Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΟΥΤΙΓΚΑΣ ΤΗΣ CHRISTIE AGATHA

Είναι αδύνατο να εξαπατήσεις τον Ηρακλή Πουαρό. Ένα σπίτι στην αγγλική εξοχή φαντάζει το ιδανικό μέρος για να περάσει κάποιος ήρεμα Χριστούγεννα – αλλά τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο απλά όταν πρόκειται για τον Ηρακλή Πουαρό, ο οποίος θα κληθεί να λύσει όχι μία αλλά πέντε περίπλοκες υποθέσεις σε κλίμα… εορταστικό. Για αρχή βρίσκει μια δυσοίωνη προειδοποίηση στο μαξιλάρι του, ότι θα πρέπει να αποφύγει την πουτίγκα δαμάσκηνο· ύστερα ανακαλύπτει ένα πτώμα στην κασέλα· στη συνέχεια ένας καβγάς οδηγεί σε φόνο. Και σαν να μην έφταναν αυτά, οι διατροφικές συνήθειες ενός νεκρού γίνονται το επίκεντρο μιας παράξενης υπόθεσης, ενώ θα πρέπει να λύσει τον γρίφο του άντρα που ονειρευόταν την αυτοκτονία του. Και ως χριστουγεννιάτικο δώρο: Η Μις μαρπλ ερευνά την υπόθεση στο Αρχοντικό των Γκρίνσο.

 Ένα υπέροχο βιβλίο με μικρές ιστορίες. Το προτείνω και για δώρο τα Χριστούγεννα σε κάποιον που αγαπάει τα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι. Εύκολο και ξεκούραστο στην ανάγνωση.  Και οι 6 ιστορίες ήταν ιδιαίτερες και ξεχωριστές, τα πέντε διηγήματα ήταν του Πουαρο, ενώ το τελευταίο είναι της Μις μαρπλ. Μικρές ιστορίες με άρωμα Χριστουγέννων, είτε χρησιμοποιώντας με την μέθοδο του φόνου, είτε με το κίνητρο ή με τον ίδιο τον δολοφόνο. Είναι η απλότητά της στο τρόπο γραφής, οι περιγραφές αλλά και ο εξαιρετικός χαρακτήρας, ο Πουαρό ήταν το κλειδί για να απορροφάμε τις ιστορίες της.

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ:

Ι

Λυπάμαι ειλικρινά…» είπε ο Ηρακλής Πουαρό. Τον διέκοψαν. Όχι με αγένεια. Η διακοπή ήταν ευγενική, επιδέξια, πειστική, μάλλον, παρά για χάρη διαφωνίας.

«Σας παρακαλώ, μην αρνηθείτε προτού το καλοσκεφτείτε, κύριε Πουαρό. Υπάρχουν σοβαρά κρατικά ζητήματα. Τα υψηλότερα αξιώματα θα εκτιμούσαν τη συνεργασία σας».

«Είστε πολύ ευγενής», απάντησε ο Ηρακλής Πουαρό κουνώντας το χέρι, «ωστόσο πραγματικά δεν μπορώ να αναλάβω αυτό που μου ζητάτε. Την περίοδο αυτή…» Ο κύριος Τζέσμοντ τον διέκοψε ξανά.

«Των Χριστουγέννων», είπε πειστικά. «Παραδοσιακά Χριστούγεννα στην αγγλική ύπαιθρο». Στη σκέψη και μόνο ότι θα περνούσε αυτή την εποχή στην αγγλική ύπαιθρο, ο Ηρακλής Πουαρό ανατρίχιασε.

«Όμορφα παραδοσιακά Χριστούγεννα!» επέμεινε ο κύριος Τζέσμοντ.

«Δεν είμαι Άγγλος», είπε ο Ηρακλής Πουαρό. «Στη χώρα μου τα Χριστούγεννα είναι για τα παιδιά. Εμείς γιορτάζουμε την Πρωτοχρονιά». «Α», είπε ο κύριος Τζέσμοντ. «Μόνο που τα Χριστούγεννα στην Αγγλία είναι σημαντικός θεσμός και σας διαβεβαιώνω πως στο Κινγκς Λέισι θα τα απολαύσετε σε όλο τους το μεγαλείο. Βλέπετε, πρόκειται για ένα υπέροχο παλιό σπίτι. Μία από τις πτέρυγές του μάλιστα χρονολογείται από τον δέκατο τέταρτο αιώνα».

Πάλι ανατρίχιασε ο Πουαρό. Και μόνο που σκεφτόταν πώς θα ήταν να μένει σε αγγλικό αρχοντικό του δεκάτου τετάρτου αιώνα, ταραζόταν. Δεν είχε και τις καλύτερες εμπειρίες από ιστορικά σπίτια της αγγλικής υπαίθρου. Κοίταξε επιδοκιμαστικά τον χώρο γύρω του, το άνετο, σύγχρονο διαμέρισμά του με τα καλοριφέρ και τις συσκευές τελευταίας τεχνολογίας που εμπόδιζαν τα ρεύματα.

 

 

 

H ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΝΤΙΚΕΝΣ

 

Η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία  (πρωτότυπος τίτλος: A Christmas Carol)  είναι νουβέλα του Άγγλου συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1843.  Αναφέρεται στην ιδεολογική, ηθική και συναισθηματική μεταστροφή του παράξενου και τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ μετά την υπερφυσική επίσκεψη που δέχτηκε από τον πεθαμένο συνεταίρο του Τζέικομπ Μάρλεϋ και από τα φαντάσματα των Χριστουγέννων του Παρελθόντος, του Παρόντος και του Μέλλοντος. Η νουβέλα ήταν μια οικονομική απογοήτευση τα πρώτα χρόνια, αλλά αργότερα η επιτυχία και η αποδοχή τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς ήταν παγκόσμια και τεράστια.

Η ιστορία του βιβλίου: Ο Εμπενίζερ Σκρουτζ, ένας ηλικιωμένος τσιγκούνης, δεν αισθάνεται συμπόνια για κανέναν από τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του. Το μόνο που τον απασχολεί είναι τα χρήματα και απεχθάνεται τα Χριστούγεννα, που του προσθέτουν έναν ακόμα χρόνο, χωρίς να τον κάνουν πλουσιότερο. Την παραμονή όμως κάποιων Χριστουγέννων, τον επισκέπτεται το φάντασμα του νεκρού συνεργάτη του Τζέικομπ Μάρλεϊ, επίσης τσιγκούνη και μίζερου, που τον προειδοποιεί να αλλάξει χαρακτήρα για να μην έχει την ίδια κατάληξη με αυτόν. Στη συνέχεια, τον επισκέπτονται τα τρία φαντάσματα των Χριστουγέννων και του υποδεικνύουν τα λάθη του. Μετά από αυτήν την εμπειρία, ο Σκρουτζ αλλάζει συμπεριφορά και γίνεται ο μεγαλύτερος ευεργέτης της πόλης του.

"Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία" του Charles Dickens είναι ένα από τα κλασικά έργα των γιορτών. Αυτή η συναισθηματική ιστορία αναδεικνύει τη σημασία της αγάπης, της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης κατά τις γιορτές. Ο  συγγραφέας μας υπενθυμίζει ότι ο πλούτος δεν έχει νόημα αν δεν τον μοιραζόμαστε με άλλους και ότι ο καθένας έχει τη δυνατότητα να αλλάξει τον εαυτό του για το καλό της κοινότητας. Ο τρόπος γραφής είναι γλαφυρός και με μεγάλη άνεση όσοι τον διαβάζουν ως αποτέλεσμα να δεθεί συναισθηματικά με τους ήρωες της ιστορίας του, δίνοντας εξαιρετική ζωντάνια στην αφήγηση.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ:

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΛΕΪ

“Παραμονή Χριστουγέννων. Σκυμμένος πάνω απ το γραφείο του, ο Εμπενέζερ Σκρούτζ δούλευε ασταμάτητα. Το δωμάτιο ήταν μάλλον κρύο, γιατί τα λιγοστά κάρβουνα στη σόμπα δεν ζέσταιναν αρκετά. Όχι όχι έλειπαν του Σκρούτζ τα χρήματα για ν αγοράσει περισσότερα κάρβουνα. Αλλά ο Εμπενέζερ Σκρούτζ ήταν ένας φοβερός τσιγκούνης! Στο διπλανό δωμάτιο, χωρίς θερμάστρα, εργαζόταν ο Μπόμπ Κράτσιτ, ο κλητήρας του, πού έτρεμε ολόκληρος από την παγωνιά. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε κι ένας χαμογελαστός άντρας μπήκε στο γραφείο. «Θείε, Καλά Χριστούγεννα!». «Κακά, ψυχρά κι ανάποδα…» γκρίνιαξε ο Σκρούτζ.

«Θείε μου, μή μουτρώνεις. Ήρθα να σε καλέσω για το μεσημέρι», είπε ο Φρέντ, ο ανιψιός του. Αλλά ο Σκρούτζ αρνήθηκε την πρόσκληση. Ποτέ του δεν γιόρταζε τα Χριστούγεννα. Τα θεωρούσε χάσιμο χρόνου. Όμως η απάντηση του Σκρούτζ δε χάλασε το κέφι του Φρέντ. Έφυγε χαμογελαστός, αφού προηγουμένως αντάλλαξε ευχές με τον Μπόμπ Κράτσιτ. Λίγα λεπτά αργότερα χτύπησαν την πόρτα. Ο υπάλληλος έτρεξε να ανοίξει. Παρουσιάστηκαν δυο κύριοι.

«Εδώ είναι η εταιρεία Σκρούτζ και Μάρλεϊ;» ρώτησε ο πρώτος. «Ο συνέταιρός μου, ο Μάρλεϊ, πέθανε σαν απόψε πριν από εφτά χρόνια», του απάντησε ψυχρά ο Σκρούτζ.

«Τα συλλυπητήρια μου», είπε ο δεύτερος.

«Εμείς κάνουμε έρανο για τους φτωχούς. Αύριο, πού ξημερώνει μέρα χαράς, υπάρχουν, δυστυχώς, άνθρωποι πού υποφέρουν από το κρύο και την πείνα. Μπορούμε να έχουμε τη συνδρομή σας;». Ο γέρο-σπαγκοραμμένος δεν είχε σκοπό να ξοδέψει ούτε μία πένα για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του και απάντησε αρνητικά στους δυο επισκέπτες. Εκείνοι έφυγαν απογοητευμένοι, χωρίς να τον πιέσουν περισσότερο. Νύχτωσε. Ήρθε η ώρα να κλείσει το γραφείο. Ο Σκρούτζ φόρεσε το παλτό και το καπέλο του και πήρε στο χέρι το μπαστούνι του. Με τη σειρά του, ο Μπόμπ Κράτσιτ ετοιμάστηκε κι αυτός να φύγει.

 

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΑΦΗΓΕΊΤΑΙ Β' ΜΕΡΟΣ.

«Πω, πω αυτή θα πρέπει να ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου;» είπαν τα λαμπάκια

«Η αλήθεια είναι, πως ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή, ειδικά τα πρώτα χρόνια στα γενέθλια του Πέτρου.»

«Και τι γινόταν;»

Ήταν αρχές Νόεμβρη ο πατέρας του με κατέβαζε  από το πατάρι επειδή ο Πέτρος, επέμενε πάρα πολύ. Η μητέρα του παραπονιόταν  συνέχεια ότι είμαστε το μόνο σπίτι ότι κρατάμε το δέντρο τουλάχιστον τέσσερις μήνες. Αλλά ο Πέτρος δεν ενδιαφερόταν, του άρεσε τόσο πολύ, που την καλόπιανε μέχρι να γίνει το δικό του. Έτσι κάθε χρόνο υπέκυπταν.  Με στόλιζαν με μεγάλα χαρά… Ο κύριος Γιώργος άνοιγε με προσοχή τα μεγάλα μου κλαδιά, μέχρι να δείξω όλο μου το φύλλωμα, όταν έφτανε στο σημείο που άρεσε στην κυρία Πόπη  μαζί με τον Πέτρο τοποθετούσαν τις μπάλες με μεγάλη προσοχή, ήταν μεγάλες, γυαλιστερές, πολύχρωμες μπάλες –όχι τόσο όμορφες όσο εσείς, δεν είχαν χρυσόσκονη και τόσα σχέδια. Οι περισσότερες έδειχναν το μικρό Χριστό, καμπάνες, και είχαμε και φιόγκους, μου έριχναν χιόνι και όλη αυτή την ώρα ακούγαμε Χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Μέχρι που ο κύριος Γιώργος έβαζε τα φωτάκια, σε κάθε κλαδί ποτέ δεν έφταναν στο Πέτρο ζητούσε κι άλλα.  Του άρεσε να κάθεται να κοιτάει τα φωτάκια, τότε τα λαμπιόνια είναι πολύχρωμα, είχαν μυτερές άκρες και με πονούσανε καμιά φορά, αλλά ήταν πολύ φιλικά και ευχάριστα… και μου άρεσε να τα αγκαλιάζω και να τα κρύβονται μέσα μου. Έτσι ένιωθα ότι ζεσταινόταν όχι μόνο το σπίτι αλλά και εγώ, στο τέλος ο μπαμπάς του Πέτρου τον σήκωνε ψηλά στην αγκαλιά του  και έβαζαν μαζί το αστραφτερό αστέρι στην κορυφή μου για όπως έλεγε ο κύριος Γιώργος:

«Ο άνδρας του σπιτιού πρέπει να βάζει το δέντρο στη κορυφή.»

Έτσι ο Πέτρος είχε αναλάβει αυτό το καθήκον. Όταν τελείωναν κορδωνόμουν πιο πολύ για να νιώσω πιο μεγάλος και πιο τεράστιος και κουνούσα ανεπαίσθητα τα φύλλα για να κάνουν λαμπυρισμούς τα φωτάκια… ο Πέτρος τρελαινότανε, μαγεύονταν και καθόταν και μου μιλούσε με τις ώρες. Ακόμα και τα μαθήματά του τα έκανε στο χαλί δίπλα μου, έτσι μάθαινα πολλά πράγματα… Έμαθα την άλφα βήτα, την ιστορία, και τα βράδια βλέπαμε Χριστουγεννιάτικες ταινίες μαζί. Η πιο όμορφη των Χριστουγέννων ήταν όταν είχε γενέθλια ο Πέτρος.

«Γιατί τι γινόταν τότε;»  

Η μητέρα του μαγείρευε για μέρες και μοσχοβολούσε…  Ο Πέτρος ντυνόταν  όμορφα, τον έβαζαν φωτογραφίες, φυσικά εγώ έγερνα τις μπάλες, για να αντανακλούν στις φωτογραφίες… και εγώ ένιωθα τόσο ευτυχισμένος! Σαν να είμαι ένα πού σημαντικό κομμάτι αυτού του σπιτιού., έβαζαν Χριστουγεννιάτικη μουσική, ερχόντουσαν οι φίλοι του Πέτρου αφήνοντας τα δώρα τους κάτω από τα κλαδιά μου… οι φίλοι του Πέτρου έμπαιναν μέσα  και με χάιδευαν, εκείνος ήταν πολύ περήφανος για το δέντρο. Όπως έλεγαν όλοι ήμουν το μεγαλύτερο δέντρο που είχαν δει όλοι! Εγώ ένιωθα λες και είμαι γίγαντας, βλέπετε τότε οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν μικρά δέντρα πάνω σε τραπέζια. Όμως ο πατέρας του Πέτρου δεν θα δεχόταν ποτέ ένα τόσο μικρό δεντράκι για τον γιό του. Και έτσι είχε διαλέξει εμένα! Και εγώ ήμουν πολύ περήφανος για την επιστολή που είχα… έπρεπε να φροντίσω έστω τα γενέθλιά του να είναι μαγικά! Και κάθε χρόνο οι φίλοι του πρέπει να μιλάνε για εμένα. Η σχεδόν κάθε χρόνο…