ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: "Όλα είναι όμορφα" της Eleanor Ray

"Όλα είναι όμορφα" της Eleanor Ray

Η Έιμι δεν είναι απλώς μια συλλέκτρια. Είναι μια γυναίκα που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό κάτι που χάθηκε, και μέσα από αυτή την προσπάθεια έχει αφήσει τη ζωή της να συρρικνωθεί. Η μοναξιά της είναι ήσυχη, σχεδόν αόρατη, αλλά βαθιά. Η άφιξη μιας νέας οικογένειας στο διπλανό σπίτι λειτουργεί ως ρωγμή στην κλειστή της καθημερινότητα. Η παρουσία τους και κυρίως μια τυχαία ανακάλυψη φέρνει στην επιφάνεια ένα μυστήριο που συνδέεται με το παρελθόν της και την αναγκάζει να αντιμετωπίσει όσα αποφεύγει εδώ και χρόνια.

Κεντρικοί χαρακτήρες

Έιμι Άστον: Μια γυναίκα που ζει μέσα στις αναμνήσεις της, χρησιμοποιώντας τα αντικείμενα ως συναισθηματικά στηρίγματα.

Η νέα οικογένεια: Ο παράγοντας που διαταράσσει τη στασιμότητα της Έιμι και της ανοίγει ένα παράθυρο προς τον έξω κόσμο.

Το αγόρι που αγαπούσε: Η πιο ευαίσθητη πτυχή του παρελθόντος της, συνδεδεμένη με την απώλεια και την ανάγκη της να κρατήσει ζωντανές τις μνήμες.

Πλοκή και εξέλιξη

Η ιστορία παρακολουθεί την Έιμι καθώς αρχίζει να αμφισβητεί τις συνήθειές της και να αναρωτιέται αν η ζωή της μπορεί να αλλάξει. Το μυστήριο που αποκαλύπτεται λειτουργεί ως μοχλός για να αντιμετωπίσει την αλήθεια που έχει θάψει κάτω από στοίβες αντικειμένων. Σταδιακά, το μυθιστόρημα δείχνει πως η θεραπεία δεν έρχεται απότομα, αλλά μέσα από μικρές, τρυφερές μετατοπίσεις.

Τι προσφέρει το βιβλίο

Το Όλα είναι όμορφα είναι γεμάτο καλοσύνη, συμπόνια και μια αθόρυβη ελπίδα. Μιλά για το πώς η ομορφιά μπορεί να κρυφτεί στα πιο απλά πράγματα και πώς η ζωή μπορεί να ξαναρχίσει ακόμη κι όταν μοιάζει παγωμένη. Είναι ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν ιστορίες με συναισθηματικό βάθος και χαρακτήρες που παλεύουν να ξαναβρούν τον εαυτό τους — όπως στο Η Έλενορ Όλιφαντ είναι απολύτως καλά.

«Αποχαιρετισμός χωρίς αντίο» ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

«Αποχαιρετισμός στον Χάρη»

21-12-1988

Αδερφέ μου,

Η απόφαση να σου γράψω δεν ήταν εύκολη. Ίσως έχεις αναρωτηθεί γιατί λείπω από τα κυριακάτικα τραπέζια, γιατί οι δικοί μας αποφεύγουν κάθε κουβέντα για μένα. Ήρθε η ώρα να σου εξηγήσω, με τον φόβο ότι ίσως χάσω κι εσένα, όπως έχασα εκείνους.

Από μικρός ήσουν το αστέρι της οικογένειας. Το παιδί-πρότυπο. Σε ζήλευα, το παραδέχομαι. Όμως τώρα πια καταλαβαίνω την αξία του να έχεις αδέρφια. Είμαι περήφανος για σένα, και μακάρι να σου είχα μοιάσει. Ίσως τότε να είχα ανακουφίσει και την ψυχή των γονιών μας, που πάντα ήθελαν να γίνω «φτυστός εσύ». Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

Ξέρω πως τούτο το γράμμα δεν θα σου φέρει χαρά. Όμως η απόφασή μου δεν αλλάζει. Την ώρα που το διαβάζεις, εγώ θα βρίσκομαι μακριά από την Ελλάδα. Ίσως για λίγο, ίσως για πάντα. Αυτό θα εξαρτηθεί από πολλά.

Όλα ξεκίνησαν στην εφηβεία. Εσύ δραστήριος, κοινωνικός. Εγώ εσωστρεφής, μοναχικός. Τα κορίτσια με πλησίαζαν, αλλά δεν καταλάβαινα γιατί. Ίσως γιατί δεν κοιτούσα τον καθρέφτη μου. Και τότε, στα δεκαπέντε μου, συνειδητοποίησα κάτι που με τρόμαξε: μου άρεσαν τα αγόρια.

Πανικός. Άρνηση. Προσπάθησα να το διώξω, να το κρύψω, να το αλλάξω. Φλέρταρα κορίτσια, έπαιζα ρόλους, πάλευα με τον εαυτό μου. Χρόνια ολόκληρα. Στα είκοσι δύο μου, αποδέχτηκα ποιος είμαι. Αλλά δεν είχα το θάρρος να σας το πω.

Και τότε ήρθε εκείνο το βράδυ. Σ’ ένα μπαρ, ένα τυχαίο χτύπημα στον ώμο. Ήμουν έτοιμος να τσακωθώ, αλλά το βλέμμα του με πάγωσε. Ζεστό, αληθινό. Ο Johnny. Μιλήσαμε, γελάσαμε, ανταλλάξαμε προφίλ. Ήταν τουρίστας, από Λονδίνο. Πριν φύγει, περάσαμε ένα βράδυ μαζί. Είπα ψέματα πως θα ήμουν με μια κοπέλα. Η επικοινωνία μας συνεχίστηκε. Μετά από δύο μήνες, μου πρότεινε να τον επισκεφθώ. Είπα ψέματα στους γονείς πως θα πήγαινα σε σεμινάριο. Και πήγα.

Ήταν οι ωραιότερες μέρες της ζωής μου. Ο Johnny με έκανε να νιώσω μοναδικός. Γίναμε ζευγάρι. Όταν γύρισα, δεν είπα τίποτα. Οι γονείς μας δεν θα το δέχονταν. Η σχέση μας συνεχιζόταν, κρυφά. Μέχρι που εκείνο το βράδυ, μπήκαν ξαφνικά στο σπίτι. Μας είδαν. Ο πατέρας μας ξέσπασε. Με εξευτέλισε. Η μητέρα λιποθύμησε. Δεν με άφησαν να την βοηθήσω. Έφυγαν, λέγοντας πως δεν θέλουν να με ξαναδούν.

Ο Johnny, πληγωμένος, απομακρύνθηκε. Για δύο εβδομάδες δεν μου μιλούσε. Ήμουν ράκος. Ο πατέρας με έδιωξε από το δικηγορικό γραφείο. Η θέση μου άδειασε. Εσύ θα συνεχίσεις εκεί, όχι εγώ.

Όμως μίλησα με τον Johnny. Τα ξαναβρήκαμε. Μου πρότεινε να μετακομίσω στο Λονδίνο. Να δουλέψω, να ζήσουμε μαζί. Δέχτηκα. Για πρώτη φορά νιώθω ελεύθερος. Να αγαπώ, να υπάρχω, χωρίς φόβο.

Λυπάμαι που δεν σου τα είπα κατά πρόσωπο. Αν δεν θέλεις να με ξαναδείς, θα το καταλάβω. Θα σου στείλω μήνυμα με τη διεύθυνσή μου. Αν θελήσεις να επικοινωνήσεις, θα χαρώ. Ελπίζω να μην ξεχάσεις την αγάπη που σου έχω.

Φιλιά, Πέτρος