Εκείνες
οι μέρες ήταν πολύ παγωμένες, δεν είχαν σταματήσει να βρέχει για πολλές ώρες… Ο
Πέτρος άρχισε να στήνει το δέντρο, που είχε πάρει από το πατρικό του σπίτι,
στην μέση του σαλονιού του… πλησίασε η γυναίκα του με φουσκωμένη κοιλιά και
αρχίζει να γκρινιάζει:
«Μωρε
Πέτρο μου… Αυτό το δέντρο είναι ταλαιπωρημένο, του λείπουν κλαδιά. Γιατί να μην
πάρουμε ένα καινούργιο για το μωρό;»
«Αγάπη
μου, αυτό δέντρο έχει μεγάλη σημασία για μένα. Όλα τα Χριστούγεννα τα πέρασα με
αυτό, έχει συναισθηματική αξία.»
«Για
αυτό το λέω. Να πάρουμε ένα άλλο…»
«Είμαι
συναισθηματικά δεμένος με αυτό το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, το είχε πάρει ο
πατέρας μου, αφού γεννήθηκα. Σε λίγη ώρα θα το έχω κάνει σαν καινούργιο. Μου έχει
δείξει ο πατέρας μου. Έχω ήδη αγοράσει νέα κλαδιά και σε λίγη ώρα θα είναι σαν
να το έχουμε αγοράσει.»
Ο
Πέτρος ασχολήθηκε πολλές ώρες με το δέντρο, αλλά το αποτέλεσμα ήταν εκθαμβωτικό.
Ήταν σαν καινούργιο!
«Είδες
αγάπη μου που σου είπα;»
«Ναι,
η αλήθεια είναι ότι είναι ένα μεγάλο δέντρο.»
«Παλιά
αγόραζαν οι άνθρωποι μεγάλα δέντρα. Ο μπαμπάς για να με εντυπωσιάσει, όταν
γεννήθηκα αγόρασε το πιο ψηλό δέντρο.»
«Είναι
πολύ όμορφο!»
Τώρα
δεν θες να το πετάξουν;»
«Όχι
αγάπη μου… είναι πολύ όμορφο είχες δίκιο.»
Χαρούμενο
το ζευγάρι, αρχίζουν να βάζουν τα λαμπάκια και τις μπάλες… και ο Πέτρος αρχίζει
και επισκευάζει τα κλαδιά. Όταν το ζευγάρι αποκοιμήθηκε, οι μπάλες ζωντανεύουν
όπως και το δέντρο…
«Είδες
που μας έβαλαν; Καλύτερα να μας πέταγαν σε μια γωνιά… Είμαστε τόσο λαμπερές και
μας έφεραν εδώ; » γκρινιάζουν οι μπάλες.
«Καλησπέρα,
καλές μου μπάλες…»
«Καλησπέρα..»
«Ξέρω
ότι είμαι πολύ γέρος για σας… Αλλά έχω περάσει πολλά με τον Πέτρο, ξέρω ότι δεν
θα σας πετάξει ποτέ.»
«Φυσικά
αφού είμαστε νέες και λαμπερές…»
«Ναι,
αλλά όταν γεράσετε μην φοβηθείτε μην σας πετάξει όπως και εγώ να ξέρετε ότι
είναι καλό παιδί.»
«Για
πες μας πως τον γνώρισες;»
«Το
θυμάμαι σαν τώρα, ήμουν και εγώ νέος…»
Ήταν μια χειμωνιάτικη μέρα όταν με
διάλεξε ο πατέρας του… το θυμάμαι τώρα σαν να γίνεται τώρα μπροστά μου… ήμουν
και εγώ κάποτε νέος. Τα χέρια του ακούμπησαν απαλά τα κλαδιά μου, και εγώ
κορδώθηκα περισσότερο…Ήταν χαμογελαστός, με παρατήρησε αρκετά και έπειτα είπε
σε ένα υπάλληλο ότι θα με αγοράσει. Η χαρά μου δεν περιγραφόταν που με επέλεξε.
Ακόμα θυμάμαι την θαλπωρή το ζευγαριού όταν με τοποθέτησαν στο τεράστιο σαλόνι
τους! Ο πατέρας του Πέτρου με στόλισε με όμορφες μπάλες και λαμπιόνια, ήμουν
ενθουσιασμένος όμως δεν υπήρχαν παιδάκια… Κάποια στιγμή ο κύριος Γιώργος μου
είπε:
«Μην ανησυχείς όμορφο δέντρο, σε
λίγο θα πάω να φέρω τον Πέτρο και την μαμά του και θα σε γνωρίζει, μόλις
γεννήθηκε δεν έχει ξανά δει Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Θέλω να τον κάνεις
χαρούμενο, να τον μαγέψεις.»
Μετά από λίγες ώρες μπήκε στο χώρο
στο σαλόνι, το ζευγάρι και κρατούσαν κάτι μικροσκοπικό στα χέρια τους. Η
γυναίκα του είδε πρώτη φορά και εκείνη και ήταν ενθουσιασμένη.
«Βρε αγάπη μου, τι πήγες και
έκανες;»
«Γίνεται Χριστούγεννα χωρίς δέντρο;»
«Θα περνάμε ένα μικρό…»
«Θα πρέπει να είναι κάτι που πρέπει
να μείνει στο παιδί. Δεν είναι υπέροχο;»
«Ναι αγάπη μου, είναι υπέροχο.»
«Έλα να κάτσεις στο καναπέ… Θα πάω
εγώ κοντά στο δέντρο με το μωρό.»
Κρατούσε κάτι πολύ μικρό στα χέρια
του δεν έβλεπα τι είναι, το έφερε κοντά και άνοιξε την κουβερτούλα, και παρατήρησα
το μικροσκοπικό ανθρωπάκι που είχα δει ποτέ μου. Βλέπεις στο μαγαζί που ερχόντουσαν
παιδάκια πολύ μεγαλύτερα, μας πείραζαν
τράβαγαν τα κλαδιά… αυτό ήταν τόσο μικρούλι που ούτε τα μάτια δεν μπορούσε να
ανοίξει… έγειρα μπροστά λίγα κλαδιά για
να δημιουργήσω αντανάκλαση με τα φώτα
για να πάνε πιο μπροστά. Τότε το μωρό άνοιξε τα μάτια του, τα γούρλωσε και σαν να χαμογέλασε. Ο μπαμπάς
του είναι τόσο χαρούμενος.
«Πήγες εξαιρετικά! Μπράβο καλό μου
δέντρο! Νομίζω ότι ο Πέτρος εντυπωσιάστηκε.» και γέλασαν μαζί με την μαμά του.
Ο Πέτρος πιστεύω ότι όντως είχε
εντυπωσιαστεί, εκείνη την ώρα τον πήγα στη κούνια και άρχισε να κλαίει. Το πρώτο
καιρό είχαν βάλει την κούνια δίπλα μου, να κοιμάται εκεί… Μόνο εγώ μπορούσα να
τον νανουρίσω, έβαλα κάτι λαμπάκια με χριστουγεννιάτικά τραγούδια… κοιτούσε τα
φωτάκια και κοιμόταν μόνο με τον ήχο που παίζανε. Πέρασε τόσο πολύ καιρός αλλά
το ζευγάρι δεν έβγαλαν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο γιατί ήθελε να το βλέπει,
γιατί ήταν χαρούμενος και ήρεμος. Όλοι τους έλεγαν πότε αναρωτιόντουσαν πότε θα
το ξεστολίσουν.
«Θες να το μαζέψω;» είπε ο Γιώργος.
«Άστο ρε αγάπη μου! Σε δυο μήνες
έχουμε πάλι Χριστούγεννα. Θα λέμε ότι είμαστε οι μόνοι που κρατάμε δέντρο για
όλο το χρόνο.»
Ο μικρός Πέτρος άρχισε να
μπουσουλάει και μετά έκανε τα πρώτα βήματα του για να έρθει προς εμένα.
Ήμουν τόσο χαρούμενος και ευτυχισμένος όπως και οι γονείς του, είχα καταφέρει
την αποστολή μου! Με είχε λατρέψει...
