει πολλά στην ιστορία. Το ίδιο ένιωσα και για τον Λου και τη Σερίνα. Μου έλειψε η δική τους πλευρά, οι σκέψεις τους, τα συναισθήματά τους και το πώς βλέπουν όσα συμβαίνουν. Ειδικά ο Λου, που είναι τόσο σημαντικός, θα μπορούσε να έχει πολύ μεγαλύτερη παρουσία.

Σε κάποια σημεία, ειδικά προς το τέλος, ένιωσα ότι τα πράγματα λύνονται πολύ εύκολα και γρήγορα. Είπα μέσα μου ότι δεν γίνεται να λύνονται όλα τόσο απλά, και αυτό με άφησε λίγο ανικανοποίητη. Ίσως αν το βιβλίο ήταν μεγαλύτερο, να αναπτύσσονταν καλύτερα οι σχέσεις, οι συγκρούσεις και το παρελθόν των χαρακτήρων. Παρ’ όλα αυτά, η εξομολόγηση του Λου ήταν πολύ όμορφη και ο επίλογος μου άφησε μια γλυκιά αίσθηση, παρότι ένιωθα ότι κάτι μου λείπει.

Συνολικά, το βιβλίο με έκανε να νιώσω πολλά και αυτό το εκτιμώ. Είχε στιγμές που με κέρδισε και στιγμές που με απομάκρυνε, αλλά το ταξίδι του το έζησα. Αλλά δεν με κάλυψε πλήρως.

ΒΙΒΛΙΟ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: «Η καρδιά ενός σκύλου» - Μιχαήλ Αφανάσιεβιτς

 

«Η καρδιά ενός σκύλου» - Μιχαήλ Αφανάσιεβιτς

«Η καρδιά ενός σκύλου» είναι μια μοναδική ιστορία του Μιχαήλ Αφανάσιεβιτς Μπουλγκάκοφ, πάνω στην οποία εργάστηκε το 1925. Πρόκειται για ένα φανταστικό έργο, όπου ο συγγραφέας τονίζει το απαράδεκτο της παρέμβασης στη φύση: όσο ευγενείς κι αν είναι οι προσπάθειες να φτιάξεις ένα ανώτερο ον από ένα ζώο, το αντίθετο, αρνητικό αποτέλεσμα θα προκύψει.  

Η Καρδιά ενός Σκύλου είναι η ιστορία ενός αδέσποτου σκύλου, του Σαρίκ, που τον μαζεύει ένας διάσημος γιατρός και τον μεταμορφώνει με μια παράξενη επέμβαση. Ο σκύλος αρχίζει σιγά‑σιγά να γίνεται άνθρωπος, αλλά η αλλαγή δεν φέρνει τίποτα καλό. Αντί να εξελιχθεί, γίνεται αγενής, βίαιος και ανεξέλεγκτος, δείχνοντας πως η φύση δεν αλλάζει με το ζόρι και πως τα πειράματα πάνω στον άνθρωπο και στα ζώα έχουν όρια.

Το βιβλίο μου άφησε μια έντονη εντύπωση. Με απλές εικόνες δείχνει πόσο επικίνδυνο είναι να προσπαθείς να «φτιάξεις» έναν άνθρωπο τεχνητά. Με έκανε να σκεφτώ τι σημαίνει πραγματική ανθρωπιά και πόσο εύκολα χάνεται όταν κυριαρχεί η βία και η εξουσία. Παρόλο που η ιστορία είναι σκληρή, στο τέλος μένει μια τρυφερότητα για τον Σαρίκ και μια υπενθύμιση ότι η καλοσύνη και η αγάπη δεν δημιουργούνται με πείραμα  υπάρχουν ή δεν υπάρχουν.

ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: Το Δώρο — Στέφανος Ξενάκης

 

Το Δώρο — Στέφανος Ξενάκης

Το Δώρο είναι ένα βιβλίο που μοιάζει περισσότερο με ανάσα παρά με ανάγνωσμα. Ο Στέφανος Ξενάκης μοιράζεται μικρές, καθημερινές ιστορίες, στιγμές που όλοι ζούμε αλλά συχνά προσπερνάμε. Ιστορίες απλές, ανθρώπινες, σχεδόν ταπεινές, που όμως κρύβουν μέσα τους μια αλήθεια: η ζωή είναι γεμάτη μικρά θαύματα, αρκεί να σταθούμε για λίγο και να δούμε.

Για εσένα, είναι κάτι ακόμη πιο προσωπικό: ένα άκουσμα που σε συντροφεύει στις δύσκολες στιγμές, που σε γειώνει όταν όλα μοιάζουν βαριά. Σε βοηθά να θυμηθείς πως ακόμη και τα «ασήμαντα» έχουν αξία, πως η ζωή μπορεί να γίνει πιο φωτεινή όταν της επιτρέψεις να σε αγγίξει. Είναι ένα βιβλίο που σε μαλακώνει, σε ηρεμεί και σου θυμίζει να αγαπάς  και τον κόσμο και τον εαυτό σου.

ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: "Όλα είναι όμορφα" της Eleanor Ray

"Όλα είναι όμορφα" της Eleanor Ray

Η Έιμι δεν είναι απλώς μια συλλέκτρια. Είναι μια γυναίκα που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό κάτι που χάθηκε, και μέσα από αυτή την προσπάθεια έχει αφήσει τη ζωή της να συρρικνωθεί. Η μοναξιά της είναι ήσυχη, σχεδόν αόρατη, αλλά βαθιά. Η άφιξη μιας νέας οικογένειας στο διπλανό σπίτι λειτουργεί ως ρωγμή στην κλειστή της καθημερινότητα. Η παρουσία τους και κυρίως μια τυχαία ανακάλυψη φέρνει στην επιφάνεια ένα μυστήριο που συνδέεται με το παρελθόν της και την αναγκάζει να αντιμετωπίσει όσα αποφεύγει εδώ και χρόνια.

Κεντρικοί χαρακτήρες

Έιμι Άστον: Μια γυναίκα που ζει μέσα στις αναμνήσεις της, χρησιμοποιώντας τα αντικείμενα ως συναισθηματικά στηρίγματα.

Η νέα οικογένεια: Ο παράγοντας που διαταράσσει τη στασιμότητα της Έιμι και της ανοίγει ένα παράθυρο προς τον έξω κόσμο.

Το αγόρι που αγαπούσε: Η πιο ευαίσθητη πτυχή του παρελθόντος της, συνδεδεμένη με την απώλεια και την ανάγκη της να κρατήσει ζωντανές τις μνήμες.

Πλοκή και εξέλιξη

Η ιστορία παρακολουθεί την Έιμι καθώς αρχίζει να αμφισβητεί τις συνήθειές της και να αναρωτιέται αν η ζωή της μπορεί να αλλάξει. Το μυστήριο που αποκαλύπτεται λειτουργεί ως μοχλός για να αντιμετωπίσει την αλήθεια που έχει θάψει κάτω από στοίβες αντικειμένων. Σταδιακά, το μυθιστόρημα δείχνει πως η θεραπεία δεν έρχεται απότομα, αλλά μέσα από μικρές, τρυφερές μετατοπίσεις.

Τι προσφέρει το βιβλίο

Το Όλα είναι όμορφα είναι γεμάτο καλοσύνη, συμπόνια και μια αθόρυβη ελπίδα. Μιλά για το πώς η ομορφιά μπορεί να κρυφτεί στα πιο απλά πράγματα και πώς η ζωή μπορεί να ξαναρχίσει ακόμη κι όταν μοιάζει παγωμένη. Είναι ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν ιστορίες με συναισθηματικό βάθος και χαρακτήρες που παλεύουν να ξαναβρούν τον εαυτό τους — όπως στο Η Έλενορ Όλιφαντ είναι απολύτως καλά.

«Αποχαιρετισμός χωρίς αντίο» ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

«Αποχαιρετισμός στον Χάρη»

21-12-1988

Αδερφέ μου,

Η απόφαση να σου γράψω δεν ήταν εύκολη. Ίσως έχεις αναρωτηθεί γιατί λείπω από τα κυριακάτικα τραπέζια, γιατί οι δικοί μας αποφεύγουν κάθε κουβέντα για μένα. Ήρθε η ώρα να σου εξηγήσω, με τον φόβο ότι ίσως χάσω κι εσένα, όπως έχασα εκείνους.

Από μικρός ήσουν το αστέρι της οικογένειας. Το παιδί-πρότυπο. Σε ζήλευα, το παραδέχομαι. Όμως τώρα πια καταλαβαίνω την αξία του να έχεις αδέρφια. Είμαι περήφανος για σένα, και μακάρι να σου είχα μοιάσει. Ίσως τότε να είχα ανακουφίσει και την ψυχή των γονιών μας, που πάντα ήθελαν να γίνω «φτυστός εσύ». Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

Ξέρω πως τούτο το γράμμα δεν θα σου φέρει χαρά. Όμως η απόφασή μου δεν αλλάζει. Την ώρα που το διαβάζεις, εγώ θα βρίσκομαι μακριά από την Ελλάδα. Ίσως για λίγο, ίσως για πάντα. Αυτό θα εξαρτηθεί από πολλά.

Όλα ξεκίνησαν στην εφηβεία. Εσύ δραστήριος, κοινωνικός. Εγώ εσωστρεφής, μοναχικός. Τα κορίτσια με πλησίαζαν, αλλά δεν καταλάβαινα γιατί. Ίσως γιατί δεν κοιτούσα τον καθρέφτη μου. Και τότε, στα δεκαπέντε μου, συνειδητοποίησα κάτι που με τρόμαξε: μου άρεσαν τα αγόρια.

Πανικός. Άρνηση. Προσπάθησα να το διώξω, να το κρύψω, να το αλλάξω. Φλέρταρα κορίτσια, έπαιζα ρόλους, πάλευα με τον εαυτό μου. Χρόνια ολόκληρα. Στα είκοσι δύο μου, αποδέχτηκα ποιος είμαι. Αλλά δεν είχα το θάρρος να σας το πω.

Και τότε ήρθε εκείνο το βράδυ. Σ’ ένα μπαρ, ένα τυχαίο χτύπημα στον ώμο. Ήμουν έτοιμος να τσακωθώ, αλλά το βλέμμα του με πάγωσε. Ζεστό, αληθινό. Ο Johnny. Μιλήσαμε, γελάσαμε, ανταλλάξαμε προφίλ. Ήταν τουρίστας, από Λονδίνο. Πριν φύγει, περάσαμε ένα βράδυ μαζί. Είπα ψέματα πως θα ήμουν με μια κοπέλα. Η επικοινωνία μας συνεχίστηκε. Μετά από δύο μήνες, μου πρότεινε να τον επισκεφθώ. Είπα ψέματα στους γονείς πως θα πήγαινα σε σεμινάριο. Και πήγα.

Ήταν οι ωραιότερες μέρες της ζωής μου. Ο Johnny με έκανε να νιώσω μοναδικός. Γίναμε ζευγάρι. Όταν γύρισα, δεν είπα τίποτα. Οι γονείς μας δεν θα το δέχονταν. Η σχέση μας συνεχιζόταν, κρυφά. Μέχρι που εκείνο το βράδυ, μπήκαν ξαφνικά στο σπίτι. Μας είδαν. Ο πατέρας μας ξέσπασε. Με εξευτέλισε. Η μητέρα λιποθύμησε. Δεν με άφησαν να την βοηθήσω. Έφυγαν, λέγοντας πως δεν θέλουν να με ξαναδούν.

Ο Johnny, πληγωμένος, απομακρύνθηκε. Για δύο εβδομάδες δεν μου μιλούσε. Ήμουν ράκος. Ο πατέρας με έδιωξε από το δικηγορικό γραφείο. Η θέση μου άδειασε. Εσύ θα συνεχίσεις εκεί, όχι εγώ.

Όμως μίλησα με τον Johnny. Τα ξαναβρήκαμε. Μου πρότεινε να μετακομίσω στο Λονδίνο. Να δουλέψω, να ζήσουμε μαζί. Δέχτηκα. Για πρώτη φορά νιώθω ελεύθερος. Να αγαπώ, να υπάρχω, χωρίς φόβο.

Λυπάμαι που δεν σου τα είπα κατά πρόσωπο. Αν δεν θέλεις να με ξαναδείς, θα το καταλάβω. Θα σου στείλω μήνυμα με τη διεύθυνσή μου. Αν θελήσεις να επικοινωνήσεις, θα χαρώ. Ελπίζω να μην ξεχάσεις την αγάπη που σου έχω.

Φιλιά, Πέτρος