8Η ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ:«Στο Φως του Ηλιοβασιλέματος»

 

«Στο Φως του Ηλιοβασιλέματος»

 

Φώτη,

Δυσκολεύτηκα πολύ να πάρω την απόφαση να σου γράψω. Ήθελα να σου μιλήσω, αλλά δεν μου άφησες χώρο να σε πλησιάσω. Περάσαμε όμορφες στιγμές, και νιώθω πως δικαιούμαι να ακουστεί η φωνή μου. Αν δεν ήσουν τόσο απόλυτος και πεισματάρης, ίσως να είχαμε βρει μια καλύτερη λύση. Σε αγάπησα, και με πονάει που ποτέ δεν με κατάλαβες πραγματικά.

Το μεγαλύτερο λάθος μου ήταν η προδοσία. Το αναγνωρίζω. Μα ο φθόνος που δείχνεις απέναντί μου είναι άδικος. Προσπαθώ να μπω στη θέση σου, αλλά εσύ δεν το έκανες ποτέ. Κορδώνεσαι πως ήσουν ο τέλειος στη σχέση μας, όμως δεν στάθηκες ισάξιος των περιστάσεων. Αν δεν άφηνες τα πάντα στην τύχη τους, ίσως να ήμασταν ακόμη μαζί.

Ξέρω πως μ’ αγάπησες. Και εγώ σε νοιάζομαι ακόμα.

Α.

 

ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΘΑΥΜΑ - ΔΙΗΓΗΜΑ: EAVING WAVES PUBLICATIONS με θέμα: «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ».

 

ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΘΑΥΜΑ – ΜΠΑΚΛΗ ΓΟΥΛΑ ΓΕΩΡΓΙΑ

 

Περπατάω στους διαδρόμους του νοσοκομείου κι αφού χτυπάω στο γραφείο του θεράποντα ιατρού μου, μετά λύπης του, μου ανακοινώνει ότι ο καρκίνος είναι κακοήθης… Μετά την ανακοίνωση, τα αυτιά μου άρχισαν να βουίζουν Από κει και πέρα δεν ακούω τίποτα από αυτά που μου έλεγε ο γιατρός. Θυμάμαι ότι το έχω ξαναζήσει, ο γιατρός συνέχισε να μου λέει:

 «Ότι  είναι θεραπεύσιμο.»

«Το ίδιο είχαν πει και στη μητέρα μου.»

«Σπύρο, μην συγκρίνεις…  άλλη περίπτωση της μητέρας σου άλλη η δική σου!»

Βγαίνω στο δρόμο και αρχίζω να νιώθω μια μεγάλη εφίδρωση όπως οδεύω προς το σπίτι. Συνειδητοποιώ ότι έχω ιδρώσει, Δεν ξέρω αν είναι από την ψυχολογική μου κατάσταση ή για την θερμοκρασία που υπάρχει. Έπειτα από λίγο φτάνω στο σπίτι, Ο σπίθας λυσομανάει από την χαρά του που με βλέπει κι αυτό ενοχλεί τ' αυτιά μου, παρόλο που έχει φαγητό και νερό, δεν καταλαβαίνω τι του φταίει… ίσως ζεσταίνεται κι αυτός. Χωρίς να το πολύ σκεφτώ, εισέρχομαι μέσα στο στούντιο, πετάω τα ρούχα μου στην άκρη. Είμαι μπροστά στον καμβά της ακουαρέλας και έχω ποτίσει το πινέλο μου μπογιά από λάδι και ξεκινώ.  Αρχίζω να ζωγραφίζω το καμβά  με νεύρα. Τα χέρια μου δεν υπακούουν, κάθε πινελιά εκφράζει τα συναισθήματα μου, μετά από αυτό τον νευρικό παραλήρημα η ακουαρέλα μου μοιάζεις σαν ένα βομβαρδισμένο τοπίο Έπειτα από μία χρωματική έκρηξη… Καμία σχέση με αυτό που ξεκίνησα να σχεδιάζω, Ένα μήνα πριν,  απ τη στιγμή που έπιασα το πινέλο ήξερα ότι θα καταστρέψω τη δουλειά αλλά είναι ο μόνος τρόπος να εκτονώσω τον θυμό που έχω μέσα μου. Μετά πετάω το πινέλο από το χέρι μου, ενώ έχω λερωθεί και βγαίνω στον κήπο μου και αντικρίζω την Αθήνα από μακριά, είναι μαγικά.

Όλα μου θυμίζουν εσένα μητέρα, που τόσο γρήγορα με άφησες μόνο. Το σπίτι αυτό έχει ποτίσει από την παρουσία σου, τα χέρια σου που φρόντιζαν τα γεράνια, τα γιασεμιά, την λεβάντα, τις ορτανσίες, τα φούλια και τις γαρδένιες… Πόσο ζωντανά ήταν πριν χαθείς στα σύννεφα, δεν πιστεύω ότι μπορώ να φροντίσω όσα άφησες πίσω στην μάταια γη. Τα μάτια μου απλώθηκαν στην θέα. Πεύκα, κυπαρίσσια κι ελιές γεμίζουν τα βουνά και το βλέμμα.

Κατά βάθος δεν θέλω να πεθάνω για να μην περάσω ότι πέρασε η μητέρα μου. Οι θεραπείες την ταλαιπώρησαν πάρα πολύ, έπεσαν τα μαλλιά της και το τελευταίο διάστημα ο οργανισμός της κατέρρευσε ψυχοσωματικά. Δεν νομίζω ότι θα καταφέρω να αντέξω όλη αυτή τη διαδικασία, όπως η μητέρα μου. Αλλά ακόμα, δεν έχω αποφασίσει τίποτα. Αργά το απόγευμα, αποφασίζω να κάνω μπάνιο και να ξαπλώσω, αφήνοντας τις σκέψεις μου να χάνονται μέσα από την προβολή μιας κωμωδίας, ελπίζοντας να ξεχαστώ. Λίγα λεπτά μετά την προβολή της ταινίας τα βλέφαρα μου έχουν βαρύνει, κι έτσι βυθίζομαι σ' έναν βαθύ ύπνο που με βοηθάει να μην σκέφτομαι απολύτως τίποτα.

Βρίσκομαι σ' ένα μέρος που δεν αναγνωρίζω, είναι μία έκταση από αμυγδαλιές ανθισμένες κι εγώ περπατάω ανάμεσά τους. Υπάρχει γαλήνη γύρω μου και ξαφνικά στο βάθος διακρίνω κάποιον να με πλησιάζει. Βέβαια στην αρχή δεν καταλαβαίνω ποιος είναι, αλλά μετά από κάποια λεπτά η φιγούρα μοιάζει με αυτή της μητέρας μου. Κοντοστέκομαι για λίγο και χαμογελάω, νιώθω ευτυχισμένος πού την ξαναβλέπω μετά από καιρό.

«Αγόρι μου...»

«Πόσο μου έλειψες»

«Και εμένα μου έλειψες πολύ αλλά δεν ήρθε η ώρα ακόμα να έρθεις κοντά μου.»

«Ίσως να έρθω πιο γρήγορα πόσο πιστεύεις μητέρα.»

«Πίστεψέ με ξέρω καλύτερα δεν ήρθε η ώρα σου ακόμα.»

«Μόνο που πρέπει να κάνεις κάτι.»

«Τι είναι αυτό;»

Να πας στην Τήνο. Να πας και να προσκυνήσεις την Παναγία.

Ξέρεις ότι δεν πιστεύω μητέρα.»

Γι αυτό στο ζητάω.»

Μου λες δηλαδή ότι αρρώστησα γιατί δεν πιστεύω. Και εσύ που πιστεύεις;»

Δεν είπα ποτέ ότι ο Θεός είναι εκδικητικός αγάπη μου... Εμένα είχε έρθει η ώρα μου, εσένα δεν έχει έρθει. Και το μόνο που σου ζητάω είναι να πας εκεί, κάντο για μένα.

«Πήγαινε να ανάψεις ένα κερί, κάντο για μένα.»

Πάω να την αγκαλιάσω αλλά εκείνη κάνει πίσω.

Όχι, ακόμα. Τόσα πολλά να κάνεις στον κόσμο, ούτε καν ο ίδιος δεν μπορείς να διανοηθείς. Άλλωστε ακόμα δεν είδα εγγόνια.»

«Ρε μάνα πάντα αυτός ήταν ο καημός σου.» Γελάω...

«Γνωρίζω τι θα συμβεί και πίστεψέ με θα είναι πολύ ωραίο.»

Μακάρι να μπορούσα να πιστέψω όσο πιστεύεις εσύ. Γιατί σε είσαι ακόμα εδώ, αν όλα αυτά που ξέρουμε ισχύουν γιατί σε παραμένεις;»

«Γιατί ήξερα ότι σε αυτή την δύσκολη στιγμή δεν έπρεπε να σε αφήσω μόνος σου. Μην ανησυχείς δεν είμαι φάντασμα ούτε παρακολουθώ τη ζωή σου.»

«Αλλά;»

«Αλλά το ένστικτο της μάνας δε φεύγει ποτέ ακόμα και αν είναι στον παράδεισο.

«Εκεί είσαι;»

«Είμαι κάπου που είμαι ευτυχισμένη. Άλλωστε εσύ δεν είπες ότι δεν πιστεύεις;» Γελάμε.

Ξαφνικά πετάγομαι από τον ύπνο μου λουσμένος στον ιδρώτα, προσπαθώντας να καταλάβω τί ήταν αυτό που είχα δει πριν από λίγο. Μου είχε λείψει ο ήχος της μητέρας αλλά και η παρουσία της το μυαλό μου, μου κάνει παιχνίδια επειδή ανακάλυψα ότι πάσχω από την ίδια αρρώστια με εκείνην. Το τελευταίο διάστημα ακούω για την Τήνο, και είχε αποφασίσει να αντισταθεί σε αυτό το παιχνίδι της μοίρας γιατί είχε πιο σημαντικά πράγματα να κάνει, να τελειώσει το πίνακα που είχε παραγγελία. Δέχομαι ένα τηλεφώνημα, λίγες μέρες μετά.

«Γεια σου Σπύρο, πως πάει ο πίνακας; Τον χρειάζομαι» ρωτάει ο πελάτης μου.

«Γεια σας, κύριε Κάππα, το τελειώνω. Την άλλη εβδομάδα θα τον έχετε…»

«Θα ήθελα να σε παρακαλέσω να έρθεις στην Τήνο. Εδώ είμαι.»

Η πτήση που μου έκλεισε ο πελάτης είναι στις 14 Αυγούστου το μεσημέρι, και επιστροφή στις 17 Αυγούστου… Όπως και το ξενοδοχείο στην πόλη είναι αρκετά αξιοπρεπές. Δεν υπάρχει σίγουρα κάτι που θα μπορούσε να μου τραβήξει την προσοχή, επειδή είμαι προκατειλημμένος από την αρχή. Κάνω το ταξίδι μόνο και μόνο για την δουλειά μου, όμως παρατηρώ την κοσμοσυρροή του κόσμου και κάποιοι πηγαίνουν γονατιστοί και να πηγαίνει προς την εκκλησία. Ποτέ δεν κατάλαβα τον λόγο που το κάνουν αυτό, αλλά δεν θα ασχοληθώ ιδιαίτερα. Ύστερα αφού εγκαταστάθηκα στον χώρο, βγαίνω στο μπαλκόνι του δωματίου μου και αντικρίζω το νησί. Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι είναι πανέμορφο... Ησυχία αυτή την ώρα, και μπορείς ν' αγναντέψεις το απέραντο γαλάζιο, και τους γλάρους που πετούν ανάμεσα από τα σύννεφα... Η αλήθεια είναι ότι έχω μαγευτεί με τη θέα, και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από την θάλασσα και τον ουρανό που γίνονται ένα εκεί που σταματούν τα μάτια μου να βλέπουν... Μετά από λίγο αντικρίζω το ηλιοβασίλεμα. Ήταν από τις πιο όμορφες εμπειρίες να παρακολουθώ τον ήλιο να βουτάει και να χάνεται μέσα στη θάλασσα, και μία γλυκιά ψύχρα αγκαλιάζει όλο μου το σώμα και με αυτόν τον τρόπο το προετοιμάζει για τη νύχτα που θα ακολουθήσει. Για κάποιον λόγο που δεν καταλαβαίνω, νιώθω μία υπέροχη ηρεμία και γαλήνη βρισκόμενος εδώ. Ίσως η μητέρα μου είχε δίκιο που επέμεινε να επισκεφθώ το μέρος, σίγουρα αν ζούσε, θα ερχόταν κι εκείνη. Χαμογελάω πλατιά ξέροντας ότι θα μου έλεγε αυτή τη στιγμή:

«Εγώ στα ‘λεγα...εσύ δεν ήθελες να με ακούσεις.» Η φωνή της αντηχεί τις περισσότερες ώρες στο μυαλό μου, προσπαθώντας να μου δώσει κουράγιο να συνεχίσω.

Την επόμενη μέρα, αφού τοποθετώ τον πίνακα στην ειδική τσάντα, αποφασίζω να πάρω ταξί για να πάω στο πελάτη μου. Μετά από λίγο φτάνω στο προορισμό μου. Λίγο πριν χτυπήσω την πόρτα, βλέπω μια γυναίκα που είναι λευκά ντυμένη και μου λέει:

«Δεν έχεις έρθεις να με δεις!»

Πάνω που ετοιμάζω να της απαντήσω εξαφανίζεται μέσα στον ήλιο.  Ολοκληρώνεται η επίσκεψη με τον πελάτη μου και αποφασίζω να ρωτήσω εκείνον:

«Είδα μια γυναίκα που φοράει άσπρα, είναι κάποια που ζει εδώ;»

«Πως ήταν εκείνην;»

«Μακριά μαλλιά, αγγελική μορφή και ντυμένη στα άσπρα…»

«Ήτανε η Παναγία…»

Στο άκουσμα της απάντησης παθαίνω σοκ, αλλά συνεχίζω να μην πιστεύω…

«Δεν ξέρω τι σου συμβαίνει αγόρι μου, αλλά η Παναγία σου ζήτησε να πας, ακόμη και αν μην πιστεύεις. Νομίζω ότι πρέπει να πας.»

Αποφασίζω το απόγευμα να επισκεφτώ την εκκλησία. Η Τήνος συνδυάζει πολύ την παράδοση, με τη δύναμη του κοσμοπολίτικου αέρα. Γραφικά χωριά, στενά σοκάκια, βρύσες παντού που μπορείς να πιεις γάργαρο καθαρού νερό, παραδοσιακά φαγητά με πολύ καλό μαγειρεμένο φαγητό, και τούρτα διαπιστώνεις ότι το συγκεκριμένο νησί έχει ένα λεβιέ που σταματάει το χρόνο... Είναι μαγικό, δεν μπορεί να μη σε συναρπάσει. Όπως κουνιόντουσαν οι ρόδες του ποδηλάτου περνούσα ανάμεσα από τις βουκαμβίλιες που υπάρχουν, στα σοκάκια ανάμεσα στα σπίτια και στα μαγαζιά, ήταν σε μένα μεγάλο στεφάνι να σε προστατεύει και να σου προσφέρει μία αίσθηση ηρεμίας αλλά και ευωδιάς ταυτοχρόνως. Ξαφνικά βλέπω δύο γλάρους να περνάνε αρκετά χαμηλά από τον ουρανό, προσφέροντας μου μία υπέροχη εικόνα, πού είναι ιδανική για φωτογραφία... Μάλλον είναι ζευγάρι, τα φτερά τους μπλέκονται το ένα μέσο από το άλλο και είναι σαν ερωτοτροπούν στον αέρα, αισθάνομαι σαν ένα μικρό παιδί που εξερευνά πάλι τον κόσμο… Απ' ότι μου ανέφεραν οι ντόπιοι κάτοικοι, 200 χρόνια είναι η συγκεκριμένη εκκλησία εδώ, και μόλις το ακούω νιώθω δέος, παρόλο που δεν πιστεύω. Αρχίζω να ανεβαίνω τα σκαλιά της εκκλησίας για να μπω στο εσωτερικό της, και ξαφνικά αισθάνομαι κάτι περίεργο… Νιώθω ένα μεγάλο μέρος φορτίο ενέργειας να με περιβάλλει φτάνοντας στην πόρτα, είναι τόσο αλλόκοτο αλλά συμβαίνει. Τελικά πιστεύεις δεν πιστεύεις, πρέπει να επισκεφθείς αυτό το μέρος. Νιώθω τα πόδια μου να μουδιάζουν, επηρεασμένος από αυτή τη θετική ενέργεια πριν καν εισέλθω στον χώρο του ναού.

Εντυπωσιάζομαι από την αρχιτεκτονική του ναού και δεν μπορώ να πάρω στα μάτια μου από πάνω της αριστερά υπάρχει ένα μικρό ξωκλήσι, όπου ανάβουν τις λαμπάδες οι πιστοί ενώ από κει ξεκινούν τα μαρμάρινα σκαλιά για το εσωτερικό. Πρώτη φορά νιώθω έτσι στη ζωή μου δεν ξέρω τι να κάνω κοιτάω γύρω μου και δεν ξέρω πώς πρέπει να αντιδράσω... Το βλέμμα μου πέφτει προς τα πάνω που βλέπω τα καντηλάκια με τα τάματα προς την παναγία, που κάνουν οι πιστοί για να τις ζητήσουν να τους βοηθήσει. Είναι ένα κόσμημα για την χριστιανοσύνη, ο συγκεκριμένος ναός. Τα  πόδια μου με πηγαίνουν σε μία καρέκλα, ουσιαστικά σωριάζομαι πάνω της, γιατί νιώθω πάρα πολύ συναισθηματικά φορτισμένος... Ίσως η μητέρα μου είχε δίκιο που επέμενε να επισκεφθώ αυτή την εκκλησία, απ την άλλη βέβαια αισθάνομαι ότι θα αλλάξει; Θα σταματήσω να έχω την αναθεματισμένη αρρώστια που μου τρώει τα σωθικά; Όχι βέβαια...

Για έναν ανεξήγητο λόγο σηκώθηκε ένας αέρας και σαν να με έσπρωξε, στο μέρος που βρέθηκε η εικόνα της παναγίας, το ίδιο σημείο άρχισε να αναβλύζει καθαρό γάργαρο νερό, λες και ήταν πηγή αλλά δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο το νερού έβγαινε από την γη. Όταν μου το ανέφερε αυτό είναι ένας άνθρωπος εκεί της εκκλησίας έμεινα με ανοιχτό το στόμα και παρατηρούσα τον χώρο στον οποίο βρισκόμουν.       
Μετά από αυτή την μαγική εμπειρία, προσκύνησα την εικόνα της παναγίας και μουδιασμένος αποφασίζω να βγω από το κτίσμα που περιβάλλει όλη τη δύναμη ενός ανώτερου πνεύματος. Αποφασίζω λοιπόν να κάτσω σε ένα μικρό μαγαζάκι να φάω ένα τοπικό φαγητό, και έπειτα να γυρίσω στο ξενοδοχείο. Δύο ώρες μετά βρίσκομαι πάλι στο μπαλκόνι μου, το πέλαγο, και να χάνομαι μέσα σε αυτό. Λίγο μετά εισέρχομαι στο δωμάτιό μου και βλέπω το ρολόι του τοίχου να δείχνει 9:30 το βράδυ, νιώθω πολύ κουρασμένος και αποφασίζουν να κοιμηθώ.

Ο ύπνος μου είναι βαρύς και χάνομαι, ξαφνικά βρίσκομαι σε μία ακροθαλασσιά, καθισμένος στην άμμο, να κοιτάω το νερό όταν μπροστά μου εμφανίζεται μία όμορφη γυναίκα στα λευκά και μου λέει:

«Ήρθα…»

«Χαραμίζεσαι έτσι όπως ζεις… Θέλω να μείνεις εδώ και κάνεις την αγιογραφία μου.»

«Δεν ξέρω αν προλαβαίνω…»

Γελάει…

«Μην ανησυχείς θα το αναλάβω εγώ.»

Ξυπνάω, γνωρίζοντας ότι ήταν ένα όνειρο. ακούγοντας τις καμπάνες της εκκλησίας, τίποτα πλέον δεν θα είναι το ίδιο στη ζωή μου σκέφτηκα κοιτώντας το πέλαγος να απλώνεται από το παράθυρό μου. Έπειτα από λίγο ακούω το τηλέφωνο μου, και ο πελάτης λέγοντας ότι θέλει να αναλάβει ένα ακόμη έργο και θα πρέπει να μείνω στο νησί, νιώθω ότι όλο το σύμπαν, συνωμοτεί για να μείνω στην Τήνο.

Το συγκεκριμένο διήγημα στάλθηκε στο διαγωνισμό «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ» στις εκδόσεις: EAVING WAVES PUBLICATIONS

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΟΥΤΙΓΚΑΣ ΤΗΣ CHRISTIE AGATHA

Είναι αδύνατο να εξαπατήσεις τον Ηρακλή Πουαρό. Ένα σπίτι στην αγγλική εξοχή φαντάζει το ιδανικό μέρος για να περάσει κάποιος ήρεμα Χριστούγεννα – αλλά τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο απλά όταν πρόκειται για τον Ηρακλή Πουαρό, ο οποίος θα κληθεί να λύσει όχι μία αλλά πέντε περίπλοκες υποθέσεις σε κλίμα… εορταστικό. Για αρχή βρίσκει μια δυσοίωνη προειδοποίηση στο μαξιλάρι του, ότι θα πρέπει να αποφύγει την πουτίγκα δαμάσκηνο· ύστερα ανακαλύπτει ένα πτώμα στην κασέλα· στη συνέχεια ένας καβγάς οδηγεί σε φόνο. Και σαν να μην έφταναν αυτά, οι διατροφικές συνήθειες ενός νεκρού γίνονται το επίκεντρο μιας παράξενης υπόθεσης, ενώ θα πρέπει να λύσει τον γρίφο του άντρα που ονειρευόταν την αυτοκτονία του. Και ως χριστουγεννιάτικο δώρο: Η Μις μαρπλ ερευνά την υπόθεση στο Αρχοντικό των Γκρίνσο.

 Ένα υπέροχο βιβλίο με μικρές ιστορίες. Το προτείνω και για δώρο τα Χριστούγεννα σε κάποιον που αγαπάει τα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι. Εύκολο και ξεκούραστο στην ανάγνωση.  Και οι 6 ιστορίες ήταν ιδιαίτερες και ξεχωριστές, τα πέντε διηγήματα ήταν του Πουαρο, ενώ το τελευταίο είναι της Μις μαρπλ. Μικρές ιστορίες με άρωμα Χριστουγέννων, είτε χρησιμοποιώντας με την μέθοδο του φόνου, είτε με το κίνητρο ή με τον ίδιο τον δολοφόνο. Είναι η απλότητά της στο τρόπο γραφής, οι περιγραφές αλλά και ο εξαιρετικός χαρακτήρας, ο Πουαρό ήταν το κλειδί για να απορροφάμε τις ιστορίες της.

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ:

Ι

Λυπάμαι ειλικρινά…» είπε ο Ηρακλής Πουαρό. Τον διέκοψαν. Όχι με αγένεια. Η διακοπή ήταν ευγενική, επιδέξια, πειστική, μάλλον, παρά για χάρη διαφωνίας.

«Σας παρακαλώ, μην αρνηθείτε προτού το καλοσκεφτείτε, κύριε Πουαρό. Υπάρχουν σοβαρά κρατικά ζητήματα. Τα υψηλότερα αξιώματα θα εκτιμούσαν τη συνεργασία σας».

«Είστε πολύ ευγενής», απάντησε ο Ηρακλής Πουαρό κουνώντας το χέρι, «ωστόσο πραγματικά δεν μπορώ να αναλάβω αυτό που μου ζητάτε. Την περίοδο αυτή…» Ο κύριος Τζέσμοντ τον διέκοψε ξανά.

«Των Χριστουγέννων», είπε πειστικά. «Παραδοσιακά Χριστούγεννα στην αγγλική ύπαιθρο». Στη σκέψη και μόνο ότι θα περνούσε αυτή την εποχή στην αγγλική ύπαιθρο, ο Ηρακλής Πουαρό ανατρίχιασε.

«Όμορφα παραδοσιακά Χριστούγεννα!» επέμεινε ο κύριος Τζέσμοντ.

«Δεν είμαι Άγγλος», είπε ο Ηρακλής Πουαρό. «Στη χώρα μου τα Χριστούγεννα είναι για τα παιδιά. Εμείς γιορτάζουμε την Πρωτοχρονιά». «Α», είπε ο κύριος Τζέσμοντ. «Μόνο που τα Χριστούγεννα στην Αγγλία είναι σημαντικός θεσμός και σας διαβεβαιώνω πως στο Κινγκς Λέισι θα τα απολαύσετε σε όλο τους το μεγαλείο. Βλέπετε, πρόκειται για ένα υπέροχο παλιό σπίτι. Μία από τις πτέρυγές του μάλιστα χρονολογείται από τον δέκατο τέταρτο αιώνα».

Πάλι ανατρίχιασε ο Πουαρό. Και μόνο που σκεφτόταν πώς θα ήταν να μένει σε αγγλικό αρχοντικό του δεκάτου τετάρτου αιώνα, ταραζόταν. Δεν είχε και τις καλύτερες εμπειρίες από ιστορικά σπίτια της αγγλικής υπαίθρου. Κοίταξε επιδοκιμαστικά τον χώρο γύρω του, το άνετο, σύγχρονο διαμέρισμά του με τα καλοριφέρ και τις συσκευές τελευταίας τεχνολογίας που εμπόδιζαν τα ρεύματα.

 

 

 

H ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΝΤΙΚΕΝΣ

 

Η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία  (πρωτότυπος τίτλος: A Christmas Carol)  είναι νουβέλα του Άγγλου συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1843.  Αναφέρεται στην ιδεολογική, ηθική και συναισθηματική μεταστροφή του παράξενου και τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ μετά την υπερφυσική επίσκεψη που δέχτηκε από τον πεθαμένο συνεταίρο του Τζέικομπ Μάρλεϋ και από τα φαντάσματα των Χριστουγέννων του Παρελθόντος, του Παρόντος και του Μέλλοντος. Η νουβέλα ήταν μια οικονομική απογοήτευση τα πρώτα χρόνια, αλλά αργότερα η επιτυχία και η αποδοχή τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς ήταν παγκόσμια και τεράστια.

Η ιστορία του βιβλίου: Ο Εμπενίζερ Σκρουτζ, ένας ηλικιωμένος τσιγκούνης, δεν αισθάνεται συμπόνια για κανέναν από τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του. Το μόνο που τον απασχολεί είναι τα χρήματα και απεχθάνεται τα Χριστούγεννα, που του προσθέτουν έναν ακόμα χρόνο, χωρίς να τον κάνουν πλουσιότερο. Την παραμονή όμως κάποιων Χριστουγέννων, τον επισκέπτεται το φάντασμα του νεκρού συνεργάτη του Τζέικομπ Μάρλεϊ, επίσης τσιγκούνη και μίζερου, που τον προειδοποιεί να αλλάξει χαρακτήρα για να μην έχει την ίδια κατάληξη με αυτόν. Στη συνέχεια, τον επισκέπτονται τα τρία φαντάσματα των Χριστουγέννων και του υποδεικνύουν τα λάθη του. Μετά από αυτήν την εμπειρία, ο Σκρουτζ αλλάζει συμπεριφορά και γίνεται ο μεγαλύτερος ευεργέτης της πόλης του.

"Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία" του Charles Dickens είναι ένα από τα κλασικά έργα των γιορτών. Αυτή η συναισθηματική ιστορία αναδεικνύει τη σημασία της αγάπης, της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης κατά τις γιορτές. Ο  συγγραφέας μας υπενθυμίζει ότι ο πλούτος δεν έχει νόημα αν δεν τον μοιραζόμαστε με άλλους και ότι ο καθένας έχει τη δυνατότητα να αλλάξει τον εαυτό του για το καλό της κοινότητας. Ο τρόπος γραφής είναι γλαφυρός και με μεγάλη άνεση όσοι τον διαβάζουν ως αποτέλεσμα να δεθεί συναισθηματικά με τους ήρωες της ιστορίας του, δίνοντας εξαιρετική ζωντάνια στην αφήγηση.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ:

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΛΕΪ

“Παραμονή Χριστουγέννων. Σκυμμένος πάνω απ το γραφείο του, ο Εμπενέζερ Σκρούτζ δούλευε ασταμάτητα. Το δωμάτιο ήταν μάλλον κρύο, γιατί τα λιγοστά κάρβουνα στη σόμπα δεν ζέσταιναν αρκετά. Όχι όχι έλειπαν του Σκρούτζ τα χρήματα για ν αγοράσει περισσότερα κάρβουνα. Αλλά ο Εμπενέζερ Σκρούτζ ήταν ένας φοβερός τσιγκούνης! Στο διπλανό δωμάτιο, χωρίς θερμάστρα, εργαζόταν ο Μπόμπ Κράτσιτ, ο κλητήρας του, πού έτρεμε ολόκληρος από την παγωνιά. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε κι ένας χαμογελαστός άντρας μπήκε στο γραφείο. «Θείε, Καλά Χριστούγεννα!». «Κακά, ψυχρά κι ανάποδα…» γκρίνιαξε ο Σκρούτζ.

«Θείε μου, μή μουτρώνεις. Ήρθα να σε καλέσω για το μεσημέρι», είπε ο Φρέντ, ο ανιψιός του. Αλλά ο Σκρούτζ αρνήθηκε την πρόσκληση. Ποτέ του δεν γιόρταζε τα Χριστούγεννα. Τα θεωρούσε χάσιμο χρόνου. Όμως η απάντηση του Σκρούτζ δε χάλασε το κέφι του Φρέντ. Έφυγε χαμογελαστός, αφού προηγουμένως αντάλλαξε ευχές με τον Μπόμπ Κράτσιτ. Λίγα λεπτά αργότερα χτύπησαν την πόρτα. Ο υπάλληλος έτρεξε να ανοίξει. Παρουσιάστηκαν δυο κύριοι.

«Εδώ είναι η εταιρεία Σκρούτζ και Μάρλεϊ;» ρώτησε ο πρώτος. «Ο συνέταιρός μου, ο Μάρλεϊ, πέθανε σαν απόψε πριν από εφτά χρόνια», του απάντησε ψυχρά ο Σκρούτζ.

«Τα συλλυπητήρια μου», είπε ο δεύτερος.

«Εμείς κάνουμε έρανο για τους φτωχούς. Αύριο, πού ξημερώνει μέρα χαράς, υπάρχουν, δυστυχώς, άνθρωποι πού υποφέρουν από το κρύο και την πείνα. Μπορούμε να έχουμε τη συνδρομή σας;». Ο γέρο-σπαγκοραμμένος δεν είχε σκοπό να ξοδέψει ούτε μία πένα για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του και απάντησε αρνητικά στους δυο επισκέπτες. Εκείνοι έφυγαν απογοητευμένοι, χωρίς να τον πιέσουν περισσότερο. Νύχτωσε. Ήρθε η ώρα να κλείσει το γραφείο. Ο Σκρούτζ φόρεσε το παλτό και το καπέλο του και πήρε στο χέρι το μπαστούνι του. Με τη σειρά του, ο Μπόμπ Κράτσιτ ετοιμάστηκε κι αυτός να φύγει.

 

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΑΦΗΓΕΊΤΑΙ Β' ΜΕΡΟΣ.

«Πω, πω αυτή θα πρέπει να ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου;» είπαν τα λαμπάκια

«Η αλήθεια είναι, πως ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή, ειδικά τα πρώτα χρόνια στα γενέθλια του Πέτρου.»

«Και τι γινόταν;»

Ήταν αρχές Νόεμβρη ο πατέρας του με κατέβαζε  από το πατάρι επειδή ο Πέτρος, επέμενε πάρα πολύ. Η μητέρα του παραπονιόταν  συνέχεια ότι είμαστε το μόνο σπίτι ότι κρατάμε το δέντρο τουλάχιστον τέσσερις μήνες. Αλλά ο Πέτρος δεν ενδιαφερόταν, του άρεσε τόσο πολύ, που την καλόπιανε μέχρι να γίνει το δικό του. Έτσι κάθε χρόνο υπέκυπταν.  Με στόλιζαν με μεγάλα χαρά… Ο κύριος Γιώργος άνοιγε με προσοχή τα μεγάλα μου κλαδιά, μέχρι να δείξω όλο μου το φύλλωμα, όταν έφτανε στο σημείο που άρεσε στην κυρία Πόπη  μαζί με τον Πέτρο τοποθετούσαν τις μπάλες με μεγάλη προσοχή, ήταν μεγάλες, γυαλιστερές, πολύχρωμες μπάλες –όχι τόσο όμορφες όσο εσείς, δεν είχαν χρυσόσκονη και τόσα σχέδια. Οι περισσότερες έδειχναν το μικρό Χριστό, καμπάνες, και είχαμε και φιόγκους, μου έριχναν χιόνι και όλη αυτή την ώρα ακούγαμε Χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Μέχρι που ο κύριος Γιώργος έβαζε τα φωτάκια, σε κάθε κλαδί ποτέ δεν έφταναν στο Πέτρο ζητούσε κι άλλα.  Του άρεσε να κάθεται να κοιτάει τα φωτάκια, τότε τα λαμπιόνια είναι πολύχρωμα, είχαν μυτερές άκρες και με πονούσανε καμιά φορά, αλλά ήταν πολύ φιλικά και ευχάριστα… και μου άρεσε να τα αγκαλιάζω και να τα κρύβονται μέσα μου. Έτσι ένιωθα ότι ζεσταινόταν όχι μόνο το σπίτι αλλά και εγώ, στο τέλος ο μπαμπάς του Πέτρου τον σήκωνε ψηλά στην αγκαλιά του  και έβαζαν μαζί το αστραφτερό αστέρι στην κορυφή μου για όπως έλεγε ο κύριος Γιώργος:

«Ο άνδρας του σπιτιού πρέπει να βάζει το δέντρο στη κορυφή.»

Έτσι ο Πέτρος είχε αναλάβει αυτό το καθήκον. Όταν τελείωναν κορδωνόμουν πιο πολύ για να νιώσω πιο μεγάλος και πιο τεράστιος και κουνούσα ανεπαίσθητα τα φύλλα για να κάνουν λαμπυρισμούς τα φωτάκια… ο Πέτρος τρελαινότανε, μαγεύονταν και καθόταν και μου μιλούσε με τις ώρες. Ακόμα και τα μαθήματά του τα έκανε στο χαλί δίπλα μου, έτσι μάθαινα πολλά πράγματα… Έμαθα την άλφα βήτα, την ιστορία, και τα βράδια βλέπαμε Χριστουγεννιάτικες ταινίες μαζί. Η πιο όμορφη των Χριστουγέννων ήταν όταν είχε γενέθλια ο Πέτρος.

«Γιατί τι γινόταν τότε;»  

Η μητέρα του μαγείρευε για μέρες και μοσχοβολούσε…  Ο Πέτρος ντυνόταν  όμορφα, τον έβαζαν φωτογραφίες, φυσικά εγώ έγερνα τις μπάλες, για να αντανακλούν στις φωτογραφίες… και εγώ ένιωθα τόσο ευτυχισμένος! Σαν να είμαι ένα πού σημαντικό κομμάτι αυτού του σπιτιού., έβαζαν Χριστουγεννιάτικη μουσική, ερχόντουσαν οι φίλοι του Πέτρου αφήνοντας τα δώρα τους κάτω από τα κλαδιά μου… οι φίλοι του Πέτρου έμπαιναν μέσα  και με χάιδευαν, εκείνος ήταν πολύ περήφανος για το δέντρο. Όπως έλεγαν όλοι ήμουν το μεγαλύτερο δέντρο που είχαν δει όλοι! Εγώ ένιωθα λες και είμαι γίγαντας, βλέπετε τότε οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν μικρά δέντρα πάνω σε τραπέζια. Όμως ο πατέρας του Πέτρου δεν θα δεχόταν ποτέ ένα τόσο μικρό δεντράκι για τον γιό του. Και έτσι είχε διαλέξει εμένα! Και εγώ ήμουν πολύ περήφανος για την επιστολή που είχα… έπρεπε να φροντίσω έστω τα γενέθλιά του να είναι μαγικά! Και κάθε χρόνο οι φίλοι του πρέπει να μιλάνε για εμένα. Η σχεδόν κάθε χρόνο…

 

 

Η Γεωργία σας προτείνει... ΑΡΘΡΑ: ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2024 (πρώτη εβδομάδα)

                                                             Santa Claus Kingdom 2024

 

30 Νοεμβρίου 2024 - 3 Ιανουαρίου 2025

 

Περιγραφή

Το Santa Claus Kingdom ανοίγει και πάλι τις πύλες του στις 30 Νοεμβρίου στο MEC Παιανίας, έτοιμο να μεταμορφώσει την καθημερινότητα σε ένα ονειρικό χριστουγεννιάτικο παραμύθι! Ως το μεγαλύτερο χριστουγεννιάτικο event της Αθήνας, το Santa Claus Kingdom προσφέρει μια μοναδική εμπειρία γεμάτη μαγικά σκηνικά, ειδικά σχεδιασμένες δραστηριότητες και λαμπερές εκπλήξεις για όλες τις ηλικίες.   

Κάθε γωνιά είναι διακοσμημένη με προσοχή στη λεπτομέρεια, δημιουργώντας μια φαντασμαγορική ατμόσφαιρα που αποπνέει το αληθινό πνεύμα των Χριστουγέννων.         

Περιοχή των Παραμυθιών          
Το ομορφότερο χριστουγεννιάτικο παραμύθι του Παγωμένου Βασιλείου, συναντά 4 πολύ γνωστά παραμύθια με σκοπό να γίνει ο απόλυτος προορισμός για τα πιο παραμυθένια Χριστούγεννα της Ελλάδας.

Περιοχή των Πόλεων     
Θα ταξιδέψουμε με το έλκηθρο του Άγιου Βασίλη σε χριστουγεννιάτικες μεγαλουπόλεις του κόσμου – Παρίσι – Λονδίνο – Νέα Υόρκη – Πεκίνο – Σίδνεϊ για να καταλήξουμε στο μαγευτικό Ροβανιέμι όπου θα δούμε το μαγικό χωριό του Άγιου Βασίλη.               

Το Χωριό του Άγιου Βασίλη       
Θα ταξιδέψουμε με το έλκηθρο στο μαγευτικό Ροβανιέμι όπου θα δούμε το μαγικό χωριό του Άγιου Βασίλη. 

Παραμυθοχώρα του Παγωμένου Βασιλείου      
Θα ζήσουμε μοναδικές στιγμές στις νέες περιπέτειες του Χιονάνθρωπου Frodi στην παραμυθοχώρα του Παγωμένου Βασιλείου, όπου ο Frodi και η παρέα του θα σώσουν για μία ακόμα φορά τα Χριστούγεννα.   

Παιχνιδοχώρα
Πάνω από 15 Παιχνίδια επιλεγμένα για όλη την οικογένεια για ατελείωτη χριστουγεννιάτικη διασκέδαση. - Carousel - Συγκρουόμενα - Roller Coaster - Boogie Boogie - Ιπτάμενες Καρέκλες - Παγοδρόμιο - Παιδότοπο - Τραμπολίνο - UFO Hurricane - Πίστα ποδηλάτων - Πίστα Formula 1 κ.α.     
Παιχνίδια Λούνα Παρκ και Παιδότοπος 

 

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΑΦΗΓΕΊΤΑΙ Α’ ΜΕΡΟΣ.

 

Εκείνες οι μέρες ήταν πολύ παγωμένες, δεν είχαν σταματήσει να βρέχει για πολλές ώρες… Ο Πέτρος άρχισε να στήνει το δέντρο, που είχε πάρει από το πατρικό του σπίτι, στην μέση του σαλονιού του… πλησίασε η γυναίκα του με φουσκωμένη κοιλιά και αρχίζει  να γκρινιάζει:

«Μωρε Πέτρο μου… Αυτό το δέντρο είναι ταλαιπωρημένο, του λείπουν κλαδιά. Γιατί να μην πάρουμε ένα καινούργιο για το μωρό;»

«Αγάπη μου, αυτό δέντρο έχει μεγάλη σημασία για μένα. Όλα τα Χριστούγεννα τα πέρασα με αυτό, έχει συναισθηματική αξία.»

«Για αυτό το λέω. Να πάρουμε ένα άλλο…»

«Είμαι συναισθηματικά δεμένος με αυτό το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, το είχε πάρει ο πατέρας μου, αφού γεννήθηκα. Σε λίγη ώρα θα το έχω κάνει σαν καινούργιο. Μου έχει δείξει ο πατέρας μου. Έχω ήδη αγοράσει νέα κλαδιά και σε λίγη ώρα θα είναι σαν να το έχουμε αγοράσει.»

Ο Πέτρος ασχολήθηκε πολλές ώρες με το δέντρο, αλλά το αποτέλεσμα ήταν εκθαμβωτικό. Ήταν σαν καινούργιο!

«Είδες αγάπη μου που σου είπα;»

«Ναι, η αλήθεια είναι ότι είναι ένα μεγάλο δέντρο.»

«Παλιά αγόραζαν οι άνθρωποι μεγάλα δέντρα. Ο μπαμπάς για να με εντυπωσιάσει, όταν γεννήθηκα αγόρασε το πιο ψηλό δέντρο.»

«Είναι πολύ όμορφο!»

Τώρα δεν θες να το πετάξουν;»

«Όχι αγάπη μου… είναι πολύ όμορφο είχες δίκιο.»

Χαρούμενο το ζευγάρι, αρχίζουν να βάζουν τα λαμπάκια και τις μπάλες… και ο Πέτρος αρχίζει και επισκευάζει τα κλαδιά. Όταν το ζευγάρι αποκοιμήθηκε, οι μπάλες ζωντανεύουν όπως και το δέντρο…

«Είδες που μας έβαλαν; Καλύτερα να μας πέταγαν σε μια γωνιά… Είμαστε τόσο λαμπερές και μας έφεραν εδώ; » γκρινιάζουν οι μπάλες.

«Καλησπέρα, καλές μου μπάλες…»

«Καλησπέρα..»

«Ξέρω ότι είμαι πολύ γέρος για σας… Αλλά έχω περάσει πολλά με τον Πέτρο, ξέρω ότι δεν θα σας πετάξει ποτέ.»

«Φυσικά αφού είμαστε νέες και λαμπερές…»

«Ναι, αλλά όταν γεράσετε μην φοβηθείτε μην σας πετάξει όπως και εγώ να ξέρετε ότι είναι καλό παιδί.»

«Για πες μας πως τον γνώρισες;»

«Το θυμάμαι σαν τώρα, ήμουν και εγώ νέος…»

 

Ήταν μια χειμωνιάτικη μέρα όταν με διάλεξε ο πατέρας του… το θυμάμαι τώρα σαν να γίνεται τώρα μπροστά μου… ήμουν και εγώ κάποτε νέος. Τα χέρια του ακούμπησαν απαλά τα κλαδιά μου, και εγώ κορδώθηκα περισσότερο…Ήταν χαμογελαστός, με παρατήρησε αρκετά και έπειτα είπε σε ένα υπάλληλο ότι θα με αγοράσει. Η χαρά μου δεν περιγραφόταν που με επέλεξε. Ακόμα θυμάμαι την θαλπωρή το ζευγαριού όταν με τοποθέτησαν στο τεράστιο σαλόνι τους! Ο πατέρας του Πέτρου με στόλισε με όμορφες μπάλες και λαμπιόνια, ήμουν ενθουσιασμένος όμως δεν υπήρχαν παιδάκια… Κάποια στιγμή ο κύριος Γιώργος μου είπε:

«Μην ανησυχείς όμορφο δέντρο, σε λίγο θα πάω να φέρω τον Πέτρο και την μαμά του και θα σε γνωρίζει, μόλις γεννήθηκε δεν έχει ξανά δει Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Θέλω να τον κάνεις χαρούμενο, να τον μαγέψεις.»

Μετά από λίγες ώρες μπήκε στο χώρο στο σαλόνι, το ζευγάρι και κρατούσαν κάτι μικροσκοπικό στα χέρια τους. Η γυναίκα του είδε πρώτη φορά και εκείνη και ήταν ενθουσιασμένη.

«Βρε αγάπη μου, τι πήγες και έκανες;»

«Γίνεται Χριστούγεννα χωρίς δέντρο;»

«Θα περνάμε ένα μικρό…»

«Θα πρέπει να είναι κάτι που πρέπει να μείνει στο παιδί. Δεν είναι υπέροχο;»

«Ναι αγάπη μου, είναι υπέροχο.»

«Έλα να κάτσεις στο καναπέ… Θα πάω εγώ κοντά στο δέντρο με το μωρό.»

Κρατούσε κάτι πολύ μικρό στα χέρια του δεν έβλεπα τι είναι, το έφερε κοντά και άνοιξε την κουβερτούλα, και παρατήρησα το μικροσκοπικό ανθρωπάκι που είχα δει ποτέ μου. Βλέπεις στο μαγαζί που ερχόντουσαν παιδάκια πολύ μεγαλύτερα,  μας πείραζαν τράβαγαν τα κλαδιά… αυτό ήταν τόσο μικρούλι που ούτε τα μάτια δεν μπορούσε να ανοίξει… έγειρα μπροστά λίγα κλαδιά  για να δημιουργήσω αντανάκλαση  με τα φώτα για να πάνε πιο μπροστά. Τότε το μωρό άνοιξε τα μάτια του,  τα γούρλωσε και σαν να χαμογέλασε. Ο μπαμπάς του είναι τόσο χαρούμενος.

«Πήγες εξαιρετικά! Μπράβο καλό μου δέντρο! Νομίζω ότι ο Πέτρος εντυπωσιάστηκε.» και γέλασαν μαζί με την μαμά του.

Ο Πέτρος πιστεύω ότι όντως είχε εντυπωσιαστεί, εκείνη την ώρα τον πήγα στη κούνια και άρχισε να κλαίει. Το πρώτο καιρό είχαν βάλει την κούνια δίπλα μου, να κοιμάται εκεί… Μόνο εγώ μπορούσα να τον νανουρίσω, έβαλα κάτι λαμπάκια με χριστουγεννιάτικά τραγούδια… κοιτούσε τα φωτάκια και κοιμόταν μόνο με τον ήχο που παίζανε. Πέρασε τόσο πολύ καιρός αλλά το ζευγάρι δεν έβγαλαν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο γιατί ήθελε να το βλέπει, γιατί ήταν χαρούμενος και ήρεμος. Όλοι τους έλεγαν πότε αναρωτιόντουσαν πότε θα το ξεστολίσουν.

«Θες να το μαζέψω;» είπε ο Γιώργος.

«Άστο ρε αγάπη μου! Σε δυο μήνες έχουμε πάλι Χριστούγεννα. Θα λέμε ότι είμαστε οι μόνοι που κρατάμε δέντρο για όλο το χρόνο.»

Ο μικρός  Πέτρος άρχισε να μπουσουλάει και μετά έκανε  τα πρώτα βήματα του για να έρθει προς εμένα. Ήμουν τόσο χαρούμενος και ευτυχισμένος όπως και οι γονείς του, είχα καταφέρει την αποστολή μου! Με είχε λατρέψει...